به گزارش ایراف به نقل از بیبیسی، نیویورکتایمز در یک مطلب تحلیلی، همزمان با پنجمین سالگرد خروج نیروهای آمریکا از افغانستان، جنگ ایران را از زاویهای دیگر بررسی کرده است.
گرگ جفی، خبرنگار امور نظامی این روزنامه، مقاله خود را با این جمله آغاز میکند که در بخش بزرگی از جنگ افغانستان، تنها چیزی که برای آمریکا دشوارتر از پیروز شدن بود، بیرون آمدن از آن جنگ بود.
او سپس این تجربه را در کنار وضعیت کنونی ایران میگذارد و مینویسد که چشمانداز روشنی از پیروزی نظامی وجود ندارد و دونالد ترامپ هم در مقاطعی نشانههایی از تمایل به پایان دادن به درگیری نشان داده، اما هر بار دوباره از ضرورت ماندن سخن گفته است.
پرسش نیویورکتایمز این است که آیا همان عواملی که آمریکا را سالها در افغانستان نگه داشت، اکنون بار دیگر این کشور را گرفتار جنگی طولانی با ایران خواهد کرد.
این مقاله یادآوری میکند که پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، در آغاز عملیات تاکید داشت این جنگ قرار نیست تکرار عراق یا افغانستان باشد. او آن را متمرکز، سریع و «قاطع» توصیف میکرد و به صراحت گفته بود: «این جنگ بیپایان نیست.»
اما در ماههای بعد، هم اهداف تغییر کرده و هم ابزارها. ژنرال دن کین، رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا، پیشتر در کنگره اذعان کرده بود که قدرت هوایی محدودیت دارد و بمباران بهتنهایی احتمالا نمیتواند ایران را شکست دهد یا تنگه هرمز را بهطور کامل به روی کشتیرانی تجاری باز کند.
به نوشته نیویورکتایمز، دولت اکنون امیدوار است محاصره دریایی صادرات ایران و محدودیتهای مالی به نتایجی برسد که حملات اولیه به آن نرسیدند.
حالا دیگر کمتر سخن از «پیروزی سریع» در میان است و بیشتر صحبت از کارزاری است که میتواند ماهها یا حتی بیشتر ادامه پیدا کند. هگست در پاسخ به پرسشی درباره توان نیروی دریایی برای حفظ محاصره گفته آمریکا میتواند آن را «هر قدر لازم باشد»، حتی بهطور نامحدود، ادامه دهد.
قیاس با افغانستان در اینجا به مسئله زمان برمیگردد. طالبان برای بقای خود میجنگید و میتوانست امیدوار باشد که صبرش از دولتها و افکار عمومی آمریکا بیشتر باشد. به باور نویسنده، برای رهبران ایران هم اکنون مسئله بقا مطرح است، در حالی که آنچه برای آمریکا در این جنگ در میان است، از جنس تهدید وجودی نیست.
نیویورکتایمز در پایان این احتمال را مطرح میکند که هزینه تشدید عملیات برای بازگشایی کامل تنگه هرمز، چه از نظر جان انسانها و چه منابع مالی، بیش از چیزی باشد که رئیسجمهور یا افکار عمومی آمریکا حاضر به پذیرش آن باشند.
این وضعیت قابل دوام نیست
واشنگتنپست با استناد به یک ارزیابی طبقهبندیشده پنتاگون گزارش داده که چند تن از بلندپایهترین فرماندهان نظامی آمریکا به پیت هگست، وزیر دفاع، هشدار دادهاند ادامه عملیات علیه ایران در سطح فعلی در درازمدت قابل دوام نیست.
این روزنامه مینویسد که این فرماندهان نظامی معتقدند وضعیت کنونی، ممکن است توان آمریکا برای مقابله با تهدیدها در دیگر نقاط جهان، و حتی دفاع از خاک این کشور، را کاهش دهد.
این هشدارها در ارزیابی ۱۴ اوت دفتر وزیر دفاع ثبت شده است؛ سندی که وضعیت کشتیها، هواپیماها، نیروها و سامانههای تسلیحاتی آمریکا در سراسر جهان را بررسی میکند.
بر این اساس، فرماندهان نیروهای آمریکا در اروپا، اقیانوس آرام و آمریکای لاتین و همچنین فرمانده عملیات نیروی دریایی با ادامه انتقال منابع خود به فرماندهی مرکزی مخالفت کردهاند، هرچند در نهایت موظف به اجرای تصمیم وزیر دفاع هستند.
