به گزارش ایراف، پترائوس در سخنرانی روز سهشنبه، ۱۰ شهریور در مجلس اعیان انگلیس اعلام کرد که استدلال «طولانیشدن جنگ» نمیتواند مبنای پایاندادن به مأموریت افغانستان باشد.
او گفت: «از نظر من، ما مجبور نبودیم زمانی که قرار بود از افغانستان خارج شویم، این کشور را ترک کنیم. همچنین معتقدم که اساساً نباید چنین میکردیم.»
به گفته او، معیار اصلی برای ادامه یا پایان جنگ، تناسب هزینه انسانی و مالی با هدف مأموریت است؛ نه صرفاً طولانیشدن حضور نظامی.
پترائوس با مقایسه افغانستان و ویتنام گفت که جنگ ویتنام در مرحلهای بهلحاظ تلفات و هزینهها غیرقابل ادامه شده بود، اما وضعیت افغانستان در سال ۱۳۹۹ چنین نبود و حضور نظامی آمریکا و متحدانش به سطحی «محدود، قابل مدیریت و مؤثر» رسیده بود.
حضور محدود اما حیاتی نیروهای غربی
پترائوس یادآور شد که در آستانه خروج نهایی، تنها ۲۵۰۰ سرباز آمریکایی و ۸۵۰۰ نیروی ائتلاف در افغانستان حضور داشتند؛ نیروهایی که دیگر در خط مقدم نمیجنگیدند و نقش آنان عمدتاً مشاوره، آموزش، پشتیبانی و تأمین تجهیزات برای ارتش افغانستان بود.
او تأکید کرد که در آن زمان، طالبان هیچ شهر بزرگ افغانستان را در اختیار نداشت و ساختار امنیتی کابل هنوز پابرجا بود.
انتقاد از رهایی گسترده زندانیان طالبان
پترائوس بخش مهمی از فروپاشی ساختار امنیتی افغانستان را نتیجه رهایی هزاران زندانی طالبان دانست؛ اقدامی که به گفته او، حکومت افغانستان نباید تحت فشار برای انجام آن قرار میگرفت.
در توافق دوحه (۱۰ اسفند ۱۳۹۸)، آزادی پنج هزار زندانی طالبان در برابر آزادی یک هزار زندانی حکومت پیشبینی شده بود.
با وجود مخالفت اولیه کابل، سرانجام حدود ۵۵۰۰ زندانی طالبان آزاد شدند؛ اقدامی که منتقدان میگویند بسیاری از آنان دوباره به صفوف طالبان بازگشتند.
خروج پیمانکاران؛ ضربهای که نیروی هوایی افغانستان را زمینگیر کرد
پترائوس یکی از عوامل کلیدی فروپاشی ارتش افغانستان را خروج بیش از ۱۵ هزار پیمانکار غربی دانست؛ افرادی که مسئول نگهداری و آمادهسازی هواپیماها و هلیکوپترهای پیشرفته آمریکایی بودند.
به گفته او، با خروج این پیمانکاران، نیروی هوایی افغانستان بخش مهمی از توان فنی خود را از دست داد و این مسئله مستقیماً بر توان انتقال سریع حدود ۳۵ هزار کماندوی افغان اثر گذاشت.
او توضیح داد که این کماندوها ستون اصلی استراتژی نظامی حکومت افغانستان بودند و بدون پشتیبانی هوایی، دیگر نمیتوانستند بهموقع به جبههها برسند و از واحدهای ارتش و پلیس حمایت کنند.
فروپاشی ساختار امنیتی؛ نتیجه زنجیرهای از تصمیمها
پترائوس تأکید کرد که قدرت نظامی تنها به شمار سربازان و تجهیزات وابسته نیست؛ بلکه عواملی مانند لوژستیک، اداره، فناوری، استخبارات و ظرفیت صنعتی تعیین میکنند که یک ارتش تا چه اندازه میتواند از امکانات خود بهره ببرد.
پس از توافق دوحه، درگیری طالبان با نیروهای آمریکایی تقریباً متوقف شد، اما فشار نظامی این گروه بر ارتش افغانستان بهشدت افزایش یافت.
با خروج کامل نیروهای خارجی در تابستان ۱۴۰۰، ساختار امنیتی کابل در مدت کوتاهی فروپاشید.
پترائوس؛ فرمانده دو جنگ بزرگ قرن بیستویکم
پترائوس یکی از چهرههای کلیدی نظامی آمریکا در دو دهه گذشته است؛ فرماندهای که نقش مستقیم در بازطراحی استراتژی آمریکا در عراق و سپس هدایت مأموریت نظامی در افغانستان داشت.
