به گزارش ایراف، دفتر سخنگوی وزارت امور خارجه پاکستان با انتشار بیانیهای اعلام کرد که در این نشست، هیئتهای عالیرتبه نهادهای امنیتی و ذیربط از ۱۰ کشور عضو شامل جمهوری اسلامی ایران، هند، چین، روسیه، پاکستان، بلاروس، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان و ازبکستان حضور یافته و به بررسی آخرین تحولات امنیتی و تهدیدات فراروی منطقه پرداختند.
بر اساس بیانیه پایانی شورای ساختار منطقهای ضدتروریسم، اعضای حاضر ضمن تسلیت شهادت حضرت آیتالله خامنهای، رهبر شهید انقلاب اسلامی، مواضع بنیادین و مشترک خود را در حمایت از حاکمیت ملی، امنیت استراتژیک و تمامیت ارضی ایران تجدید کردند. اعضای این شورا همچنین بر لزوم خویشتنداری تمامی طرفها، توقف اقدامات تنشزا و حمایت از تلاشهای دیپلماتیک برای کاهش بحران در سطح بینالمللی تاکید کردند.
جایگاه استراتژیک ساختار «راتس» و موازنه امنیتی منطقه
ساختار منطقهای ضدتروریسم سازمان همکاری شانگهای به عنوان بازوی اصلی این پیمان منطقهای برای مقابله با سه شرور «تروریسم، تجزیهطلبی و افراطگرایی»، طی سالهای اخیر اهمیت مضاعفی در موازنات امنیتی آسیا پیدا کرده است:
گذار ریاست دورهای از اسلامآباد به مسکو: این نشست به عنوان گام پایانی دوره یکساله ریاست پاکستان بر شورای ساختار ضدتروریسم برگزار شد و در پایان جلسات، ریاست دورهای این نهاد رسماً به فدراسیون روسیه واگذار گردید.
همگرایی اعضا در قبال تجاوز خارجی: موضع یکپارچه ۱۰ کشور عضو شانگهای در محکومیت تحرکات نظامی علیه تهران، نشاندهنده شکلگیری نوعی اجماع منطقهای در برابر اقدامات یکجانبهگرایانه و مداخلهجویانه در حوزه موازنه ترانزیتی و امنیتی جنوب و مرکز آسیاست.
تحرکات امنیتی شانگهای و ارتباط آن با ثبات در جنوب آسیا و افغانستان
برگزاری چهلوششمین نشست ساختار ضدتروریسم شانگهای در اسلامآباد و موضعگیری صریح آن درباره ثبات ایران، ابعاد فرامنطقهای متعددی را در بر میگیرد:
تمرکز بر سدسازی در برابر تسری ناامنی: کشورهای عضو شانگهای همواره نسبت به تسری ناامنیها، فعالیت گروههای تروریستی برونمرزی و بیثباتیهای ناشی از مداخلات خارجی در همسایگی افغانستان و محور جنوب آسیا هشدار دادهاند.
تسهیل همکاریهای چندجانبه: تاکید بر حفظ تمامیت ارضی ایران در بیانیه اسلامآباد، زیربنایی اساسی برای تداوم اجرای پروژههای کلان ترانزیتی و ریلی میان کشورهای عضو شانگهای از جمله کریدورهای شمال-جنوب، بندر چابهار و خطوط مبادلاتی با آسیای مرکزی ارزیابی میشود که هرگونه بیثباتی در منطقه میتواند چرخه اقتصادی آنها را با اختلال مواجه سازد.
