به گزارش ایراف، انصراف زنجیرهای و گسترده موسیقیدانان و گروههای شاخص هنری از اجرا در رویداد بزرگ ملی موسوم به «نمایشگاه بزرگ ایالتی آمریکا» در واشنگتندیسی، پروژه بزرگ تبلیغاتی دونالد ترامپ برای نمایش اتحاد ملی را با بنبست جدی مواجه کرده است. دستکم پنج هنرمند و گروه بزرگ موسیقی بلافاصله پس از اطلاع از پیوندهای عمیق و سازمانیافته این رویداد با دولت ترامپ، برنامههای خود را به نشانه اعتراض لغو کردهاند؛ اقدامی که خشم شدید رئیسجمهوری آمریکا را برانگیخت تا در شبکه اجتماعی خود (تروتسوشال)، هنرمندان معترض را «درجهسه» و «گرانقیمت» بخواند و با ادعای اینکه «جاذبه شماره یک در همهجای جهان» است، خود را بالاتر از دوران اوج الویس پریسلی توصیف کند.
آشفتگی در نشنال مال؛ پنهانکاری سیاسی کاخ سفید پشت نقاب رویداد غیرحزبی
ریشه این جنجال تازه به سازوکار دعوت و برنامهریزی یک نمایشگاه ۱۶ روزه بازمیگردد که قرار است از اواخر ماه ژوئن در فضای باز «نشنال مال» در واشنگتندیسی کلید بخورد. بر اساس افشاگری رسانههای آمریکایی از جمله نیویورکتایمز، برگزارکنندگان دولتی رویداد با پنهانکاری پیاپی، این کنسرتها را به عنوان برنامههایی ملی، مستقل و غیرحزبی به هنرمندان معرفی کرده بودند تا مانع از تحریم آن شوند.
با این حال، آشکار شدن دستاندازیهای سیاسی دولت ترامپ و ابتکار کاخ سفید در هدایت جشنهای ۲۵۰ سالگی آمریکا، موجی از کنارهگیریها را رقم زد؛ تا جایی که یک مقام ارشد دولت ترامپ با توصیف فضای حاکم بر این رویداد تحت عنوان «آشفته»، اعتراف کرد که احتمالاً به دلیل سوءمدیریت و نحوه رسیدگی به دعوتها، برخی مسئولان از کار اخراج خواهند شد.
بیانیههای اعتراضی اهالی موسیقی؛ از رد دخالت سیاسی تا تفرقهانگیز خواندن جشن ملی
ابعاد انصرافها زمانی گستردهتر شد که یانگ امسی، هنرمند سرشناس سبک هیپهاپ با لغو برنامه خود صراحتاً اعلام کرد که به هنرمندان هرگز درباره دخالتهای سیاسی در این رویداد توضیحی داده نشده بود. در پی این اقدام، گروه مشهور «کومودورز»، گروه «موریس دی اند د تایم» و برت مایکلز، موسیقیدان برجسته راک نیز اجراهای خود را به طور کامل لغو کردند. برت مایکلز، خواننده اصلی گروه راک پویزن، با انتشار متنی تکاندهنده در شبکههای اجتماعی نوشت: «متأسفانه چیزی که به عنوان جشن کشورمان به ما معرفی شده بود، به چیزی بسیار تفرقهانگیزتر از آنچه با حضور در آن موافقت کرده بودم، تبدیل شده است»
همزمان، مارتینا مکبراید، خواننده سبک کانتری نیز با پیوستن به کارزار تحریم، اعلام کرد که فرصت پیشنهاد شده به او کاملاً گمراهکننده بوده و وی حاضر به بازی در یک پازل حزبی نیست. در این میان، تنها چهرههایی مانند وانیلا آیس، رپر آمریکایی، اعلام کردهاند که بدون توجه به جغرافیا و سیاست در این مراسم حاضر خواهند شد؛ رفتاری که از سوی ناظران داخلی آمریکا به عنوان نمونهای از بیتفاوتی به بحرانهای عمیق اجتماعی تعبیر شده است.
دکترین خودشیفتگی ترامپ؛ تهدید به جایگزینی کنسرتها با گردهمایی حزبی
در پاسخ به این تحریم مدنی، دونالد ترامپ با اتکا به ادبیات پوپولیستی و روانپریشی رسانهای معمول خود، مدعی شد که این هنرمندان دچار «اضطراب اجرا» شدهاند و اعلام کرد در حال بررسی طرحی است تا خودش بدون نیاز به گیتار و تسلیحات هنری، روی صحنه بیاید و جای این افراد را با یک سخنرانی مهم پر کند.
ترامپ با تعابیری غلوآمیز خود را مردی نامید که «بیش از هر کس دیگری کشور را دوست دارد» و «بهترین رئیسجمهوری تاریخ آمریکا» است. وی همچنین به نمایندگان خود دستور داد تا امکان تبدیل این رویداد هنری به یک گردهمایی حزبی تحت عنوان «آمریکا بازگشته است» را در همان زمان و مکان در واشنگتندیسی بررسی کنند؛ گزارهای که تحلیلگران آن را نماد عینی تبدیل جشنهای ملی یک کشور به تریبون شخصی و تبلیغاتی یک جریان سیاسی میدانند.
بنبست دموکراسی آمریکایی؛ واکاوی گسلهای عمیق جامعه پسا بحران
از دیدگاه ناظران، این رویداد فراتر از یک چالش هنری ساده، آینهای تمامنما از فروپاشی مفهوم «انسجام ملی» در ایالات متحده است. جشن ۲۵۰ سالگی استقلال که در تمام دکترینهای سیاسی دنیا باید نماد همبستگی کلان جامعه باشد، در آمریکای امروز به گسلی برای تعمیق تفرقهها مبدل شده است.
تحریم قاطع هنرمندان و پناه بردن رئیسجمهوری این کشور به تهدید، خودشیفتگی افراطی و استفاده از ابزارهای بوروکراتیک برای سرکوب مخالفان، نشان میدهد که لایههای پنهان دموکراسی غربی تا چه حد در برابر بحرانهای درونی خود ناتوان شدهاند؛ به طوری که حاکمیت کاخ سفید حتی برای برپایی یک رویداد فرهنگی ۱۶ روزه در پایتخت خود، ناچار به پنهانکاری و تقلب ساختاری است.
