به گزارش ایراف، بیبیسی با استناد به دادههای رسمی سازمان ملل گزارش داده است که مجموع کمکهای بشردوستانهای که افغانستان پس از بازگشت طالبان دریافت کرده، از مرز ۱۱ میلیارد دلار گذشته است.
این کمکها در قالب برنامههای غذایی، بهداشتی، آموزشی و حمایتهای اضطراری به افغانستان سرازیر شده، اما نهادهای امدادی تأکید دارند که افزایش شمار افراد نیازمند، کاهش بودجههای جهانی و فشارهای ناشی از تحولات منطقهای باعث شده این کمکها پاسخگوی نیازهای واقعی مردم نباشد.
سازمان ملل هشدار داده است که شکاف میان نیازهای بشری و منابع موجود هر سال گستردهتر میشود و بسیاری از برنامههای امدادی با کمبود شدید بودجه روبهرو هستند.
پیامدهای اقتصادی پس از سقوط نظام جمهوری
پس از فروپاشی نظام جمهوری در آگوست ۲۰۲۱ و تسلط طالبان بر کابل، افغانستان وارد دورهای از بحران اقتصادی و اجتماعی عمیق شد.
کاهش شدید ارزش پول ملی، از دست رفتن صدها هزار شغل و توقف یا کاهش برنامههای حمایتی نهادهای بینالمللی، ساختار اقتصادی کشور را در وضعیت شکنندهای قرار داد.
بسیاری از خانوادهها توان تأمین نیازهای اولیه خود را از دست دادهاند و نرخ فقر در سالهای اخیر به شکل بیسابقهای افزایش یافته است.
نهادهای بینالمللی میگویند که محدودیتهای بانکی، کاهش تعاملات مالی خارجی و رکود بازار کار، وضعیت اقتصادی افغانستان را در مسیر دشواری قرار داده و پیامدهای آن مستقیماً بر وضعیت بشری اثر گذاشته است.
بازگشت گسترده مهاجران و فشار مضاعف بر منابع محدود
یکی از عوامل تشدید بحران انسانی، بازگشت میلیونها مهاجر افغان از کشورهای همسایه است.
این موج بازگشت در شرایطی رخ داده که ظرفیت اقتصادی و اجتماعی افغانستان برای جذب و حمایت از این جمعیت گسترده بسیار محدود است.
سازمان ملل اعلام کرده است که بازگشت مهاجران، فشار سنگینی بر خدمات عمومی، بازار کار، منابع غذایی و برنامههای امدادی وارد کرده و نیازهای بشری را به شکل چشمگیری افزایش داده است.
بسیاری از خانوادههای بازگشته فاقد سرپناه، درآمد و دسترسی به خدمات اولیه هستند و این موضوع بار اضافی بر دوش نهادهای امدادی گذاشته است.
در نهایت میتوان گفت که با وجود میلیاردها دلار کمک جهانی، افغانستان همچنان در یکی از پیچیدهترین بحرانهای انسانی جهان گرفتار است.
کارشناسان سازمان ملل تأکید میکنند که بدون افزایش قابل توجه منابع مالی، تقویت ساختارهای اقتصادی و بهبود شرایط حکمرانی، چشمانداز بحران انسانی افغانستان در سالهای آینده همچنان نگرانکننده خواهد بود و شکاف میان نیازهای مردم و ظرفیت پاسخگویی نهادهای امدادی عمیقتر خواهد شد.
