به گزارش ایراف، در این گزارش تاکید شده است که حکومت طالبان برخلاف انتظارات اولیه پاکستان، رویکردی کاملاً مستقل را اتخاذ کرده و با توسعه مناسبات خود با کشورهای منطقه‌ای از جمله ایران، هند، چین و روسیه، مانور دیپلماتیک خود را گسترش داده است.
در این میان، احیای روابط کابل و دهلی‌نو و گرایش افغانستان به استفاده از ظرفیت‌های ترانزیتی بندر چابهار به جای مسیرهای سنتی پاکستان، موقعیت ترانزیتی اسلام‌آباد و پروژه‌های مرتبط با کریدور اقتصادی چین و پاکستان (CPEC) را با چالش جدی مواجه کرده است.
این گزارش با اشاره به تیرگی بی‌سابقه روابط دو کشور افزود که عدم اقدام قاطع حکومت طالبان علیه تحرکات تحریک طالبان پاکستان (تی‌تی‌پی) به دلیل پیوندهای ایدئولوژیک و قومی، علت اصلی بن‌بست امنیتی فعلی است. در مقابل، کابل حملات تحریک طالبان پاکستان را ناشی از ناتوانی‌های امنیتی داخلی خود پاکستان می‌داند؛ مسئله‌ای که به همراه ناکامی تلاش‌های میانجی‌گرانه، پتانسیل تنش‌های مرزی طرفین را در سطح بالایی نگه داشته است.
تغییر موازنه دیپلماتیک و چالش‌های امنیتی در سرحدات شرقی
تغییر جهت ترانزیتی و کاهش وابستگی اقتصادی: افت محسوس حجم مبادلات تجاری میان پاکستان و افغانستان و تمایل کابل به توسعه همکاری‌های تجاری با ایران و هند از طریق بندر چابهار، نشان‌دهنده تلاش حکومت طالبان برای کاهش وابستگی اقتصادی به گذرگاه‌های مرزی پاکستان و خنثی‌سازی فشارهای سیاسی اسلام‌آباد است.
تهدیدات تحریک طالبان پاکستان و پیچیدگی‌های امنیتی منطقه: افزایش حملات تهاجمی تحریک طالبان پاکستان در ایالت‌های خیبر پختونخوا و بلوچستان، امنیت داخلی پاکستان را چالش‌پذیر کرده است. از سوی دیگر، ملاحظات طالبان کابل مبنی بر احتمال ریزش نیروهای تحریک طالبان پاکستان به سمت گروه تروریستی داعش خراسان (ISKP) در صورت برخورد سخت، موضوعی است که پیچیدگی‌های امنیتی را برای تمام همسایگان افغانستان دوچندان کرده است.
