به گزارش ایراف، سمیع یوسفزی، خبرنگار باتجربه افغان، امروز(دوشنبه، ۴ اسفند) با انتشار یادداشتی در ایکس مدعی شد که پس از حملات هوایی اخیر پاکستان بر ولایات شرقی افغانستان مردم عادی این کشور خسته، نگران و وحشتزده هستند و نمیخواهند کشورشان بهخاطر گروههای افراطی مانند القاعده یا تحریک طالبان پاکستان هدف بمباران قرار گیرد.
او تأکید میکند افغانها از این که بهای تصمیمها و درگیریهایی را میپردازند که خارج از کنترل و خواست آنهاست، به ستوه آمدهاند و خواستار صلح، ثبات و آیندهای هستند که در آن افغانستان میدان کشمکش قدرتهای منطقهای و جهانی نباشد.
خشم طالبان از حملات پاکستان و ناتوانی در واکنش
یوسفزی میافزاید پس از جلسات فشرده طالبان در کابل، بسیاری از اعضای این گروه از بمبارانهای اخیر پاکستان به شدت خشمگین هستند، اما خود را در موقعیتی میبینند که توان مقابلهبهمثل ندارند.
به گفته او، طالبان میترسند که اقدام تلافیجویانه مستقیم باعث خشونت گستردهتر شده و به درگیری بزرگتری منجر شود. او پیشبینی میکند طالبان احتمالاً تنها دست به درگیریهای محدود در امتداد مرز با نیروهای پاکستانی خواهند زد و این اقدام بیشتر برای پاسخ به فشار افکار عمومی خواهد بود تا تلافیجویی در مقیاس وسیع.
نگرانی طالبان از هدف قرار گرفتن رهبریشان
به گفته یوسفزی، نگرانی اصلی طالبان این است که اگر پاکستان شروع به هدف قرار دادن آنها و تنبیه رهبریشان کند، این مسئله یک شکست بزرگ برای طالبان خواهد بود و همین موضوع باعث شده آنها از تشدید تنش پرهیز کنند.
خشم مردم از تلفات غیرنظامیان و نارضایتی از طالبان
یوسفزی میگوید بسیاری از مردم عادی افغانستان از تلفات غیرنظامیان در بمباران پاکستان به شدت خشمگین هستند، اما در عین حال از طالبان نیز ناامید و عصبانیاند.
او توضیح میدهد که مردم بر این باورند سیاستهای سفت و سخت طالبان و دیپلماسی ناکارآمدشان بارها بهانهای برای دخالت خارجی فراهم کرده است؛ از جمله در سال ۲۰۰۱ که امتناع طالبان از تحویل اسامه بنلادن بهانهای برای حمله آمریکا و متحدانش شد و پیامدهای ویرانگری برای مردم افغانستان به همراه داشت.
انتقاد از عملکرد پاکستان در هدف قرار دادن تحریک طالبان پاکستان
یوسفزی میگوید بسیاری از افغانها معتقدند طالبان باید پاکستان را قانع میکرد که تحریک طالبان پاکستان در افغانستان حضور ندارد، یا اگر حضور دارد، طالبان باید با ملایمت آنها را برای راضی نگه داشتن پاکستان از افغانستان بیرون میکرد.
او تأکید میکند پاکستان در افغانستان بمب میریزد اما در هدف قرار دادن رهبری تحریک طالبان پاکستان که مدعی است در افغانستان هستند، ناکام مانده و در عوض خانوادههای فقیر و بیگناه افغان را نابود کرده است.
به گفته او، بمباران افغانستان کمکی به توقف شورش گسترده تحریک طالبان پاکستان در داخل پاکستان نخواهد کرد.
افغانستان؛ ملتی گرفتار میان طالبان و سیاستهای پاکستان
یوسفزی میگوید افغانها بهعنوان یک ملت توسط طالبان که با حمایت غیرقابل انکار پاکستان به قدرت رسیدهاند، به گروگان گرفته شدهاند.
او تأکید میکند افغانها خواستار صلح، ثبات و آیندهای هستند که در آن کشورشان دیگر میدان نبرد قدرتهای منطقهای و جهانی نباشد.
این در حالیاست که مقامهای پاکستانی اعلام کردند که ارتش این کشور در حملات هدفمند شنبهشب، ۲ اسفند ۱۴۰۴ در امتداد مرز افغانستان، حدود ۷۰ عضو داعش خراسان، تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی) و گروه «فتنهالخوارج» را کشته است.
طلال چودری، وزیر دولت پاکستان در امور داخله، گفت این عملیات بر اساس اطلاعات دقیق استخباراتی انجام شده و هفت پایگاه و مخفیگاه هدف قرار گرفته است.
او همچنین ادعا کرد که بیشتر کشتهشدگان اتباع پاکستان بودهاند و طالبان افغانستان به تعهدات توافقنامهٔ دوحه درباره جلوگیری از فعالیت گروههای تروریستی عمل نکردهاند.
وزارت اطلاعات پاکستان نیز این حملات را پاسخی تلافیجویانه به حملات انتحاری اخیر در اسلامآباد، باجور و بنو توصیف کرد.
در مقابل، رسانههای افغانستان گزارش دادند که در این حملات در ولایات پکتیکا و ننگرهار تنها ۲۵ نفر کشته شدهاند که ۱۷ نفرشان غیرنظامی بودهاند و احتمالاً یک مدرسهٔ دینی و چند خانهٔ مسکونی نیز هدف قرار گرفته است.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان، این حملات را نقض آشکار حاکمیت افغانستان خواند و گفت که زنان و کودکان نیز در میان قربانیاناند.
وزارت دفاع طالبان نیز این اقدام را نقض قوانین بینالمللی و اصول حسن همجواری دانسته و هشدار داده که طالبان «در زمان مناسب» پاسخ خواهد داد.
از سوی دیگر، حملات پاکستان موجی از واکنشها و انتقادهای گسترده در میان چهرههای سیاسی و فعالان افغانستان برانگیخت.
بسیاری از آنان ضمن محکومکردن نقض حاکمیت ملی توسط پاکستان، طالبان را نیز مسئول وضعیت کنونی دانستند.
منتقدان میگویند ناتوانی طالبان در مدیریت امنیت مرزها، نبود یک سیاست خارجی مسئولانه و فقدان ساختارهای مشروع حکومتی، افغانستان را در برابر چنین حملاتی آسیبپذیر کرده است و ادامهٔ این شرایط میتواند تنش میان کابل و اسلامآباد را تشدید کرده و امنیت مناطق مرزی را بیش از پیش بیثبات کند.
