ادغام یا انزوا؛ نتیجه ۵ سال تعامل با طالبان برای افغانستان چه بود؟ادغام یا انزوا؛ نتیجه ۵ سال تعامل با طالبان برای افغانستان چه بود؟ همزمان با برگزاری هشتادویکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، پرونده افغانستان و مسئله نمایندگی این کشور در این سازمان يکی از موضوعات قابل توجه بود. تحلیلگران و فعالان افغانستانی با اشاره به نگرانیهای امنیتی منطقه و نبود دولت فراگیر، میگویند جهان و منطقه نباید صرفا براساس منافع اقتصادی با طالبان تعامل کنند. امانالله پیمان، نماینده سابق پارلمان افغانستان در دوره جمهوری در گفتوگو با ایراف درباره پیامدهای نبود نمایندگان طالبان در مجمع عمومی، جایگاه این گروه در مناسبات منطقهای، وضعیت حقوق زنان و آموزش دختران، ظرفیت مخالفان طالبان برای ایجاد یک آلترناتیو سیاسی و همچنین روابط اقتصادی کشورهای منطقه با افغانستان سخن گفت. امانالله پیمان با اشاره به وضعیت نمایندگی این کشور در مجمع عمومی سازمان ملل گفت: نبود حضور رسمی طالبان در نشست امسال، بار دیگر مسئله نمایندگی افغانستان و چگونگی شنیدهشدن دیدگاههای مختلف درباره آینده این کشور را مطرح کرده است و جامعه جهانی باید در کنار تعاملات خود، صدای مردم افغانستان و جریانهای سیاسی مختلف را نیز بشنود. جایگاه افغانستان در مجمع عمومی و مسئله نمایندگی پیمان درباره نبود نمایندگان طالبان در مجمع عمومی سازمان ملل گفت: نبود حضور یک ملت در مجامع بینالمللی موضوع مهمی است، اما در مورد افغانستان باید میان «مردم افغانستان» و «حاکمیت فعلی کشور» تفاوت قائل شد. وی افزود: از نظر من، طالبان نماینده همه مردم افغانستان نیستند. آنها به قدرت رسیدهاند و امروز واقعیت عملی و سیاسی افغانستان را در اختیار دارند، اما این مسئله لزوماً به معنای آن نیست که همه مردم افغانستان آنها را نماینده خود میدانند. نماینده سابق پارلمان افغانستان ادامه داد: طالبان با عنوان «امارت اسلامی افغانستان» حکومت میکنند و نوع ساختار سیاسی و رویکردشان با بسیاری از دیدگاهها و مطالبات مردم افغانستان فاصله دارد. بنابراین، نبود حضور طالبان در چنین نشستی را میتوان از زاویه دیگری نیز نگاه کرد؛ اینکه فرصت برای شنیدهشدن صداهای دیگر افغانستان فراهم شود. او تأکید کرد: مردم افغانستان باید بتوانند درباره آینده کشور خود حرف بزنند و جامعه جهانی نباید تنها به یک طرف ماجرا توجه کند. نقش طالبان در معادلات دیپلماتیک افغانستان پیمان در پاسخ به این پرسش که بدون حضور طالبان آیا کشورهای دیگر میتوانند درباره آینده افغانستان تصمیم بگیرند، گفت: امروز کشورهای مختلف با طالبان روابط و تعاملات متفاوتی دارند. برخی کشورها با آنها ارتباط سیاسی دارند، برخی تعامل اقتصادی دارند و بعضی نیز در سطحی از مناسبات دیپلماتیک با طالبان پیش رفتهاند. وی افزود: آمریکا با طالبان تعاملاتی داشته و روسیه نیز بهعنوان یکی از قدرتهای بزرگ جهان، رویکرد متفاوتی نسبت به این گروه اتخاذ کرده است. با این حال، از نظر من طالبان در نهایت باید در چارچوب واقعیتهای جامعه افغانستان و مطالبات مردم این کشور مورد ارزیابی قرار گیرند. پیمان گفت: مسئله این است که تعامل با یک حکومت یا گروه سیاسی نباید به معنای کنار گذاشتن مردم افغانستان باشد. اگر جامعه جهانی با طالبان گفتوگو میکند، همزمان باید با گروهها، شخصیتها و جریانهای مختلف افغانستان نیز ارتباط داشته باشد. وی ادامه داد: انتظار ما از جامعه جهانی و کشورهای منطقه این است که در موضوع افغانستان، مردم این کشور را فراموش نکنند و برای شنیدن دیدگاههای مختلف، بهویژه افغانهایی که خارج از کشور حضور دارند، فرصت بیشتری ایجاد کنند. نتیجه ۵ سال تعامل با طالبان پیمان درباره ارزیابی خود از تعامل کشورهای جهان با طالبان طی سالهای گذشته گفت: در پنج سال گذشته شاهد تعاملات مختلفی با طالبان بودهایم، اما سؤال این است که حاصل این تعاملات برای مردم افغانستان چه بوده است. وی افزود: از نظر من، نتیجه آن در بخشهایی با افزایش فقر، مشکلات آموزشی، محدودیتهای اجتماعی و فشار بر زنان و مردان افغانستان همراه بوده است. آینده یک نسل تحت تأثیر این شرایط قرار گرفته و دخترانی که باید دانشگاه را به پایان میرساندند یا تحصیلات خود را ادامه میدادند، از ادامه آموزش محروم شدهاند. نماینده سابق پارلمان افغانستان گفت: مسئله فقط امروز نیست؛ وقتی یک دختر چند سال از مدرسه و دانشگاه دور بماند، آثار آن در آینده علمی، فرهنگی و اقتصادی افغانستان دیده خواهد شد. پیمان تأکید کرد: جامعه انسانی در برابر یکدیگر مسئولیت دارد و دنیا نمیتواند نسبت به شرایط مردم افغانستان بیتفاوت باشد. حقوق زنان و آموزش دختران؛ آیا فشار بینالمللی نتیجه میدهد؟ 4 میزان 1405
