به گزارش ایراف، وحید صابری که از چهرههای شناختهشده موسیقی افغانستان در دهههای ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ خورشیدی به شمار میرفت، پس از سالها زندگی در خارج از کشور، صبح روز شنبه ۳۰ عقرب/آبان در حالی درگذشت که به گفته دوستان نزدیکش، به تنهایی زندگی میکرد.
نعمتالله رحمانی، رئیس اتحادیه افغانهای مقیم تاشکند در این خصوص گفته است: صبح روز شنبه به همراه چند تن از دوستان برای احوالگیری از وضعیت وحید صابری به محل سکونت او رفتیم، اما با پیکر بیجان او روبرو شدیم. وی افزود: صابری از گذشته به بیماری قلبی مبتلا بود و با توصیه پزشکان تحت مراقبت قرار داشت. او با وجود مشکلات جسمی که داشت، در ماههای اخیر به تنهایی زندگی میکرد.
صدایی که در حافظه کابل ماندگار شد
وحید صابری در کابل متولد شد و دوران تحصیل خود را در لیسه عالی حبیبیه گذراند. او سپس وارد دانشگاه کابل شد و در رشته زبان و ادبیات روسی تا مقطع کارشناسی ارشد تحصیل کرد.
علاقه او به موسیقی از دوران نوجوانی شکل گرفت. صابری در یک گفتوگویی خبری، از علاقهاش به آوازخوانی و نوازندگی در دوران تحصیل یاد کرده و گفته بود که در ابتدا با امکانات ابتدایی به نواختن سازهای کوبهای میپرداخت.
او همچنین به ورزش بوکس علاقه داشت و در کنار فعالیتهای ورزشی، موسیقی را دنبال میکرد.
آغاز رسمی فعالیت هنری صابری به سال ۱۳۵۷ خورشیدی بازمیگردد؛ زمانی که پس از شرکت در آزمون آوازخوانی رادیو و تلویزیون ملی افغانستان، موفق به دریافت مجوز ضبط و اجرای آهنگ شد.
نخستین آهنگی که از او در این مجموعه ثبت شد، «از غمت ای نازنین» بود؛ اثری که در آزمون هنری خود اجرا کرد و صدای متفاوتش توجه داوران را جلب کرد.
او در همان سالها بهسرعت در میان مخاطبان موسیقی افغانستان شناخته شد و تا سال ۱۳۶۱ خورشیدی به یکی از آوازخوانان مطرح افغانستان تبدیل شده بود. صدای گیرا، چهره جذاب و انتخاب شعرهای زیبا، باعث شد تا وحید صابری به یکی از صداهای ماندگار رادیو کابل تبدیل شود، صدایی که با گذشت سالها، هنوز هم در میان مخاطبان جای خود را حفظ کرده است.
گروه باران و همکاری با فرهاد دریا
یکی از مهمترین دورههای فعالیت هنری وحید صابری، همکاری او با گروه موسیقی «باران» بود؛ گروهی که در دهه ۱۳۶۰ خورشیدی با حضور شماری از هنرمندان جوان افغانستان، از جمله فرهاد دریا، شکل گرفت و نقش مهمی در موسیقی پاپ آن دوره داشت.
صابری در سال ۱۳۶۲ به این گروه پیوست، حضور او در کنار فرهاد دریا و دیگر هنرمندان، به گسترش محبوبیتش کمک کرد.
او در مصاحبهای تأکید کرده بود که تا پیش از شکلگیری گروه باران، چندین سال در رادیو و تلویزیون ملی فعالیت کرده و آثارش در میان مردم شناخته شده بود.
از مشهورترین آهنگهای وحید صابری میتوان به «دو موجود ز هستی گرامیتر است»، «یک روز بلند آفتابی»، «ابرها اگر ببارد»، «بهار آمده»، «از غمت ای نازنین» و «بچه زحمتکش دهقان منم» اشاره کرد.
این ترانهها بهویژه در دهههای ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ خورشیدی در میان علاقهمندان موسیقی افغانستان محبوبیت پیدا کردند.
