به گزارش ایراف، مارکو روبیو وزیر امور خارجه آمریکا، روزگذشته (پنج شنبه 31 اردیبهشت) و در آستانه سفر به سوئد، ضمن تایید تداوم رایزنیها، از احتمال عزیمت مقامات ارشد پاکستانی به تهران به عنوان تسهیلگران منطقهای خبر داد. وی در حالی مدعی اجماع متحدان واشینگتن علیه برنامههای صلحآمیز هستهای ایران شد که با ابراز ناامیدی از مواضع اعضای ناتو، عملاً از تزلزل بازدارندگی غربی و وجود چنددستگی در جبهه استکبار در قبال اقتدار منطقهای جمهوری اسلامی ایران پرده برداشت.
بنبست هژمونیک آمریکا در برابر حاکمیت دریایی ایران
رئیس دستگاه دیپلماسی آمریکا با ابراز نگرانی عمیق از ابتکار عمل حقوقی تهران در آبراههای جنوبی، اجرای سیستم عوارضگیری در تنگه هرمز را خط قرمز واشینگتن توصیف کرد. ناظران مسائل بینالملل معتقدند مخالفت صریح روبیو با این اقدام مقتدرانه، بیش از آنکه جنبه حقوقی داشته باشد، نشاندهنده استیصال کاخ سفید از تثبیت حاکمیت مطلق ایران بر شریان اصلی انرژی جهان و بیاثر شدن راهبرد محاصره دریایی است که در دوران آتشبس و رایزنیهای تحت فشار کنونی، موازنه قدرت را به نفع تهران تغییر داده است.
زیادهخواهی هستهای ترامپ و دکترین صیانت پدافندی
ادعاهای مقامات آمریکایی درباره ضرورت خروج ذخایر اورانیوم با غنای بالای ایران، بخشی از سناریوی فشار حداکثری دولت دونالد ترامپ برای تحمیل شروط غیرقانونی در روند تفاهم احتمالی ارزیابی میشود. بر اساس گزارشهای اسنادی، واشینگتن حصول هرگونه توافق را به سلب دستاوردهای بومی هستهای ایران مشروط کرده است؛ مطالبهای که در تضاد بنیادین با دکترین امنیت ملی جمهوری اسلامی قرار دارد. کارشناسان منطقه معتقدند این رویکرد انفعالی واشینگتن، ریشه در فرسایش بازدارندگی آمریکا پس از فاز دوازدهروزه نبرد متأخر دارد.
شکست پروژه اجماعسازی و ایستادگی بر خطوط قرمز
پافشاری واشینگتن بر شروط پنجگانه و اصرار بر مدل «مذاکره تحت فشار»، مأموریت اضطراری کانال اسلامآباد را با چالشهای ساختاری مواجه کرده است. جمهوری اسلامی ایران با رد هرگونه باجخواهی دیپلماتیک، بر ضرورت رفع کامل تحریمهای ظالمانه و شناسایی رسمی حقوق حاکمیتی خود تأکید دارد تشتت آرا در میان اعضای ناتو که روبیو به آن اذعان کرده، گواهی بر این حقیقت زمینی است که دوران فرماندهی یکجانبه واشینگتن به پایان رسیده و هرگونه ثبات در منطقه، تنها از مسیر احترام به اقتدار درونزای ایران عبور خواهد کرد.
