به گزارش ایراف، به نقل از گزارش میدانی برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد، تا پیش از اجرای این طرح عمرانی، جاده خاکی و ناهموار این محله به‌ویژه در فصل زمستان و هنگام بارندگی، حتی کوتاه‌ترین مسیرهای روزانه به بازار، مسجد و مدرسه را برای ساکنان و به‌خصوص افراد دارای معلولیت به چالشی جدی تبدیل کرده بود.
«طلا محمد»، شهروند ۳۵ ساله ساکن پغمان که بیش از دو دهه پیش پای چپ خود را بر اثر انفجار مین زمینی از دست داده و با عصای زیربغل تردد می‌کند، در توصیف وضعیت پیشین می‌گوید که انباشت آب و گل‌ولای بارها مسیر او را مسدود کرده بود و تلاش‌های خودجوش ساکنان برای تسطیح جاده با خاک و شن نیز در برابر تغییرات فصلی کارساز نبود.
این وضعیت در سال ۲۰۲۶ با اجرای پروژه مشترک برنامه اسکان بشر ملل متحد و آژانس همکاری‌های بین‌المللی ژاپن (جایکا) تغییر کرد. در این طرح، یک جاده بتنی مجهز به سیستم زهکشی کنار جاده ساخته شد که این محله آسیب‌پذیر را به جاده اصلی و بازار متصل می‌کند. این مسیر یکی از ۲۱ پروژه جاده‌سازی در محلات کم‌برخوردار شهری است که با هدف ارتقای کیفیت زندگی ساکنان اجرا می‌شود.
به گفته طلا محمد، پس از بهسازی این مسیر، تردد در محله بسیار ایمن‌تر شده و فرزندان او نیز سریع‌تر و بدون گردوغبار به مدرسه می‌رسند. «حسیب‌الله»، رئیس شورای محلی گذر نیز تأکید کرده است که پیش از اجرای این پروژه، زنان، کودکان و افراد دارای معلولیت برای عبور از این مسیر با دشواری‌های فراوانی روبه‌رو بودند، اما اکنون زندگی روزمره برای کل جامعه محلی بسیار آسان‌تر شده است.
چالش‌های زیرساختی برای معلولان در افغانستان و نقش پروژه‌های عمرانی بین‌المللی
- وضعیت افراد دارای معلولیت در افغانستان: بر اساس آمارهای نهادهای بین‌المللی، حدود ۱.۵ میلیون نفر در سراسر افغانستان با معلولیت‌های جسمی قابل توجه زندگی می‌کنند که بخش عمده‌ای از آن‌ها قربانیان چندین دهه جنگ و انفجار مین‌های به‌جا مانده هستند. فقدان زیرساخت‌های استاندارد شهری و جاده‌های نامناسب، یکی از اصلی‌ترین موانع دسترسی این قشر به خدمات آموزشی، درمانی و بازار کار به شمار می‌رود.
- تداوم کمک‌های توسعه‌ای ژاپن از طریق نهادهای سازمان ملل: دولت ژاپن از طریق آژانس همکاری‌های بین‌المللی خود (جایکا) طی سال‌های اخیر تمرکز ویژه‌ای بر اجرای پروژه‌های کوچک‌مقیاس اما اثرگذار عمرانی، تأمین آب آشامیدنی، بهسازی معابر و تقویت معیشت محلی در افغانستان داشته است که از طریق آژانس‌های تخصصی سازمان ملل متحد همچون برنامه اسکان بشر (UN-Habitat) و برنامه توسعه ملل متحد (UNDP) به اجرا درمی‌آید.
