به گزارش ایراف، ملاله یوسفزی روز دوشنبه در نشستی با عنوان «زنان و دختران در افغانستان؛ پنج سال مقاومت، همبستگی و جستوجوی پاسخگویی» که از سوی دولت ایرلند و صندوق ملاله در حاشیه هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل برگزار شد، درباره وضعیت زنان و دختران افغانستان سخن گفت.
یوسفزی گفت زنان و دختران افغانستان طی پنج سال گذشته با محدودیتهای گستردهای مواجه بودهاند و این وضعیت نسلی از دختران افغان را از فرصتهای آموزشی و اجتماعی محروم کرده است.
او افزود که زنان و دختران افغانستان از زندگی عمومی کنار گذاشته شدهاند، اما همچنان در برابر آنچه «نظام سرکوبگر طالبان و آپارتاید جنسیتی» خواند، مقاومت میکنند.
یوسفزی با اشاره به گفتوگوهای خود با دختران افغان گفت که برخی از آنان در مدارس مخفی و زیرزمینی به آموزش ادامه میدهند و حتی خواندن یک کتاب در اتاق شخصی خود را نوعی مقاومت میدانند.
او گفت: «طالبان تکتک حرکات و بخشهای زندگی آنان را کنترول میکنند.»
طالبان نماینده مردم افغانستان نیست
یوسفزی با انتقاد از تردید برخی رهبران جهان درباره نحوه تعامل با طالبان گفت که این گروه نماینده مردم افغانستان نیست و از سوی زنان و مردان این کشور انتخاب نشده است.
او تاکید کرد که بحث «آپارتاید جنسیتی» تنها به بیعدالتی علیه زنان افغان محدود نمیشود و پیامدهای آن مردان، پسران و کل جامعه افغانستان را نیز تحت تاثیر قرار میدهد.
به گفته یوسفزی، نمیتوان آیندهای برای افغانستان تصور کرد که در آن نیمی از جمعیت از پیشرفت بازداشته شده باشند.
وی گفت پنج سال سرکوب زنان و دختران زمان طولانی است و جامعه جهانی نباید اقدام برای حمایت از آنان را بیشتر به تأخیر بیندازد.
درخواست برای بهرسمیتشناسی «آپارتاید جنسیتی»
یوسفزی یکی از اقدامات مهم در سطح سیاسی و حقوق بینالمللی را بهرسمیتشناختن «آپارتاید جنسیتی» و گنجاندن آن در معاهده مربوط به جنایت علیه بشریت دانست.
او گفت چنین اقدامی نهتنها برای زنان و دختران افغانستان، بلکه برای حفاظت از زنان و دختران در سراسر جهان اهمیت دارد.
یوسفزی هشدار داد که سکوت در برابر وضعیت افغانستان میتواند این پیام را منتقل کند که زنان و دختران در برابر سرکوب سیستماتیک از حمایت کافی برخوردار نیستند.
طالبان راه دسترسی زنان به عدالت را محدود کرده است
یوسفزی گفت طالبان با در اختیار داشتن نهادهای امنیتی و قضایی، راههای دسترسی زنان به عدالت را محدود کرده و زنانی را که از قوانین این گروه سرپیچی کنند، مجازات میکند.
او با اشاره به محدودیتهای اعمالشده علیه زنان گفت آنان ممکن است به دلیل رفتن به پارک، مراجعه به داکتر، بیرون رفتن از خانه یا تلاش برای تامین هزینههای خانواده با مجازات روبهرو شوند.
یوسفزی تاکید کرد که فعالیت در چنین شرایطی برای زنان افغان آسان نیست و جامعه جهانی نباید تمام بار مبارزه را بر دوش آنان بگذارد.
او گفت اگرچه زنان افغان «مقاوم و شجاع» هستند، اما این پرسش مطرح است که چرا جامعه جهانی از آنان حمایت بیشتری نمیکند.