صابری همچنین در طول فعالیت هنری خود بیش از ۱۱۰ آهنگ در آرشیو رادیو و تلویزیون ملی افغانستان ثبت کرد که بنا بر گزارشهای منتشرشده، حدود ۸۰ اثر از آنها تصویری بود.
او در کنار فعالیتهای گروهی، بهصورت مستقل نیز کار میکرد و پس از جدایی از گروه باران، مسیر هنری خود را ادامه داد.
مهاجرت و فعالیت در غربت
تحولات سیاسی افغانستان در اوایل دهه ۱۳۷۰ خورشیدی و آغاز جنگهای داخلی، مسیر زندگی و فعالیت هنری وحید صابری را نیز تغییر داد.
او در این باره میگوید که در سال ۱۳۷۱ خورشیدی، همراه با اسد آرام به تاجیکستان دعوت شد و دو شب کنسرت زنده اجرا کرد. همزمان با تحولات سیاسی افغانستان، امکان بازگشت به کشور برایش فراهم نشد و پس از مدتی از تاجیکستان به ازبکستان رفت.
صابری در ازبکستان اقامت گزید و در سالهای بعد نیز فعالیت موسیقی خود را متوقف نکرد. او در برنامههای هنری و تلویزیونی این کشور حضور یافت و با هنرمندان مطرح آن کشور همکاری کرد. وحید صابری همچنین مدتی در مسکو اقامت داشت و دو آلبوم موسیقی در آن شهر ضبط کرد.
یکی از بخشهای قابل توجه کارنامه هنری او، همکاری با ارکسترهای هندی بود. صابری در یکی از گفتوگوهای خود گفته بود که در سال ۲۰۰۵ میلادی به هند سفر کرد و در نخستین سفر حدود ۵۰ آهنگ با همراهی ارکسترهای هندی ضبط کرد. او در سال ۲۰۱۰ نیز بار دیگر به هند رفت و حدود ۴۰ آهنگ دیگر ثبت کرد.
این همکاریها بخشی از تلاش او برای تلفیق موسیقی افغانستان با شیوههای تنظیم و اجرای موسیقی کشورهای دیگر بود.
آلبومها، کارنامه هنری و آثار ماندگار
وحید صابری از جمله آوازخوانان پرکار افغانستان به شمار میرود، او در طول دوران فعالیت خود، دهها آهنگ به شکل تک آهنگ و آلبوم ثبت و منتشر کرد. از جمله آلبومهای شناختهشده او میتوان به: تقدیر، معبود، بامیان، وطنم کو، گهر، اندکاندک و مرگ اشاره کرد.
صابری در سالهای فعالیتش تلاش کرد ارتباط خود را با موسیقی افغانستان حفظ کند و حتی در دوران دوری از کشور، آثار تازهای برای مخاطبانش تولید کند.
پایان زندگی در غربت؛ صدایی که از حافظه مردم حذف نمیشود
درگذشت وحید صابری در تاشکند، بار دیگر سرنوشت هنرمندانی را به یاد آورد که در پی تحولات سیاسی و جنگهای افغانستان ناگزیر به ترک سرزمین خود شدند و ادامه زندگی و فعالیت هنری را در مهاجرت دنبال کردند. صابری با وجود سالها دوری از کابل، پیوند خود را با موسیقی افغانستان حفظ کرد و تلاش کرد آثارش را به مخاطبان این سرزمین برساند.
اگرچه جزئیات زندگی شخصی و وضعیت خانوادگی او در سالهای پایانی عمر همچنان روشن نیست، خبر درگذشتش در تنهایی و دور از وطن، واکنشهای گستردهای در میان هنرمندان و علاقهمندان موسیقی برانگیخته است. نام وحید صابری اما با ترانههایی که از رادیو کابل به گوش مردم رسید و با خاطرات چند نسل از افغانستان گره خورد، همچنان در تاریخ موسیقی این کشور باقی خواهد ماند.









