به گزارش ایراف، نشریه فورچون در این گزارش مینویسد پنج ماه پس از آغاز جنگ ایران، تنشها بار دیگر به مرحلهای رسیده که تنگه هرمز به «محور اصلی منازعه» تبدیل شده است.
ایران تهدید کرده که عبور و مرور از این آبراه را محدود میکند و آمریکا نیز محاصره دریایی صادرات نفت ایران را از سر گرفته است.
تحلیلگران انرژی و ژئوپلیتیک معتقدند دولت آمریکا در شرایطی که ذخایر اضطراری نفت جهان کاهش یافته و قیمتها دوباره صعودی شدهاند، «برتری راهبردی خود را از دست داده» و اکنون میان دو گزینه دشوار قرار دارد: یا تشدید جنگ و ورود به یک درگیری طولانیمدت، یا واگذاری کنترل تنگه به ایران و پذیرش دریافت هزینه عبور کشتیها توسط تهران؛ هزینهای که هرچند نام «عوارض» ندارد، اما در عمل همان کارکرد را دارد.
«هیچ راهحل نظامی برای بازگشایی تنگه وجود ندارد»
گرگوری برو، تحلیلگر ارشد ایران و انرژی در اوراسیا گروپ، تأکید کرده است که آمریکا عملاً گزینه نظامی مؤثری برای باز کردن تنگه هرمز ندارد.
او میگوید ایرانیها در این نقطه «اهرم فشار قابل توجهی» دارند و بعید است عقبنشینی کنند.
به گفته او، با وجود خسارات نظامی ایران در ابتدای جنگ، تهران مصمم است مهمترین اهرم خود را حفظ کند؛ آبراهی که نزدیک به ۲۰ درصد انرژی جهان از آن عبور میکند.
برو معتقد است حتی پس از پایان جنگ نیز «خلیج فارس به شرایط گذشته بازنخواهد گشت» و جریان آزاد انرژی و تجارت به شکل سابق قابل احیا نیست.
آرامش کوتاهمدت بازار نفت دوام نیاورد
پس از امضای تفاهمنامه ۶۰ روزه میان ایران و آمریکا، تردد کشتیها از سر گرفته شد اما هرگز به سطح پیش از جنگ نرسید.
قیمت نفت ابتدا از ۱۲۴ دلار به ۶۸ دلار سقوط کرد، اما دوباره تا بیش از ۸۸ دلار افزایش یافت.
در همین دوره ذخایر راهبردی نفت آمریکا به پایینترین سطح ۴۳ سال اخیر رسید، چین واردات نفت خود را کاهش داد و بازار را موقتاً متعادل کرد، و انتخابات میاندورهای آمریکا نزدیک شد؛ موضوعی که حساسیت ترامپ نسبت به قیمت سوخت را افزایش داده است.
دَن پیکرینگ، بنیانگذار شرکت Pickering Energy Partners، هشدار داده که «همه نشانهها از قیمتهای بالاتر و طولانیتر شدن بحران حکایت دارند» و مرحله دوم تنشها بسیار شکنندهتر از قبل آغاز شده است.
حملات آمریکا و پاسخ ایران
در هفتههای اخیر آمریکا تقریباً هر شب مناطقی در جنوب ایران را هدف حملات قرار داده و پلهای غیرنظامی را بمباران کرده است.
سپاه پاسداران نیز اعلام کرده که محل تجمع نیروهای متجاوز در عریفجان را هدف قرار داده و رادار پایگاه علیالسالم آمریکا در کویت را منهدم کرده است.
فورچون مینویسد ترامپ حتی پیشنهاد دریافت «عوارض ۲۰ درصدی» برای عبور کشتیها از تنگه هرمز به سود آمریکا را مطرح کرده بود، اما به سرعت عقب نشست.
با این حال، واشنگتن همچنان مدعی است که ایران نباید هزینه عبور دریافت کند.
گرگوری برو این موضع را «غیرواقعبینانه» میداند و میگوید ایرانیها پس از توقف جنگ در ماه ژوئن، با این باور از آن خارج شدند که «حق دارند نقشی دائمیتر در مدیریت تنگه داشته باشند» و هرچه بیشتر تحت فشار قرار بگیرند، عزمشان برای حفظ مواضع جزمتر میشود.
مسیرهای جایگزین؛ محدود و آسیبپذیر
برخی کشورهای عربی به مسیرهای جایگزین روی آوردهاند؛ از جمله عربستان که انتقال نفت از طریق خطوط لوله به دریای سرخ را افزایش داده است.
اما حملات اخیر انصارالله یمن این مسیر را نیز با تهدید مواجه کرده و نشان داده که جایگزینها نمیتوانند نقش تنگه هرمز را بهطور کامل جبران کنند.
ذخایر نفتی آمریکا در وضعیت شکننده
فورچون مینویسد دولت آمریکا و اسرائیل تصور میکردند با حملهای سریع میتوانند ایران را وادار به عقبنشینی کنند، اما هشدارها درباره قدرت نظامی و نفوذ راهبردی ایران نادیده گرفته شد.
اکنون ذخایر تجاری و راهبردی انرژی آمریکا به سرعت کاهش مییابد، چین نمیتواند برای مدت طولانی واردات نفت را پایین نگه دارد، و بازار جهانی در وضعیت «حاشیه امنیت بسیار کم» قرار گرفته است.
دیوید راسل، رئیس راهبرد بازار در شرکت TradeStation، میگوید برداشت از ذخایر راهبردی «نمیتواند تا ابد ادامه یابد» و نفت همچنان یکی از مهمترین عوامل تورم و سیاست پولی است.
گزینههای محدود واشنگتن
به باور برو، آمریکا تنها دو مسیر پیش رو دارد: یا تشدید جنگ و گسترش دامنه درگیریها که نتیجه آن افزایش شدید قیمت نفت خواهد بود، یا واگذاری کنترل تنگه به ایران تا این آبراه دوباره باز شود.
او تأکید میکند که «راه میانهای محتمل نیست» و احتمالاً طی دو تا سه هفته آینده شاهد تشدید بیشتر درگیریها خواهیم بود.