«وظیفه ماست که در کنار زنان افغان باشیم»
برنده جایزه صلح نوبل گفت جامعه جهانی باید به زنان افغان اطمینان دهد که در کنار آنان ایستاده است.
یوسفزی با اشاره به تجربه شخصی خود گفت پس از آنکه به دلیل تلاش برای تحصیل هدف حمله طالبان در پاکستان قرار گرفت، داستانش توجه جهانی را جلب کرد، اما تجربه او استثنایی نیست.
او گفت دختران بسیاری در افغانستان، پاکستان و دیگر نقاط جهان میخواهند به مدرسه بروند و آیندهای برای خود بسازند، اما با خشونت و سرکوب روبهرو هستند.
یوسفزی افزود عاملان این سرکوب از قدرت نهادینهشده و خشونت برای خاموش کردن زنان استفاده میکنند.
تعهد به برابری جنسیتی باید در عمل دیده شود
یوسفزی از حمایت کشورهایی از جمله ایرلند، مکزیک، ایسلند و اسپانیا از زنان افغان قدردانی کرد، اما گفت هنوز اقدامات بیشتری لازم است.
او تاکید کرد که تعهد به برابری جنسیتی زمانی معنا پیدا میکند که در برابر سرکوب زنان اقدام عملی صورت گیرد.
یوسفزی همچنین گفت زنان افغان تنها به تریبون نیاز ندارند، بلکه باید در «اتاقهای تصمیمگیری» حضور داشته باشند؛ جایی که رهبران جهان درباره آینده افغانستان تصمیم میگیرند.
او گفت: «ما باید بیش از طالبان به زنان افغان اعتماد کنیم.»
یوسفزی همچنین از رهبران جهان خواست روابط خود با طالبان را عادیسازی نکنند و به این گروه مشروعیت و بهرسمیتشناسی ندهند.
وی تاکید کرد زنان افغان باید در تصمیمگیری درباره آینده کشورشان حضور داشته باشند و صدای آنان در سیاستگذاریهای مربوط به افغانستان مورد توجه قرار گیرد.
ملاله یوسفزی در پایان گفت زنان افغانستان نباید تنها موضوع بحثهای سیاسی و بینالمللی باشند، بلکه باید خودشان در تصمیمگیریها حضور داشته باشند.
او افزود پنج سال برای شناخت عملکرد طالبان زمان کافی بوده و جامعه جهانی اکنون باید به جای اتکا به وعدههای این گروه، به صدای زنان افغان توجه کند.
اظهارات ملاله یوسفزی در حالی مطرح میشود که وضعیت حقوق زنان و دختران افغانستان در حاشیه هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد بار دیگر به یکی از محورهای اصلی بحث درباره افغانستان تبدیل شده است.
پیش از این، فولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، نیز در نشستی درباره وضعیت زنان و دختران افغانستان بر ضرورت قرار گرفتن حقوق زنان در مرکز تعامل جامعه جهانی با طالبان تاکید کرده بود.
تورک با اشاره به بیش از ۲۰۰ فرمان و دستور طالبان علیه زنان و دختران، وضعیت موجود را «آپارتاید جنسیتی» توصیف کرده و بر ضرورت پاسخگویی عاملان نقض حقوق بشر و ادامه مستندسازی موارد نقض حقوق زنان در افغانستان تاکید کرده است.
در روزهای اخیر همچنین مقامهای سازمان ملل درباره ادامه محدودیتهای اعمالشده علیه زنان و دختران افغانستان هشدار داده و بر اهمیت مشارکت زنان افغان در تصمیمگیریهای مربوط به آینده کشور تاکید کردهاند.
در مقابل، طالبان انتقادهای بینالمللی درباره وضعیت زنان در افغانستان را رد کرده و مقامهای این گروه گفتهاند که حقوق زنان در چارچوب قوانین و ارزشهای مورد نظر آنان رعایت میشود.
