به گزارش ایراف، این نشست با عنوان «تحلیل فرصتها و چالشهای دیاسپورای افغانستان» روز شنبه، ۳۰ آبان (۲۱ نوامبر)، به ابتکار «اتحادیه صلصال سوئد» برگزار شد. برگزارکنندگان اعلام کردند که هدف از این برنامه، واکاوی علمی و چندجانبه وضعیت مهاجران افغانستان، شناسایی ظرفیتهای انسانی و ایجاد بستری برای گفتوگوی سازنده درباره نقش این جامعه در ساختارهای مدنی و اجتماعی سوئد بوده است.
بر اساس اعلامیه منتشرشده، این نشست در دو بخش کارگاههای گروهی و میزگرد تخصصی برگزار شد. در بخش نخست، شرکتکنندگان در قالب سه گروه پیرامون پنج پرسش کلیدی درباره دغدغهها، مشکلات و ظرفیتهای جامعه مهاجر به تبادل نظر پرداختند و در بخش دوم نیز کارشناسان از منظرهای جامعهشناختی، حقوقی و روانشناختی وضعیت کنونی را تحلیل کردند.
ضرورت عبور از شکافها و ایفای نقش فعال در جامعه میزبان
کارشناسان حاضر در این میزگرد با تأکید بر اینکه جامعه مهاجر افغانستان صرفاً مجموعهای نیازمند حمایتهای اجتماعی نیست، خاطرنشان کردند که این جامعه دارای سرمایههای علمی، فرهنگی و حرفهای ارزشمندی است و باید زمینه حضور مؤثر آن در نهادهای مدنی، رسانهها و فرآیندهای تصمیمگیری عمومی در سوئد فراهم شود.
در این نشست همچنین مسائلی همچون محدودیت دسترسی به فرصتهای سیاسی، پیچیدگیهای ادغام اجتماعی، شکافهای میاننسلی و پیامدهای روانشناختی مهاجرت مورد بحث قرار گرفت. سخنرانان تأکید کردند که با توجه به تنوع قومی، زبانی و فکری جامعه افغانستان، شکلگیری یک تشکل منسجم و اثرگذار در خارج از کشور مستلزم پذیرش تکثر، احترام متقابل، گسترش شبکههای حمایتی و بهبود دسترسی مهاجران به خدمات روانشناختی است.
وضعیت مهاجران افغانستان در سوئد، چالشهای ادغام و پویاییهای دیاسپورا
موجهای مهاجرتی و جایگاه جامعه افغانستان در سوئد: سوئد طی دهههای گذشته، بهویژه پس از سال ۱۳۹۴ (۲۰۱۵ میلادی) و همچنین در پی تحولات مرداد ۱۴۰۰ در افغانستان، میزبان دهها هزار پناهجو و مهاجر افغان بوده است. این جامعه ترکیبی از نسلهای قدیمیتر است که در ساختار آموزشی و اقتصادی سوئد ادغام شدهاند و تازهواردانی که با چالشهای پیچیده اقامتی، زبان و یافتن شغل متناسب روبهرو هستند.
تنگناهای سیاسی در اروپا و اهمیت همگرایی درونگروهی: طی سالهای اخیر، همزمان با تغییر رویکردهای سیاسی در اروپا و سختگیرانهتر شدن قوانین مهاجرت و پناهندگی در کشورهایی همچون سوئد، نهادهای مدنی و فرهنگی مهاجران اهمیت بیشتری یافتهاند. ناظران امور مهاجرت بر این باورند که کاهش پراکندگی سازمانی و ایجاد شبکههای منسجم میان فعالان نسل اول و دوم، نقش تعیینکنندهای در دفاع از حقوق شهروندی مهاجران و انتقال مؤثر دیدگاههای آنان به نهادهای تصمیمگیر در کشورهای اروپایی دارد.