به گزارش ایراف، مسیر زندگی «فیروز» با فقر، جنگ، درگذشت پدر و سالهای دشوار دستفروشی و چوپانی در دوران کودکی آغاز شد؛ مسیری که در نهایت او را به یکی از بیمارستانهای بزرگ دانمارک رساند تا فعالیت حرفهای خود را در بخش تخصصی قلب آغاز کند.
فیروز در سالهای نوجوانی به جمهوری اسلامی ایران مهاجرت کرد و در شرایط دشوار کارگری، نخستین پایههای یادگیری، آموزش زبان و کسب مهارتهای جدید را بنا نهاد؛ ایستگاهی که بستر اولیه را برای اعتمادبهنفس و تلاشهای بعدی او فراهم ساخت. وی سپس در ۱۷ سالگی راهی اروپا شد؛ سفری که با سالها انتظار فرسایشبخش در نظام پناهندگی دانمارک و رد و قبولهای مکرر همراه بود، اما چرخ آموزش و یادگیری او را متوقف نکرد.
او در دانمارک پس از تسلط بر زبان محیطی، وارد نظام آموزشی شد و در رشته پزشکی دانشگاه کپنهاگ پذیرفته شد. فیروز در سالهای تحصیل مجبور بود همزمان با درک علوم پیچیده پزشکی، بر زبانهای دانمارکی و انگلیسی نیز تسلط پیدا کند. بر اساس روایت وی، دورههای بلاتکلیفی و انتظار برای دریافت اقامت قانونی بیش از چهار سال به طول انجامید و او این مدت را در چندین کمپ پناهجویی با فشارهای روانی شدید سپری کرد.
با این حال، او توانست تحصیلات خود را با موفقیت به پایان برساند و در آخرین آزمون دوره پزشکی دانشگاه کپنهاگ، بالاترین نمره را در سیستم آموزشی دانمارک کسب کند؛ موفقیتی چشمگیر که مسیر ورود او به بازار کار تخصصی اروپا را هموار کرد. این پزشک جوان اکنون در آستانه آغاز به کار در بخش قلب یکی از مجللترین بیمارستانهای کپنهاگ قرار دارد؛ نقطهای که فاصله آن با کوههای غزنی و اردوگاههای پناهندگی، روایتی شگفتانگیز از اراده را به تصویر میکشد.
تقارن انتشار این گزارش با ۲۰ ژوئن (روز جهانی پناهندگان)، بار دیگر توجه جامعه جهانی را به وضعیت میلیونها آواره افغانستانی جلب میکند که در صورت فراهم شدن فرصتهای برابر، میتوانند به مدارج بالایی در عرصههای علمی، ساختارهای سیاسی و میادین ورزشی دست یابند. بر اساس آمارهای کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان (UNHCR)، افغانستان به دلیل دههها بحران حاکمیتی، همچنان در صدر کشورهای صادرکننده پناهجو قرار دارد.
