به گزارش ایراف، سیدرضا محمدی، شاعر و پژوهشگر افغانستان، با ابراز تأسف از درگذشت روان فرهادی گفت: «زبان فارسی و افغانستان یکی از چهرههای ماندگار و خدمتگزاران بزرگ فرهنگ را از دست داد.»
وی با اشاره به نخستین و آخرین دیدار خود با این استاد فقید افزود که در کنگره بزرگداشت فردوسی در نیشابور، سخنرانی درخشان روان فرهادی درباره فلسفه انسانمحور شاهنامه، تحسین گسترده حاضران را برانگیخت.
محمدی با برشمردن بخشی از کارنامه علمی این پژوهشگر گفت که آثار او درباره خواجه عبدالله انصاری همچنان از منابع مرجع پژوهشی به شمار میرود و نوشتههایش درباره شاهنامه، سنایی، دستور زبان پشتو، ترجمه آثار لویی ماسینیون درباره حلاج، ترجمه آثار رابندرانات تاگور و نیز برگردان نمایشنامههای نویسندگان فرانسوی، جایگاه ویژهای در مطالعات فرهنگی و ادبی دارد.
وی همچنین به سابقه سیاسی و دیپلماتیک روان فرهادی اشاره کرد و افزود: او در دولت محمد هاشم میوندوال به عنوان دبیر شورای وزیران و سپس رئیس سیاسی وزارت امور خارجه فعالیت کرد و سالها نیز نماینده افغانستان در سازمان ملل متحد بود. به گفته محمدی، روان فرهادی در دوران حکومت خلقیها زندانی شد، اما هیچگاه از عشق به مردم، فرهنگ و آینده افغانستان دست نکشید.
این شاعر افغانستانی با اشاره به روحیه امیدوار روان فرهادی گفت که او تا واپسین روزهای زندگی، با وجود همه دشواریها، به امکان تغییر، توسعه و مدرنشدن افغانستان باور داشت؛ هرچند بسیاری از نخبگان کشور نسبت به آینده افغانستان دچار ناامیدی شدهاند.
محمدی در ادامه با اشاره به شرایط کنونی افغانستان، ضمن نقل بیتی از شعر خود، از مهاجرت گسترده نخبگان و کاهش امید به توسعه کشور ابراز نگرانی کرد و گفت که در شرایطی که بسیاری از افراد فرهیخته ناچار به ترک وطن میشوند، حفظ امید برای آینده دشوار شده است.
عبدالغفور روان فرهادی بیش از هفت دهه از عمر خود را صرف پژوهش در زبان و ادبیات فارسی، عرفان، تاریخ فرهنگی و زبانشناسی کرد. او آثار متعددی در حوزه عرفان اسلامی، زبان فارسی و پشتو، ترجمه متون کلاسیک و مطالعات ادبی از خود بر جای گذاشت و سالها در دانشگاههای معتبر جهان از جمله پاریس، برکلی و کوالالامپور به تدریس پرداخت.
از مهمترین دستاوردهای علمی او میتوان به همکاری ۲۲ ساله با ابراهیم گامارد در ترجمه و تصحیح رباعیات مولانا اشاره کرد که حاصل آن انتشار نخستین ترجمه کامل نزدیک به دو هزار رباعی مولانا به زبان انگلیسی بود؛ اثری که از منابع معتبر مطالعات مولوی در سطح بینالمللی به شمار میرود.
روان فرهادی افزون بر فعالیتهای علمی، در عرصه دیپلماسی نیز نقشآفرین بود. وی پس از مسئولیتهای مختلف در وزارت امور خارجه، در سال ۱۳۵۱ به عنوان سفیر افغانستان در پاریس منصوب شد و از سال ۱۳۷۲ تا ۱۳۸۶ نیز نماینده دائم افغانستان در سازمان ملل متحد بود و در این دوره از مواضع افغانستان در مجامع بینالمللی دفاع کرد.
عبدالغفور روان فرهادی متولد سال ۱۳۰۸ در کابل بود و از نوجوانی فعالیتهای فرهنگی و ترجمه را آغاز کرد. او پس از تحصیل در دانشگاه کابل، علوم سیاسی و روابط بینالملل را در فرانسه ادامه داد و دکترای خود را از دانشگاه سوربن با موضوع «فارسی رایج در افغانستان» دریافت کرد. آثار و پژوهشهای او همچنان از منابع معتبر در حوزه زبان، ادبیات و عرفان فارسی به شمار میرود و نامش در شمار برجستهترین چهرههای فرهنگی معاصر افغانستان ماندگار خواهد ماند.
