به گزارش ایراف، به نقل از منابع خبری افغانستان، دفتر یوناما اعلام کرد که این نشست روز سهشنبه (۲۷ آبان / ۱۹ نوامبر) به مناسبت روز جهانی دروازههای باز در کابل برگزار شده است.
بر اساس خبرنامه یوناما، در این گردهمایی حدود ۵۰ نفر از مدافعان حقوق زنان، نمایندگان رسانهها، فعالان اقتصادی و اعضای جوامع محلی گرد هم آمدند تا درباره موانع موجود بر سر راه زنان و دختران افغانستانی تبادل نظر کنند و دیدگاههای خود را درباره راههای مقابله با این چالشها مطرح سازند.
رباب فاطمه در این نشست گفت که در سراسر افغانستان شاهد اراده، سهمگیری و رهبری زنان بوده است و افزود: «زنان نمیخواهند دریافتکنندگان منفعل باشند، بلکه میخواهند در شکلدهی تصمیمها و سیاستهایی که بر زندگی آنان تأثیر میگذارد، بهگونه فعال مشارکت داشته باشند.»
شرکتکنندگان در این گفتوگوها بر ضرورت تضمین حضور معنادار زنان در عرصههای عمومی، از جمله دسترسی به آموزش، اشتغال و سایر حقوق اساسی تأکید کردند؛ این در حالی است که محدودیتهای گسترده علیه زنان و دختران در افغانستان همچنان ادامه دارد و اداره طالبان تحصیل و کار زنان را ممنوع کرده است. برآوردها نشان میدهد که تا سال ۲۰۲۶ حدود ۲.۴ میلیون دختر در این کشور از آموزش متوسطه بازماندهاند و یکی از حاضران در نشست نیز با طرح این پرسش که «بدون زنان آموزشدیده، افغانستان در ۲۰ سال آینده چه وضعیتی خواهد داشت؟»، نسبت به پیامدهای بلندمدت این محرومیت هشدار داد.
پیامدهای اجتماعی و اقتصادی محدودیتهای زنان و نقش تعاملات بینالمللی
بحران آموزش و کاهش مشارکت اقتصادی زنان: تداوم ممنوعیت آموزش دختران در مقاطع بالاتر از کلاس ششم و تعطیلی دانشگاهها به روی دانشجویان دختر، همراه با محدودیت فعالیت زنان در نهادهای دولتی و بسیاری از سازمانهای غیردولتی، علاوه بر ایجاد شکاف عمیق آموزشی و نسلی، به کاهش بهرهوری اقتصادی و افزایش آسیبپذیری خانوادهها در افغانستان انجامیده است.
تلاشها برای حفظ صدای زنان در سازوکارهای منطقهای و بینالمللی: در شرایطی که فضای فعالیت مدنی و حضور عمومی زنان در داخل افغانستان با محدودیتهای شدید روبهروست، نهادهای سازمان ملل متحد و فعالان حقوق بشر تلاش میکنند از طریق نشستهای مشورتی و سازوکارهایی مانند روند دوحه، صدای زنان افغانستانی را در بحثهای مرتبط با کمکهای بشردوستانه، توسعه و آینده سیاسی افغانستان زنده نگه دارند.





