به گزارش ایراف، کاروان ورزشی افغانستان پس از پایان رقابت نمایندگان این کشور در رشته‌های مختلف، روز شنبه سوم اکتبر ۲۰۲۶، پرونده حضور خود در بازی‌های آسیایی ناگویا را بست.
نقره تاریخی ورزشکار زن افغان
در میان تمام رشته‌ها، فریبا هاشمی در دوچرخه‌سواری جاده زنان، تنها چهره‌ای بود که توانست نام افغانستان را در جدول مدال‌ها برجسته کند.
او با کسب مدال نقره، نخستین زن افغان شد که روی سکوی دوم بازی‌های آسیایی می‌ایستد؛ موفقیتی که در شرایط محدودیت‌های ورزش زنان افغانستان، معنایی فراتر از یک مدال دارد.
هاشمی نشان داد که بخشی از ورزشکاران زن افغان که فعالیت حرفه‌ای خود را در خارج از کشور ادامه داده‌اند، همچنان توان رقابت در سطح قاره‌ای را دارند و می‌توانند برای ورزش افغانستان اعتبار بین‌المللی کسب کنند.
دو برنز ووشو؛ تنها دستاوردهای دیگر کاروان
پس از موفقیت هاشمی، محمد خالد هوتک و حامد اشرفی در رشته ووشو دو مدال برنز افغانستان را به دست آوردند.
این دو ورزشکار با وجود رقابت‌های سخت و حضور حریفان قدرتمند شرق آسیا، توانستند افغانستان را در جدول مدال‌ها نگه دارند.
کنار گذاشتن ورزشکاران؛ نشانه‌ای از آشفتگی در روند آماده‌سازی
پیش از آغاز رقابت‌ها، شماری از ورزشکاران افغانستان که نام‌شان در فهرست اولیه اعزام قرار داشت، از حضور در ناگویا بازماندند.
برخی از این افراد از رشته‌های مبارزه‌های آزاد بودند و گفته شد که اعتراض آنان به بی‌توجهی مسئولان پس از درخشش در بازی‌های جوانان بحرین، ممکن است در کنار گذاشته شدن آنان نقش داشته باشد.
این اتفاق بار دیگر بحث درباره شفافیت روند انتخاب ورزشکاران، نحوه برخورد با قهرمانان و میزان برنامه‌ریزی در آماده‌سازی کاروان را مطرح کرد.
شکست‌های زنجیره‌ای؛ رشته‌هایی که امید مدال بودند اما ناکام ماندند
بخش قابل توجهی از ورزشکاران افغانستان در همان دیدار نخست برابر حریفان خود شکست خوردند.
رشته‌هایی مانند بوکس، جوجیتسو، کریکت و چند رشته دیگر، تنها یک یا چند پیروزی به دست آوردند اما هیچ‌یک به مدال نرسیدند.
حتی رشته‌هایی که معمولاً به‌عنوان امیدهای اصلی افغانستان شناخته می‌شوند، از جمله کوراش، تکواندو، کریکت و جوجیتسو نیز نتوانستند انتظارات را برآورده کنند و برابر حریفان آسیایی متوقف شدند.
این نتایج، بار دیگر ضعف در برنامه‌ریزی، کمبود اردوهای تمرینی و نبود رقابت‌های تدارکاتی مناسب را برجسته کرد.
حذف نماینده کاراته؛ انتقادها از نبود نظارت حرفه‌ای
حذف محمد منیر رضایی، تنها نماینده افغانستان در رشته کاراته، یکی از جنجالی‌ترین اتفاقات این دوره بود.
رضایی به دلیل اضافه‌وزن و نرسیدن به وزن تعیین‌شده از حضور در مسابقات محروم شد؛ موضوعی که پرسش‌های جدی درباره سطح آمادگی ورزشکاران، کیفیت نظارت بر روند تمرین و کنترل وزن، و میزان حرفه‌ای‌گری در برنامه‌ریزی اعزام به رقابت‌های بین‌المللی ایجاد کرد.
منتقدان می‌گویند این اتفاق تنها خطای فردی نیست، بلکه نشانه‌ای از ضعف سیستم آماده‌سازی و نبود برنامه‌ریزی دقیق است.
معیارهای انتخاب؛ پرسشی که هر دوره تکرار می‌شود
کارشناسان ورزشی افغانستان بارها این پرسش را مطرح کرده‌اند که معیار انتخاب ورزشکاران برای حضور در رویدادهای بین‌المللی چیست.
برخی ورزشکاران با وجود شکست‌های پی‌درپی، به‌طور مداوم در تورنمنت‌ها شرکت می‌کنند؛ در حالی که نتایج آنان نشان‌دهنده آمادگی کافی نیست.
نبود اردوهای تمرینی منظم، کمبود رقابت‌های تدارکاتی خارجی، محدودیت در دسترسی به کادر فنی متخصص و مشکلات تدارکاتی نیز از جمله مواردی است که در نقد آمادگی کاروان افغانستان مطرح شده است.
در مقابل، حضور شمار قابل توجهی از افراد با عنوان «اعضای هیئت» در کنار کاروان، پرسش‌هایی درباره اولویت‌بندی و مدیریت منابع ایجاد کرده است.
ترکیب کاروان؛ حضور ۴۶ ورزشکار در رشته‌های متنوع
افغانستان با ۴۶ ورزشکار شامل هفت زن و ۳۹ مرد در رشته‌های مختلف انفرادی و تیمی در ناگویا شرکت کرد. نمایندگان این کشور در رشته‌هایی چون دوچرخه‌سواری، ووشو، بوکس، جوجیتسو، تکواندو، کوراش، شنا، کشتی، موج‌سواری، سه‌گانه و کریکت به میدان رفتند و تلاش کردند نام افغانستان را در جدول نتایج ثبت کنند.
داوری افغانستان؛ نقطه‌ای روشن در میان چالش‌ها
در کنار همه مشکلات، حضور داوران افغانستان در رشته‌هایی مانند تکواندو، کوراش و وزنه‌برداری یکی از نکات مثبت این دوره بود؛ موضوعی که می‌تواند به اعتبار فنی ورزش افغانستان در سطح قاره‌ای کمک کند و نشان دهد که این کشور در حوزه داوری نیز جایگاهی برای خود دست‌وپا کرده است.
پایان ناگویا؛ سه مدال و انبوهی از پرسش‌ها درباره آینده ورزش افغانستان
در مجموع افغانستان بازی‌های آسیایی ناگویا را با سه مدال به پایان رساند؛ مدال نقره فریبا هاشمی در دوچرخه‌سواری جاده و دو مدال برنز محمد خالد هوتک و حامد اشرفی در ووشو، تنها دستاوردهای مدالی کاروان این کشور بودند.
با این حال، مجموعه‌ای از حاشیه‌ها، ضعف‌ها و ناکامی‌ها، تصویر کلی حضور افغانستان در این دوره را تحت تأثیر قرار داد و پرسش‌های جدی درباره آینده ورزش کشور برجای گذاشت؛ پرسش‌هایی که اگر بی‌پاسخ بمانند، ممکن است در دوره‌های بعدی نیز تکرار شوند.
