به گزارش ایراف، آمار ارائه شده از سوی نهادهای بهداشتی سازمان ملل نشان میدهد که تنها طی پنج ماه گذشته ۸۶ مورد جدید از ابتلا به این ویروس شناسایی شده است. این در حالی است که بر اساس برآوردهای تخمینی ملل متحد، نزدیک به ۱۳ هزار نفر در افغانستان با این ویروس زندگی میکنند اما به دلیل نبود زیرساختهای تشخیصی کافی، افت خدمات درمانی و طرد اجتماعی، اکثریت مبتلایان از وضعیت سلامت خود بیخبر هستند.
کارشناسان بهداشت عمومی هشدار میدهند که عدم مراجعه به مراکز درمانی و نبود برنامههای پیشگیرانه جامع، امکان قطعی زنجیره انتقال را سلب کرده و خطر گسترش خاموش این بیماری واگیردار را در سراسر کشور افزایش داده است.
بحران در نظام سلامت افغانستان و هشدارهای سازمان جهانی بهداشت
هشدار سازمان جهانی بهداشت درباره افت خدمات بهداشتی: سازمان جهانی بهداشت طی ماههای گذشته بارها نسبت به فروپاشی تدریجی زیرساختهای درمانی و کمبود شدید بودجه در افغانستان هشدار داده است. قطع حمایتهای مالی بینالمللی و کاهش مراکز فعال بهداشتی، روند کادرسازی و تامین داروهای حیاتی از جمله درمانهای ضد ویروسی را با چالش جدی مواجه کرده است.
شیوع همزمان بیماریهای واگیردار: افغانستان در کنار بیماری اچآیوی، با موجهای متوالی از شیوع بیماریهای واگیردار دیگری همچون سرخک، فلج کودکان (پولیو)، آبله میمون و بیماریهای عفونی تنفسی مواجه است؛ امری که فشار مضاعفی بر سیستم بهداشتی ضعیف شده کشور وارد میسازد.
چالشهای اجتماعی و محدودیتی در اطلاعرسانی: تابوهای فرهنگی، عدم آگاهی عمومی و محدودیتهای اعمالشده بر فعالیت سازمانهای غیردولتی و کادر درمانی زن، مانعی بزرگ در مسیر آگاهیبخشی درباره بیماریهای مقاربتی و اجرای برنامههای غربالگری سراسری ایجاد کرده است.
