نظام آموزشی در هر کشوری موتور محرک توسعه اقتصادی است، اما در افغانستان این موتور سال‌هاست از نیازهای واقعی جامعه و بازار کار فاصله گرفته است. تمرکز بر رشته‌های کم‌تقاضا، بی‌توجهی به مهارت‌های نوین و نبود پیوند میان دانشگاه و اقتصاد، نه‌تنها به هدررفت سرمایه‌های انسانی و مالی انجامیده، بلکه به یکی از موانع ساختاری در برابر عبور از بحران اقتصادی تبدیل شده است. بازنگری بنیادین در جهت‌گیری آموزش عالی، شرط اساسی رهایی از چرخه توسعه‌نیافتگی است.