به گزارش ایراف، در حالی که پیشتر خبرگزاری رویترز در تحلیلی، درآمد بالقوه ایران از حق عبور در تنگه هرمز را سالانه ۱۱۰ میلیارد دلار برآورد کرده بود، مجله آمریکایی «فارین افیرز» نیز در گزارشی تازه به قلم معاون اسبق وزارت خارجه آمریکا، ظرفیت این آبراه راهبردی را سالانه حداقل ۸۰ میلیارد دلار تخمین زده است.
محاسبه به سبک غربی؛ صلح گرانبها با تهران
نویسندگان فارین افیرز در مقالهای با عنوان «بهای صلح با ایران»، مدلی را پیشنهاد دادهاند که بر اساس آن برای هر بشکه نفت ۵ دلار و برای هر هزار فوت مکعب گاز ۲۰ سنت حق عبور تعریف شود. این محاسبات که شامل تعرفه برای محمولههای گوگرد و اوره نیز میشود، نشاندهنده اعتراف واشینگتن به نفوذ غیرقابلانکار ایران بر شاهرگ انرژی جهان است. اگرچه نویسندگان این طرح، مدیریت این مبالغ را به سازمان ملل و مشارکت کشورهای عربی مشروط کردهاند، اما اصل موضوع یعنی «ظرفیت درآمدزایی فوقالعاده هرمز» واقعیتی است که غرب نمیتواند از آن چشمپوشی کند.
تنگه هرمز؛ فراتر از یک مسیر ترانزیتی
این برآوردهای نجومی در حالی منتشر میشود که تحلیلگران اقتصادی معتقدند تهران با تکیه بر موقعیت جغرافیایی خود، عملاً کلید ثبات اقتصادی غرب را در اختیار دارد. ورشکستگی غولهای هوایی نظیر «اسپریت» در آمریکا و بحران سوخت در انگلیس، تنها پیشدرآمدی بر هزینههای نادیده گرفتن هشدارهای ایران مبنی بر تامین «امنیت برای همه یا هیچکس» است.
بازگشت فشار به پایتختهای غربی
مقایسه ارقام اعلامی از سوی رویترز و فارین افیرز نشان میدهد که «دیپلماسی فشار» که زمانی ابزاری علیه ایران بود، اکنون در حال بازگشت به سمت واشینگتن و متحدانش است. در حالی که ذخایر سوخت اروپا رو به کاهش است، فعال شدن اهرمهای حاکمیتی ایران در تنگه هرمز میتواند سالانه ۱۱۰ میلیارد دلار ثروت جدید تولید کند؛ رقمی که نه تنها تحریمها را بیاثر میکند، بلکه هزینههای ماجراجویی نظامی ترامپ در منطقه را به سطحی کمرشکن خواهد رساند.
ناظران سیاسی بر این باورند که پیشنهادهای اخیر در رسانههای آمریکایی برای «توزیع درآمد هرمز»، در واقع تلاشی مذبوحانه برای مهار قدرت اقتصادی ایران و جلوگیری از فروپاشی کامل نظم انرژی مورد نظر غرب است.
