سید حمزه صفوی، عضو هیئت علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران در یادداشتی اختصاصی برای ایراف می‌نویسد: پنج سال از روزی می‌گذرد که طالبان پس از دو دهه جنگ، دوباره بر کابل مسلط شدند. در این مدت، تصویری که از افغانستان به جهان مخابره شده، سرشار از تناقض‌های عمیق است؛ از یک سو آرامش نسبی و پایان درگیری‌های گستردهٔ نظامی که بسیاری از مردم خسته از جنگ را به نفس‌راحتی واداشت، و از سوی دیگر بحرانی انسانی، اقتصادی و سیاسی که کشور را به لبهٔ پرتگاه برده است. ارزیابی این دوره بدون درک این تناقض اساسی ممکن نیست: طالبان موفق شده‌اند نوعی «ثبات منفی» ایجاد کنند، یعنی نبود جنگ و درگیری مسلحانه، اما این ثبات با توسعه، مشروعیت و مشارکت همگانی فاصله‌ای بسیار دارد و عمدتاً بر پایهٔ اقتدارگرایی و انحصار استوار شده است. با این حال، برای ارائهٔ تصویری منصفانه و واقع‌گرایانه باید اذعان کرد که حکمرانی طالبان در این پنج سال فقط با نقد و چالش همراه نبوده و نقاط قوت و دستاوردهای قابل ‌تأملی نیز داشته که نادیده گرفتن‌شان، تحلیل را یک‌سویه و ناقص می‌کند.