به گزارش ایراف، منابع محلی و درمانی در ولایتهای جنوبی افغانستان اعلام کردهاند که طی ۵ سال گذشته، خروج برخی از نیروهای متخصص از این کشور و اعمال محدودیتها در حوزه اشتغال و آموزش زنان، منجر به کاهش چشمگیر شمار کادر درمان زن در این مناطق شده است. این مسئله سبب شده تا ساکنان ولایتهای همجوار برای دریافت خدمات درمانی تخصصی مجبور به طی مسافتهای طولانی به مقصد قندهار، کابل یا هرات شوند.
از سوی دیگر، نهادهای بینالمللی و منطقهای نیز نسبت به تبعات طولانیمدت کمبود کادر درمان زن در افغانستان هشدار دادهاند. پیش از این، نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد با اشاره به چالشهای موجود در آموزشهای حرفهای و دانشگاهی زنان، تأکید کرده بودند که کاهش نیروهای متخصص در بخش سلامت میتواند دسترسی بیماران به ویژه مادران و کودکان به خدمات بهداشتی اولیه را دچار اختلال کند.
چالشهای زیرساختی بخش بهداشت و ضرورت توسعه خدمات درمانی
سیستم درمانی افغانستان طی دهههای گذشته همواره با مشکلات ساختاری، کمبود امکانات درمانی در شهرستانهای دورافتاده و اتکای بالا به کمکهای بینالمللی روبرو بوده است. در حالی که در مراکز ولایتها امکانات نسبی پزشکی وجود دارد، مناطق روستایی و شهرستانها به دلیل پراکندگی جغرافیایی و نبود امکانات زیربنایی، بیشترین فشار را در مواجهه با نا کارآمدیهای درمانی متحمل میشوند.
کارشناسان مسائل اجتماعی و بهداشتی منطقه بر این باورند که فراهم کردن بسترهای لازم برای آموزش و بهکارگیری نیروهای متخصص بومی در حوزه درمان، از نیازهای حیاتی جامعه افغانستان است. اتخاذ تدابیر کارآمد برای تقویت بخش بهداشت و رفع نیازهای درمانی بیماران در ولایتهای محروم، میتواند نقش مهمی در کاهش آسیبهای اجتماعی و ارتقای شاخصهای سلامت در این کشور ایفا کند.
