به گزارش ایراف، به نقل از ۸ صبح، صلاحالدین ایوبی، فرزند محمد ایوبی، ساکن روستای مُرشادی شهرستان المار ولایت فاریاب و حدود ۴۹ ساله است.
او از قوم ازبک بوده و از اواخر دهه ۱۳۷۰ خورشیدی با تشویق برادرش، داملا صدرالدین، به طالبان پیوست.
صدرالدین از اعضای اولیه تحریک طالبان در زمان ملا محمد عمر بود و همین پیوند خانوادگی مسیر ورود ایوبی به این گروه را هموار کرد.
درباره تحصیلات رسمی او اطلاعات معتبر وجود ندارد و گفته میشود مدتی در مدرسه دینی اکوره ختک پاکستان به حفظ قرآن مشغول بوده است.
ورود به طالبان و سالهای نخست فعالیت
طبق روایت همدورههایش، ایوبی در سال ۱۳۷۷ و در حدود ۱۸ سالگی، در نخستین دوره حاکمیت طالبان بهعنوان جنگجو وارد صفوف این گروه شد.
او فعالیتهای نظامی خود را در ولایتهای فاریاب و جوزجان آغاز کرد و بعدها به سمتهایی چون فرمانده گردان، فرمانده واحد توپخانه و فرمانده انتظامی شهرستان شیرینتگاب رسید.
پس از سقوط رژیم طالبان در سال ۱۳۸۰، مدتی به ایران رفت و در اصفهان و تهران کارگری کرد.
برخی نزدیکانش میگویند که در این دوره به قماربازی و محافل خوشگذرانی علاقه داشت و بدهکار شده بود.
ایوبی در سال ۱۳۸۲ دوباره به افغانستان بازگشت و مدتی در یک مدرسه بهعنوان امام و مدرس فعالیت کرد.
همزمان، فعالیت مخفیانه در صفوف طالبان را در فاریاب، سرپل، بادغیس و جوزجان از سر گرفت.
بازداشتها، محکومیت و فرار جنجالی
براساس روایت یکی از کارمندان امنیتی پیشین فاریاب، ایوبی در سال ۱۳۸۴ به اتهام انتقال مقدار قابلتوجهی مواد انفجاری و سلاح بازداشت و از سوی دادگاه به ۱۲ سال زندان محکوم شد.
او پس از 8 سال، با وساطت برخی نمایندگان فاریاب و تخفیف چهار ساله از سوی رئیسجمهور وقت آزاد شد.
برخی منابع مدعیاند که استخبارات برخی کشورها نیز در آزادی او نقش داشتهاند.
در سال ۱۳۹۷ نیز گزارشهایی از بازداشت دوباره او در هرات منتشر شد.
گفته میشود که پس از انتقال به ریاست ۴۰ امنیت ملی در کابل، با همکاری برخی مسئولان این اداره از بازداشتگاه فرار کرده و به پاکستان رفته است.
برخی منابع این فرار را نتیجه حمایت عناصر موسوم به «ستون پنجم» در شورای امنیت میدانند؛ ادعایی که تأیید مستقل آن دشوار است.
صعود در ساختار طالبان
ایوبی پس از آزادی از زندان، بهتدریج در ساختار طالبان ارتقا یافت و مسئولیتهایی چون رئیس کمیسیون زون شمال، معاون والی و والی نامنهاد طالبان در ولایت فاریاب را بر عهده گرفت.
براساس اطلاعات منتشرشده، او در فاصله سالهای ۱۳۹۷ تا ۱۳۹۹ عضو حلقه رهبری کمیسیون مرکزی طالبان بود و در روند سقوط ولایتهای شمال نقش برجستهای داشت.
برخی منابع میگویند که او حدود ۴۰ هزار جنگجو را سازماندهی کرده و از همین رو به «فاتح شمال» مشهور شده است.
در روزهای نخست سقوط کابل، ایوبی همراه با افراد مسلحش وارد ارگ ریاستجمهوری شد و تصاویر حضور او در رسانهها منتشر شد.
شبکه نفوذ و روابط سیاسی
گزارشها نشان میدهد که ایوبی با ملا یعقوب مجاهد، سرپرست وزارت دفاع طالبان، و سراجالدین حقانی، سرپرست وزارت کشور طالبان، روابط نزدیک دارد؛ هرچند این موضوع نیز بر پایه روایتهاست و تأیید مستقل آن ممکن نیست.
در حوزه خانوادگی، برادرش قمرالدین مشهور به «بلال کور» در ریاست استخبارات طالبان در ولایت فاریاب سمت مدیریتی دارد.
همچنین گفته میشود که ایوبی سه همسر دارد و پدر همسر سوم او با شبکههای وابسته به مولوی عبدالمنان نیازی و حتی داعش ارتباط داشته است؛ ادعاهایی که تاکنون تأیید مستقل نشدهاند.
نقش پس از سقوط جمهوریت
ایوبی پس از سقوط جمهوریت، در هماهنگی با شبکه حقانی وارد کابل شد. او در یک گفتوگوی رسانهای گفته است که براساس فرمان طالبان، شهرستانهای اطراف کابل را تصرف کرده و نخستین فردی بوده که همراه با ۴۰ نفر از مسیر لوگر وارد ارگ شده است.
او روایت میکند که یک میلیون دلار در دفتر رئیسجمهور وجود داشت و آن را تحویل مسئولان طالبان دادهاند.
ایوبی تأکید کرده که «هیچ معاملهای برای انتقال قدرت صورت نگرفته و طالبان با زور سلاح وارد ارگ شدهاند».
مذاکره با جبهه مقاومت و آغاز اختلاف با رهبری طالبان
ایوبی در نخستین روزهای پس از سقوط کابل، عضو هیات مذاکرهکننده طالبان با جبهه مقاومت ملی بود؛ مذاکراتی که پس از ۱۲ روز بینتیجه پایان یافت و طالبان عملیات نظامی برای تصرف پنجشیر را آغاز کردند.
