به گزارش ایراف، گزارشهای میدانی از ولایت بلخ حاکی از آن است که در سه سال گذشته، مدیریت محلی طالبان به رهبری یوسف وفا، تمرکز مالی ویژهای را بر ساخت و بازسازی بیش از ۳۰ مسجد و یک قبرستان اختصاصی برای نیروهای این گروه قرار داده است؛ نقشه راهی که در شرایط سقوط شاخصهای اقتصادی و نرخ بالای بیکاری در شمال، انتقادهای جدی ناظران را برانگیخته است.
فکتهای مالی پروژهها؛ تخصیص بودجههای کلان در مهد فقر
بر اساس دادههای تایید شده، طالبان در بلخ فرآیند ساخت چندین پروژه مذهبی پرهزینه را کلید زدهاند؛ از آن جمله میتوان به مسجد «الفتح» با بودجهای بالغ بر ۲۲ میلیون افغانی و مسجدی دیگر منسوب به ملا هبتالله آخوندزاده با هزینهای بین ۸ تا ۱۰ میلیون افغانی اشاره کرد. همچنین احداث یک قبرستان اختصاصی و نمادین برای اعضای کشتهشده این گروه با هزینهای در حدود ۱۵ میلیون افغانی، بخش دیگری از زنجیره بودجهریزی عقیدتی کابل در این ولایت است.
ارزیابی در سطح معیشت جامعه: برای درک بهتر این ارقام در اقتصاد بحرانزده افغانستان، هزینه ۲۲ میلیون افغانی برای یک مسجد، معادل با تامین حداقل دستمزد ماهانه بیش از ۲۵۰۰ کارگر روزمزد در شرایط فعلی است؛ سرمایهای که میتوانست چرخ تولیدی دهها کارگاه کوچک صنعتی را در مزارشریف به گردش درآورد.
تضاد میدانی؛ تجمع جویندگان کار در مجاورت سازههای کلان
این تخصیص منابع مالی سنگین در حالی صورت میگیرد که ساختار اقتصادی ولایت بلخ با بحران فلجکننده معیشتی دستوپنجه نرم میکند. گزارشهای میدانی نشان میدهند که درست در همسایگی این پروژههای پرهزینه و ساختمان ولایت، روزانه صدها تن از شهروندان و کارگران روزمزد برای تظلمخواهی، یافتن کار یا دریافت بستههای ناچیز کمکهای بشردوستانه تجمع میکنند.
ناظران سیاسی این نامگذاریها و هزینهکردهای کلان را بخشی از راهبرد نظاممند طالبان برای تثبیت هویت نمادین و تبلیغاتی خود ارزیابی میکنند. این گسل عمیق میان نیازهای حیاتی جامعه (نظیر کارآفرینی، تقویت بهداشت و آموزش) و خروجی عمرانی حکومت، بار دیگر دکترین اولویتبندی هزینهها در بدنه طالبان افغانستان را به عنوان یک چالش ساختاری در کانون توجه محافل تحلیلی قرار داده است.
