به گزارش ایراف، مجله آتلانتیک در گزارشی تحلیلی نوشت که اعلام تحریمهای ثانویه از سوی اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، نه یک راهبرد اقتصادی کارآمد، بلکه تکرار همان سیاستهای شکستخوردهای است که طی دههها نتوانستهاند رفتار ایران را تغییر دهند.
کارشناسان اقتصادی که با این نشریه گفتوگو کردهاند تأکید میکنند تحریمهای آمریکا از سال ۱۳۵۷ تاکنون هیچگاه نتوانستهاند ایران را به عقبنشینی وادار کنند و ابزار جدید نیز سرنوشتی متفاوت نخواهد داشت.
کاهش گزینههای نظامی و فرسایش ابزارهای فشار
آتلانتیک مینویسد که مسیرهای پایان دادن به جنگ یکی پس از دیگری بسته میشود.
فهرست اهداف نظامی مفید کاهش یافته، انبارهای مهمات آمریکا با سرعت نگرانکنندهای خالی شده و ابزارهای غیرنظامی مانند تحریمها، محاصرهها و فشار مالی نیز نتوانستهاند وعده واشنگتن برای ایجاد تسلیم در ایران را محقق کنند.
ایران با وجود تحمل خسارتهای سنگین، توان ادامه جنگ را حفظ کرده و کشورهایی که برای فشار مالی بر ایران اهمیت کلیدی دارند، از جمله چین و روسیه، تمایلی به همراهی با واشنگتن نشان نمیدهند.
پکن و مسکو: تحریمها راهحل نیست
در این گزارش آمده است که سفارت روسیه در واشنگتن از اظهار نظر درباره درخواست آمریکا خودداری کرده و سخنگوی سفارت چین نیز در بیانیهای رسمی اعلام کرده: «تحریمها و تاکتیکهای فشار کمکی به حل مسائل نمیکنند.»
چین همچنین هشدار داده که هر اقدامی که تنشها را تشدید کند یا به اقتصاد جهانی آسیب بزند، باید کنار گذاشته شود و تأکید کرده که برای حفظ منافع مشروع خود اقدامات لازم را انجام خواهد داد.
جنگی طولانیتر از وعدههای انتخاباتی ترامپ
آتلانتیک مینویسد جنگ علیه ایران اکنون بسیار فراتر از شعارهای انتخاباتی ترامپ رفته و پیامدهای اقتصادی آن، از جمله افزایش قیمت بنزین و تورم، محبوبیت رئیسجمهور آمریکا را به پایینترین سطح رسانده است.
با نزدیک شدن به انتخابات میاندورهای، جمهوریخواهان نیز تمایلی به ریسک بحران مالی جهانی ندارند و این موضوع فشار سیاسی بر کاخ سفید را افزایش داده است.
تهدیدی که بیشتر «عقبنشینی» است تا فشار
این نشریه تأکید میکند قدرت چانهزنی تنها به ابزار تنبیه وابسته نیست، بلکه به اراده استفاده از آن بستگی دارد.
دولت آمریکا با جابهجایی مهلتها، عقبنشینی از تهدیدها و ناتوانی در اجرای فشارهای اعلامشده، در عمل ضعف و محدودیت گزینههای خود را آشکار کرده است.
بهگفته آتلانتیک، تهدید جدید علیه ایران نه یک راهبرد واقعی، بلکه تلاشی برای یافتن راه خروج از بنبست جنگ است؛ جنگی که واشنگتن آغاز کرد اما اکنون هیچ مسیر روشنی برای پایان آن ندارد.