یک منبع آگاه به واشنگتنپست گفته است فضای کلی در میان فرماندهان این است که عملیات ایران «بیش از اندازه و برای مدتی بیش از حد طولانی» ادامه یافته است.
به گفته منابع این روزنامه، دریاسالار داریل کادل، فرمانده عملیات نیروی دریایی، هشدار داده که تا زمانی که زمان مشخصی برای پایان ماموریت تعیین نشده، نیروی دریایی نمیتواند سطح فعلی پشتیبانی از جنگ را حفظ کند.
گزارش واشنگتنپست تصویری از فشار جنگ بر ارتش آمریکا هم به دست میدهد. بنا بر این ارزیابی، تنها حدود یکچهارم ناوشکنهای نیروی دریایی اکنون آماده اعزاماند؛ رقمی که در مقایسه با پیش از جنگ افت چشمگیری نشان میدهد.
ذخایر رهگیرهای پاتریوت، موشکهای سامانه تاد و موشکهای تاماهاوک نیز کاهش یافته و حدود یکچهارم ناوگان پهپادهای ریپر پنتاگون از دست رفته است.
دولت ترامپ در مقابل میگوید گزارشهایی که از کمبود مهمات سخن میگویند دقیق نیستند.
بااینحال، نگرانی فرماندهان فقط به شمار موشکها و کشتیها محدود نمیشود. نیروهایی که برای جنگ ایران از اروپا، آمریکای لاتین و اقیانوس آرام منتقل شدهاند، پیشتر در نقاطی دیگر ماموریت داشتهاند. بسیاری از یگانهای نیروی هوایی که برای بمباران و عملیات شبانهروزی به خاورمیانه فرستاده شدهاند نیز قرار است تا سال ۲۰۲۷ در منطقه بمانند.
به نوشته واشنگتنپست، برخی فرماندهان معتقدند این جابهجاییها توان آموزش، آمادگی رزمی و اجرای ماموریتهای دیگر را محدود کرده است.
در منطقه اقیانوس آرام نیز متحدان آمریکا نگراناند که کاهش ذخایر موشکی، بازدارندگی در برابر چین را تضعیف کند. حتی ناو هواپیمابری (جورج واشنگتن)که نقشی محوری در برنامه آمریکا برای بازدارندگی پکن داشت، برای پشتیبانی از عملیات خاورمیانه به این منطقه منتقل شده است.
این گزارش بعد تازهای به بحث درباره هزینه جنگ میافزاید. تا کنون بحث بیشتر بر سر هزینه مالی جنگ و مخالفت افکار عمومی بود؛ اکنون فرماندهان نظامی درباره «هزینه فرصت» جنگ ایران هم هشدار میدهند ا تاکید میکنند که تمرکز بر ایران، توان آمریکا برای مقابله با بحرانی احتمالی در نقطهای دیگر از جهان را کاهش میدهد.
هشدار جمهوریخواهان درباره محدودیت ذخایر مهمات آمریکا و ادامه جنگ
بحث محدودیت توان نظامی آمریکا به واشنگتنپست و نیویورکتایمز محدود نمانده و در رسانههای محافظهکار هم بازتاب داشته است.
برایان ماست، رئیس جمهوریخواه کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان، در برنامه «ساندی مورنینگ فیوچرز» فاکسنیوز از تشدید فشار دولت ترامپ بر ایران دفاع کرد و گفت آنچه علیه تهران اعمال میشود «فشار کامل» است. اما هشدار داد که جنگ با سرعت ذخایر مهمات آمریکا را مصرف میکند و کاهش این ذخایر میتواند کشور را در برابر چین و روسیه آسیبپذیرتر کند.
آقای ماست نه خواهان کنار گذاشتن سیاست دولت است و نه فشار بر ایران را اشتباه میداند. بااینحال، سخنان او نشان میدهد که حتی در میان متحدان جمهوریخواه کاخ سفید هم مسئله ظرفیت نظامی به بخشی از محاسبه درباره مرحله بعدی جنگ تبدیل شده است.
جمهوریخواهی دیگر در سیبیاس بعد سیاسی و انتخاباتی نگرانی برایان ماست را مطرح کرد.
