به گزارش ایراف، به نقل از روزنامه لس آنجلس تایمز، نظامیان آمریکایی که در حمله پهپادی ایران به بندر شویبه کویت در اول مارس ۲۰۲۶ زخمی شدند، اکنون پس از گذشت ماه‌ها، با صراحت از تجربه‌ای سخن می‌گویند که به گفته آنان «ترکیبی از سردرگمی، تأخیر، تشخیص‌های اشتباه و بی‌توجهی اداری» بوده است.
این حمله که در دومین روز جنگ آمریکا علیه ایران رخ داد، جان شش نظامی آمریکایی را گرفت و ده‌ها نفر را مجروح کرد، اما آنچه امروز خبرساز شده، نه خود حمله، بلکه نحوه رسیدگی ارتش آمریکا به مجروحان است.
بر اساس گزارش منتشرشده، موضوع درمان مجروحان این حمله به یک چالش جدی و مناقشه‌برانگیز تبدیل شده است.
شماری از نظامیان و خانواده‌های آنان می‌گویند ارتش آمریکا در تشخیص شدت جراحات، انتقال مجروحان به بیمارستان و پیگیری درمان، با مشکلات ساختاری و اداری گسترده روبه‌رو بوده است؛ در حالی که پنتاگون همچنان مدعی است مراقبت‌های ارائه‌شده «مناسب و استاندارد» بوده است.
۹ نظامی زخمی آمریکایی در گفت‌وگو با آسوشیتدپرس، به‌صورت علنی درباره تجربه درمانی خود صحبت کرده‌اند؛ اقدامی که در ارتش آمریکا کم‌سابقه محسوب می‌شود.
آنها می‌گویند در بسیاری از موارد مجبور شده‌اند شخصاً برای یافتن پزشک، بیمارستان و حتی داروی مسکن تلاش کنند و در ساعات نخست پس از حمله، برای پیدا کردن نزدیک‌ترین مرکز درمانی در کویت، به جست‌وجوی گوگل متوسل شده‌اند؛ روایتی که نشان می‌دهد هیچ سازوکار فوری و سازمان‌یافته‌ای برای انتقال مجروحان وجود نداشته است.
سرهنگ دوم آرتورو لینکن، یکی از مجروحان که تنها دو متر با محل انفجار فاصله داشت، یک هفته در بیمارستان کویت بستری بود و تحت عمل جراحی قرار گرفت.
اما پس از انتقال به آلمان، برخلاف انتظار، در مرکز پزشکی منطقه‌ای لندشتول بستری نشد و به پادگان فرستاده شد تا درمان سرپایی دریافت کند.
او می‌گوید آسیب به سرخرگ اصلی که خون را به مغز می‌رساند، او را در معرض خطر جدی سکته مغزی قرار داده بود و با این حال چند روز بدون داروی مسکن مانده است.
پنتاگون تأکید دارد که همه مجروحان بر اساس شدت جراحات ارزیابی می‌شوند، اما سوابق پزشکی نشان می‌دهد برخی سربازان تا زمان انتقال به فورت هود تگزاس حتی از وجود آسیب مغزی ناشی از ضربه مطلع نشده بودند؛ موضوعی که به گفته کارشناسان، نشان‌دهنده ضعف جدی در سیستم تشخیص اولیه ارتش آمریکا است.
مشکلات درمانی این سربازان پس از انتقال به آمریکا نیز ادامه یافته است.
لینکن هفت هفته در مرکز پزشکی والتر رید تحت درمان تخصصی سرپایی بود و هنوز بخشی از ترکش در نزدیکی نخاعش باقی مانده است؛ خارج کردن آن می‌تواند خطر فلج شدن او را به همراه داشته باشد.
او همچنان از سرگیجه‌های شدید و اختلالات روزمره رنج می‌برد و می‌گوید با وجود دریافت نشان «قلب ارغوانی»، مشکلات پزشکی و اداری‌اش همچنان ادامه دارد.
روایت این سربازان تصویری روشن از آسیب‌پذیری ساختار درمانی ارتش آمریکا ارائه می‌دهد؛ ساختاری که نه‌تنها در تشخیص و درمان جراحات ناکام بوده، بلکه سربازان را مجبور کرده برای نجات جان خود، به تلاش‌های فردی و جست‌وجوی اینترنتی متوسل شوند.
این گزارش‌ها بار دیگر نشان می‌دهد پنتاگون، با وجود ادعاهای رسمی، در مدیریت پیامدهای انسانی جنگ با ایران با چالش‌های جدی و ساختاری روبه‌رو است؛ چالش‌هایی که می‌تواند پیامدهای سیاسی و نظامی گسترده‌ای برای واشنگتن به همراه داشته باشد.
