به گزارش ایراف، این پروژه تحقیقاتی که با هزینهای بالغ بر ۲۰ هزار دلار آمریکا در زمینی به مساحت ۴۴۰ متر مربع احداث شده، مجهز به سیستمهای پیشرفته آبیاری قطرهای و ذخایر استراتژیک آب است. کارشناسان ناظر بر این باورند که راهاندازی این مراکز نمونه، علاوه بر مدرنسازی زنجیره تولید، میتواند الگو و زیرساخت عملی مناسبی را برای توسعه تحقیقات زراعتی، مقابله با خشکسالیهای مکرر و افزایش بهرهوری محصولات در سراسر مناطق روستایی افغانستان پایه ریزی کند.
تنوعبخشی به شرکای بینالمللی و نقد انحصار کمکهای غربی
در مراسم بهرهبرداری از این پروژهها، شیخ عنایتالله صلاحالدین، معاون والی طالبان در لوگر، با اشاره به پیشینه مستحکم و روابط تاریخی و نزدیک میان کابل و آنکارا، خواستار گسترش همکاریهای دوجانبه در زمینههای بازسازی، نوسازی زیرساختها و آموزشهای فنی شد. این مواضع به وضوح نشاندهنده استراتژی کلان حکومت سرپرست برای بازتعریف مناسبات بینالمللی و تکیه بر قدرتهای نوظهور منطقهای به جای نهادهای سنتی غربی است؛ چرا که ترکیه به عنوان یکی از معدود کشورهای عضو ناتو، روابط دیپلماتیک و اقتصادی خود را با کابل حفظ کرده و توسعه داده است.
در همین حال، مکایل تاشدیمیر، رئیس دفتر آژانس تیکا در کابل، بر اهمیت ویژه ژئوپلیتیک و انسانی افغانستان برای آنکارا تاکید کرد و اظهار داشت که این گلخانهها به صورت نمونهای و با مجهزترین ادوات روز دنیا ساخته شدهاند تا زمینهساز اجرای پروژههای مشابه کلان در سایر ولایات کشور باشند؛ رویکردی که در میانمدت میتواند به بهبود امنیت غذایی و کاهش نرخ فقر در این جغرافیا کمک شایانی کند.
مقابله با تنشهای آبی و چالشهای پایدار ساختار کشاورزی
از جنبه فنی، این گلخانهها پتانسیل بالایی در تغییر الگوهای کشت سنتی دارند. انجنیر نصیرالدین بهیج، آمر امور کشاورزی ریاست زراعت طالبان در لوگر، اعلام کرد که این سازهها منحصراً برای تحقیقات کاربردی کشاورزی استفاده خواهند شد و پیشبینی میشود که سالانه در سه دوره متوالی توانایی تولید محصول را داشته باشند. این چرخه مداوم به متخصصان محلی اجازه میدهد تا گونههای گیاهی مقاوم به کمآبی و خشکی را شناسایی کرده و بازدهی مصرف آب را در بستر پدافند غیرعامل کشاورزی ارتقا بخشند.
با این وجود، ناظران اقتصادی هشدار میدهند که چالشهای بنیادینی نظیر کمبود بودجههای عمرانی، عدم دسترسی فراگیر به فناوریهای نوین و محدودیتهای صادراتی ناشی از تحریمها، همچنان موانع اصلی توسعه پایدار این بخش به شمار میروند.
به باور تحلیلگران نزدیک به طالبان پروژه لوگر نشان میدهد که تا زمان تداوم محاصره دریایی و اقتصادی منطقه از سوی آمریکا، تحکیم شریانهای مواصلاتی، تولیدی و کشاورزی زمینی با تکیه بر توان همسایگان، تنها مسیر پایداری و خودکفایی غلات و اقلام غذایی برای ملتهای منطقه خواهد بود.
