به گزارش ایراف، این سازمان با انتشار بیانیهای ضمن اشاره به چالشهای شدید اقتصادی و محدودیتهای اعمالشده بر فعالیت شبکههای تلویزیونی در افغانستان، نسبت به پیامدهای کنار گذاشتن زنان از فضای رسانهای ابراز نگرانی کرد. در این بیانیه تأکید شده است که تلویزیون بدون حضور زنان نمیتواند تصویر کاملی از جامعه ارائه دهد و رسانهها نیز بدون روزنامهنگاری مستقل قادر به ایفای رسالت اساسی خود نیستند.
سازمان حمایت از رسانههای افغانستان با بیان اینکه سانسور و محدودیتهای رسانهای، حق شهروندان برای آگاهی، پرسشگری و دسترسی آزاد به اطلاعات را مخدوش میکند، از طالبان خواست به مداخلات خود در امور رسانهها پایان دهد و امنیت شغلی و حرفهای خبرنگاران را تضمین کند. این نهاد همچنین از سازمان ملل متحد و جامعه جهانی درخواست کرد برای حفاظت از روزنامهنگاران و حمایت مالی از رسانههای مستقل افغانستان اقدامهای عملی انجام دهند.
مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۶ میلادی، روز ۲۱ نوامبر را با هدف برجستهسازی نقش تلویزیون در پوشش منازعات، ترویج صلح و امنیت و بازتاب تحولات مهم جهانی به عنوان «روز جهانی تلویزیون» نامگذاری کرد. این در حالی است که پیشتر سازمان گزارشگران بدون مرز در خردادماه امسال اعلام کرده بود افغانستان به «کانون اصلی تبعید روزنامهنگاران» تبدیل شده و از زمان بازگشت طالبان به قدرت تاکنون، دستکم ۶۷۷ خبرنگار افغان به دلیل تهدیدها و فشارها مجبور به ترک این کشور شدهاند.
محدودیتهای رسانههای دیداری، ممنوعیت پخش تصاویر زندهجان و بحران مالی شبکههای تلویزیونی در افغانستان
ممنوعیت پخش تصاویر موجودات زنده و تعطیلی شبکههای تلویزیونی در ولایتها: طی چند سال سال اخیر و پس از اجرای قانون «امر به معروف و نهی از منکر» از سوی رهبری طالبان، پخش تصاویر موجودات زنده (انسان و حیوان) در رسانهها غیرشرعی اعلام شده است. اجرای مرحلهبهمرحله این دستورالعمل در بیش از نیمی از ولایتهای افغانستان، به تعطیلی کامل تلویزیونهای محلی، قطع پخش برنامههای تصویری تلویزیون ملی تحت کنترل طالبان در این ولایتها و تبدیل شدن برخی شبکهها به ایستگاههای رادیویی منجر شده است.
حذف تدریجی زنان از صفحه تلویزیون و محدودیتهای شغلی: از زمان بازگشت طالبان در مرداد ۱۴۰۰، مجریان و خبرنگاران زن در شبکههای تلویزیونی افغانستان با دستورالعملهای سختگیرانهای از جمله الزام به پوشاندن صورت هنگام اجرا، تفکیک محیط کار، منع مصاحبه با مقامهای طالبان و ممنوعیت حضور در نشستهای خبری روبهرو بودهاند؛ این فشارها در کنار بحران شدید مالی و قطع درآمدهای تبلیغاتی، به بیکار شدن بیش از ۸۰ درصد از زنان خبرنگار و تعطیلی صدها رسانه چاپی، صوتی و تصویری در سراسر افغانستان انجامیده است.