به گزارش ایراف، این اقدام پکن گامی جدی در جهت عادیسازی عملیات جنگندههای پیشرفته از فرودگاههای مرتفع مرزی ارزیابی شده و نگرانیها درباره شکاف تکنولوژیک میان توان هوایی چین و هند را افزایش داده است؛ زیرا هند دستکم یک دهه تا عملیاتیسازی جنگنده رادارگریز بومی خود فاصله دارد.
جزئیات استقرار ماهوارهای در سینکیانگ و تبت
تصاویر ثبتشده توسط شرکت تصویربرداری «ونتور» در ۹ ژوئیه نشان میدهد که بزرگترین تجمع مشاهدهشده از جنگندههای جی-۲۰ در مرز هند شکل گرفته است:
پایگاه هوایی هوتان (سینکیانگ): حضور ۷ فروند جی-۲۰ در فاصله ۲۴۵ کیلومتری از فرودگاه نیروی هوایی هند در شرق لاداخ.
پایگاه هوایی دامشونگ (تبت): استقرار ۴ فروند جی-۲۰ در ۳۴۴ کیلومتری شمال غربی منطقه «تاوانگ» در استان آروناچال پرادش.
«سمیر جوشی» خلبان سابق نیروی هوایی هند تأکید میکند که این تحرکات نشاندهنده عملیاتی شدن دائمی جنگندههای نسل پنجم ارتش چین در مناطق کوهستانی و مرتفع هممرز با هند است.
برتری تکنولوژیک جی-۲۰ بر رافالهای فرانسوی هند
مزیت اصلی جنگنده جی-۲۰ در طراحی پنهانکار آن نهفته است که رد راداری را به حداقل رسانده و امکان نفوذ به فضای هوایی مورد مناقشه را فراهم میسازد. تحلیلگران دفاعی معتقدند این ویژگی، برتری محسوسی به چین در برابر اصلیترین جنگندههای خط مقدم هند، یعنی «رافال» ساخت فرانسه میدهد که با وجود پیشرفته بودن، غیرپنهانکار (نسل ۴.۵) محسوب میشوند.
در حال حاضر هند هیچ جنگنده رادارگریز عملیاتی در اختیار ندارد. پروژه جنگنده بومی نسل پنجم این کشور (AMCA) هنوز در مراحل توسعه است و دستکم به ۱۰ سال زمان برای آزمایش و ورود به سازمان رزم نیاز دارد.
جهش تولید جی-۲۰ و آرایش دفاعی هند
بر اساس گزارشهای بینالمللی، ناوگان جی-۲۰ چین از ۵۰ فروند در سال ۲۰۱۹ به ۳۰۰ تا ۵۰۰ فروند در سال ۲۰۲۶ رسیده است و پیشبینی میشود تا سال ۲۰۳۰ به حدود ۱۰۰۰ فروند افزایش یابد.
در مقابل، هند در حال حاضر ۳۶ فروند رافال در اختیار دارد و سفارش خرید ۲۶ فروند دیگر را ثبت کرده است. همچنین مذاکرات نیودلهی برای خرید ۱۱۴ فروند هواپیمای جدید در کنار نوسازی ناوگان سوخو-۳۰ و میگ-۲۹ ادامه دارد، اما تا زمان دستیابی به فناوری رادارگریز، موازنه هوایی در مرزهای دو کشور تحت تأثیر فشار پیشدستانه پکن خواهد بود.
