به گزارش ایراف، زاهد حسین، نویسنده و روزنامه‌نگار پاکستانی، در یادداشتی در روزنامه «دان» پاکستان، با بررسی ادعاهای مطرح‌شده در کتاب تحقیقی «شاهزادگان و دزدان» نوشته متیو کول، از مناسبات مالی و سیاسی پشت‌پرده میان نزدیکان دونالد ترامپ، حاکمان عربستان و امارات و مقام‌های رژیم صهیونیستی پرده برداشته است؛ مناسباتی که به نوشته او، در تغییر مسیر سیاست خارجی آمریکا در خاورمیانه و تشدید تقابل با ایران تأثیرگذار بوده است.
به نوشته این تحلیلگر پاکستانی، جرد کوشنر، داماد و مشاور ارشد دونالد ترامپ، در دوره نخست ریاست‌جمهوری او به یکی از چهره‌های محوری سیاست‌گذاری آمریکا در خاورمیانه تبدیل شد.
روابط نزدیک کوشنر با محمد بن زاید، رئیس امارات، محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان، و بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، زمینه شکل‌گیری ائتلافی را فراهم کرد که هدف اصلی آن مهار نفوذ منطقه‌ای ایران، تضعیف توافق هسته‌ای و بازآرایی مناسبات سیاسی منطقه عنوان شده است.
انتقال میلیاردها دلار برای تأثیرگذاری بر سیاست واشنگتن
بر اساس روایت مطرح‌شده در کتاب متیو کول، از سال ۲۰۱۷ میلادی، مبالغ هنگفتی از منابع مالی مرتبط با عربستان و امارات به حساب‌هایی منتقل شده که گفته می‌شود کوشنر به آنها دسترسی داشته است.
نویسنده کتاب مدعی است این مناسبات مالی با منافع سیاسی مشترک طرف‌ها ارتباط داشته است؛ به‌گونه‌ای که محمد بن سلمان در پی تحکیم موقعیت خود برای رسیدن به جایگاه ولیعهدی بود، محمد بن زاید خواهان پایان دادن به توافق هسته‌ای ایران بود و کوشنر نیز تلاش می‌کرد سیاست‌های دولت ترامپ را در راستای منافع رژیم صهیونیستی و برخی کشورهای عربی همسو کند.
در این چارچوب، نویسنده کتاب از وجود یک سازوکار مالی پنهان برای پیشبرد اهداف سیاست خارجی دولت ترامپ سخن گفته و مدعی شده است که منابع مالی عربستان و امارات برای تأثیرگذاری بر تصمیم‌های کاخ سفید به کار گرفته شده‌اند.
از خروج آمریکا از برجام تا سیاست فشار حداکثری
این گزارش، مخالفت مشترک رژیم صهیونیستی، عربستان و امارات با توافق هسته‌ای ایران را یکی از محورهای اصلی این ائتلاف معرفی می‌کند.
بر اساس این روایت، پیروزی ترامپ در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۱۶ فرصت مناسبی برای مخالفان برجام فراهم کرد.
سرانجام دولت آمریکا در مه ۲۰۱۸ از توافق هسته‌ای خارج شد و تحریم‌های تعلیق‌شده علیه ایران را در چارچوب سیاست موسوم به «فشار حداکثری» دوباره برقرار کرد.
زاهد حسین معتقد است هم‌زمانی این تصمیم با گسترش روابط دولت ترامپ و برخی حاکمان عرب منطقه، پرسش‌های جدی درباره نقش منافع مالی و مناسبات پشت‌پرده در تعیین سیاست‌های واشنگتن ایجاد می‌کند.
پیمان ابراهیم و به حاشیه راندن مسئله فلسطین
بخش دیگری از این کتاب به نقش جرد کوشنر در شکل‌گیری پیمان ابراهیم اختصاص دارد؛ توافقی که با هدف عادی‌سازی روابط میان رژیم صهیونیستی و شماری از کشورهای عربی به اجرا درآمد.
