به گزارش ایراف، به نقل از اوراسیا ریویو، دکتر حمزه خان در سرمقاله‌ای که جمعه ۲۲ آبان ۱۴۰۵ (۱۳ نوامبر ۲۰۲۶) منتشر شده، به پیامدهای گسترش روابط روسیه و چین با حکومت طالبان پرداخته و نسبت به عادی‌سازی مناسبات با این گروه بدون توجه به چالش‌های امنیتی افغانستان و منطقه هشدار داده است.
این نویسنده معتقد است تعامل فزاینده قدرت‌های منطقه‌ای با طالبان، در شرایطی که نگرانی‌ها درباره فعالیت گروه‌های مسلح در افغانستان همچنان ادامه دارد، می‌تواند به تقویت موقعیت سیاسی و بین‌المللی این گروه منجر شود.
یکی از محورهای اصلی این سرمقاله، ناکامی هشتمین نشست رایزنی‌های «فرمت مسکو» درباره افغانستان در دستیابی به بیانیه مشترک است.
این نشست پنجم اکتبر ۲۰۲۶ (۱۳ مهر ۱۴۰۵) برگزار شد، اما اختلاف میان نمایندگان پاکستان و حکومت طالبان بر سر اشاره به موضوع تروریسم در متن بیانیه، مانع توافق نهایی شد.
به نوشته اوراسیا ریویو، نمایندگان طالبان با عباراتی که افغانستان را با موضوع تروریسم مرتبط می‌کرد، مخالفت کردند؛ در حالی که پاکستان بر ضرورت پرداختن به فعالیت گروه‌های مسلح مستقر در خاک افغانستان تأکید داشت.
این اختلاف در شرایطی مطرح شد که نگرانی کشورهای منطقه درباره فعالیت گروه‌هایی مانند تحریک طالبان پاکستان و شاخه خراسان داعش همچنان یکی از موضوعات اصلی مناسبات امنیتی منطقه است.
حکومت طالبان اتهام‌های پاکستان درباره استفاده گروه‌های مسلح از خاک افغانستان برای حمله به این کشور را رد می‌کند.
حمزه خان در ادامه، رویکرد روسیه در قبال طالبان را نیز مورد بررسی قرار داده است.
روسیه در ژوئیه ۲۰۲۵ (تیر ۱۴۰۴) حکومت طالبان را به رسمیت شناخت و به نخستین کشوری تبدیل شد که به‌طور رسمی این اقدام را انجام داد. مسکو همچنین در سال ۲۰۲۶ همکاری‌های خود با طالبان را در حوزه‌های اقتصادی و امنیتی گسترش داده است.
به باور نویسنده، نزدیکی مسکو به کابل در حالی دنبال می‌شود که روسیه هم‌زمان با تهدیدهای امنیتی ناشی از فعالیت گروه‌های مسلح در افغانستان و احتمال گسترش ناامنی به آسیای مرکزی مواجه است.
از این منظر، همکاری با طالبان برای مسکو ابزاری جهت مدیریت تهدیدهای امنیتی و حفظ نفوذ منطقه‌ای به شمار می‌رود؛ با این حال، چنین رویکردی می‌تواند به افزایش مشروعیت بین‌المللی حکومت طالبان نیز کمک کند.
چین نیز به دلیل موقعیت جغرافیایی افغانستان، نگرانی‌های امنیتی در مرزهای منطقه‌ای و منافع اقتصادی، از بازیگران مهم در معادلات این کشور محسوب می‌شود.
پکن در سال‌های اخیر روابط سیاسی و اقتصادی خود با طالبان را گسترش داده، هرچند این تعاملات لزوماً به معنای به رسمیت شناختن رسمی حکومت این گروه نیست.
در این سرمقاله همچنین به هشدارهای نهادهای نظارتی سازمان ملل درباره فعالیت گروه‌های تروریستی در افغانستان اشاره شده است؛ موضوعی که می‌تواند پیامدهایی فراتر از مرزهای این کشور داشته باشد و امنیت کشورهای همسایه و منطقه را تحت تأثیر قرار دهد.
اوراسیا ریویو در جمع‌بندی این تحلیل، نسبت به پیامدهای تعاملات سیاسی و اقتصادی بدون شروط مشخص با حکومت طالبان هشدار داده و بر ضرورت توجه هم‌زمان به مسائل امنیتی، مبارزه با تروریسم و پیامدهای سیاسی عادی‌سازی روابط با این گروه تأکید کرده است.
این سرمقاله در نهایت این پرسش را مطرح می‌کند که آیا گسترش روابط روسیه و چین با طالبان می‌تواند به ایجاد ثبات پایدار در افغانستان کمک کند یا اینکه بدون ایجاد سازوکارهای مؤثر برای پاسخ‌گویی و مقابله با تهدیدهای امنیتی، صرفاً به تقویت موقعیت سیاسی این گروه در منطقه منجر خواهد شد.