جان جیمز، نماینده جمهوریخواه میشیگان، کهنهسرباز جنگ عراق و نامزد فرمانداری این ایالت، مهمان برنامه «فیس د نیشن» بود؛ ایالتی که در انتخابات پیش رو یکی از میدانهای اصلی رقابت دو حزب است.
مارگارت برنان، مجری برنامه، گفتوگو را با یادآوری فاصله میان وعدهها و واقعیت آغاز کرد. این که درگیری وارد ماه ششم شده، در حالی که در ابتدا از چند هفته سخن گفته میشد. او افزود که بر اساس نظرسنجی سیبیاس، ۶۱ درصد آمریکاییها با جنگ مخالفاند.
برنان سپس دو پرسش مطرح کرد: آیا جیمز با آنچه به نظر میرسد حرکت دولت از نیروی نظامی به سوی ابزارهای اقتصادی است موافق است؟ و آیا مردم آمریکا مستحق توضیح روشنتری درباره برنامه آینده نیستند؟
جیمز به پرسش دوم مستقیما پاسخ نداد. او ابتدا گفت شعار «مرگ بر آمریکا» را باید جدی گرفت و از تلاش دولت برای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هستهای حمایت کرد.
اما وزن اصلی پاسخ او جای دیگری بود. جیمز با اشاره به تجربه شخصیاش گفت نظامیان «از جنگ متنفرند» و واشنگتن باید از هر روش دیپلماتیک یا اقتصادی ممکن استفاده کند تا هم امنیت آمریکا تامین شود و هم سربازان جوان از جنگ دور بمانند.
او سپس بحث را از ایران به دغدغههای رایدهندگان میشیگان کشاند؛ یعنی موضوعاتی مانند قیمت بنزین، مواد غذایی، مسکن و خدمات درمانی.
همین تغییر بحث شاید گویاترین بخش مصاحبه باشد. در ایالتی که هر رای در آن اهمیت دارد و در آستانه انتخابات، یک نامزد جمهوریخواه وقتی از ایران میگوید، ترجیح میدهد بر صلح، دیپلماسی و هزینه زندگی امریکاییها تاکید کند، نه بر چشمانداز یک کارزار نظامی طولانیتر.
نیوزمکس: «این دیگر فقط تحریم نیست»
در نیوزمکس، رسانه محافظهکار، روایت متفاوتی از وضعیت ارائه شد؛ روایتی که در آن کاهش عملیات نظامی نه نشانه بنبست، که بخشی از یک راهبرد است.
فرد فلیتز، رئیس دفتر شورای امنیت ملی در دوره نخست ترامپ و تحلیلگر سابق سازمان سیا، گفت به باور او راهبرد کنونی در نهایت میتواند تهران را به پایان دادن به جنگ وادار کند.
او اقدامات آمریکا را فراتر از تحریمهای معمول دانست و گفت: «این دیگر فقط تحریم نیست؛ یک محاصره اقتصادی است.»
به گفته فلیتز، فشار مالی و محاصره دریایی شکاف در ساختار قدرت ایران را عمیقتر میکند. او با تقسیمبندی خود از جناحهای داخل حکومت گفت سرنوشت جنگ ممکن است به رقابت میان دو گروه بستگی داشته باشد: کسانی که به دلیل خسارت اقتصادی خواهان پایان درگیریاند، و تندروهایی که ادامه آن را ترجیح میدهند. به گفته او این کشمکش اکنون در جریان است و باید دید کدام طرف دست بالا را پیدا میکند.
آنچه رسانههای امریکا بازتاب میدهند، تصویر کشوری در آستانه خروج از جنگ نیست. آمریکا هنوز بیش از ۵۰ هزار نیرو در منطقه دارد، ماموریت لشکر ۸۲ هوابرد را تا یک سال تمدید کرده و برای بخشی از نیروی هواییاش تا سال ۲۰۲۷ میلادی برنامه ریخته است.
با این حال، زنگ خطر همزمان از سه سو به صدا درآمده است: فرماندهان نظامی از هزینه ادامه جنگ سخن میگویند، جمهوریخواهان از تحلیل رفتن ذخایر مهمات و از بهای سوخت و فشار بر معیشت. آنچه در واشنگتن دگرگون شده، عزم ادامه جنگ نیست؛ اعتماد به توان ادامه دادن آن است. آمریکا میدان را ترک نکرده، اما پرسش از زمان و هزینه ماندن، دیگر از زبان مخالفان شنیده نمیشود، بلکه از درون پنتاگون و حزب حاکم برمیخیزد.