به روایت متیو کول، کوشنر در این روند نقش محوری داشت و مذاکرات را با ارتباط مستقیم با حاکمان کشورهای عربی پیش برد؛ روندی که بنا بر ادعای نویسنده، در مواردی بدون مشارکت مؤثر ساختارهای کارشناسی وزارت خارجه آمریکا دنبال شد.
امارات، بحرین، مراکش و سودان از جمله کشورهایی بودند که در چارچوب این روند به عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی پیوستند.
در تحلیل منتشرشده در داون، یکی از پیامدهای این توافق‌ها، کم‌رنگ شدن مسئله تشکیل کشور مستقل فلسطین در معادلات جدید منطقه‌ای عنوان شده است؛ موضوعی که به باور نویسنده، با اهداف سیاسی کوشنر و دولت نتانیاهو هم‌راستا بوده است.
همکاری نظامی پنهان میان ابوظبی و تل‌آویو
یکی دیگر از بخش‌های جنجالی کتاب، به ادعای همکاری‌های امنیتی و مالی میان امارات و رژیم صهیونیستی مربوط می‌شود.
بر اساس روایت متیو کول، در جریان مذاکرات محرمانه میان دو طرف، توافقی برای کمک نظامی رژیم صهیونیستی به امارات در صورت وقوع حمله گسترده ایران شکل گرفته بود.
نویسنده مدعی است امارات برای تأمین هزینه‌های این سازوکار دفاعی، مبلغی را به‌صورت محرمانه به بانک مرکزی رژیم صهیونیستی منتقل کرده است.
در این کتاب، این همکاری در کنار سایر نقل‌وانتقالات مالی ادعایی، بخشی از یک سازوکار غیررسمی برای هماهنگی سیاست‌های امنیتی و منطقه‌ای میان امارات، عربستان و رژیم صهیونیستی توصیف شده است.
ابهام درباره شفافیت مالی کوشنر و واکنش او به اتهامات
زاهد حسین همچنین به الزامات قانونی جرد کوشنر در دوران حضورش در کاخ سفید اشاره کرده است.
بر اساس قوانین مربوط به شفافیت مالی مقام‌های دولتی آمریکا، افرادی که به اطلاعات محرمانه دسترسی دارند، باید اطلاعات مربوط به حساب‌ها و منافع مالی خود را اعلام کنند.
در کتاب متیو کول ادعا شده است که کوشنر درباره برخی حساب‌های بانکی مرتبط با این مناسبات مالی، الزامات افشای اطلاعات را رعایت نکرده است؛ موضوعی که در صورت اثبات، می‌تواند پرسش‌های حقوقی و سیاسی جدی درباره عملکرد او ایجاد کند.
با این حال، کوشنر و تیم حقوقی او این اتهامات را رد کرده‌اند.
وکیل او اعلام کرده است که کوشنر هیچ اطلاعی از حساب‌های بانکی ادعاشده نداشته و اتهامات مطرح‌شده درباره دسترسی او به منابع مالی دولت‌های خارجی نادرست و افترا‌آمیز است.
کوشنر نیز ادعاهای مطرح‌شده در کتاب را رد کرده و نویسنده در مقابل بر صحت تحقیقات خود تأکید کرده است.
در مجموع، زاهد حسین در یادداشت خود استدلال می‌کند که پیوند میان ثروت، قدرت سیاسی و مناسبات امنیتی، به یکی از عوامل تأثیرگذار بر سیاست خارجی آمریکا در خاورمیانه تبدیل شده است؛ روندی که به اعتقاد او، با تضعیف توافق هسته‌ای ایران، عادی‌سازی روابط برخی کشورهای عربی با رژیم صهیونیستی و به حاشیه رفتن مسئله فلسطین، به پیچیده‌تر شدن بحران‌های منطقه‌ای و افزایش بی‌ثباتی در خاورمیانه دامن زده است.
