به گزارش ایراف، سانیا خان، پژوهشگر پاکستانی در یادداشتی تحلیلی به رسانه اوراسیا ریویو، با اشاره به تنش‌های مرزی و اتهامات متقابل میان اسلام‌آباد و کابل نوشت: «مقامات طالبان افغانستان نیز مسئولیت دارند تضمین کنند که خاک افغانستان برای تهدید پاکستان استفاده نمی‌شود.»
وی افزود روابط دو همسایه در صورتی پایدار می‌ماند که تنش‌های مرزی، خشونت شبه‌نظامیان و ادعاهای تجاوز فرامرزی، اعتماد متقابل را تضعیف نکنند.
این تحلیلگر با تأکید بر اینکه پاکستان نگرانی‌های امنیتی مشروعی دارد که نیازمند تعامل جدی کابل است، تصریح کرد: «راه‌حل پایدار مستلزم هماهنگی مؤثر مرزی، اقدام قابل راستی‌آزمایی علیه شبکه‌های شبه‌نظامی و کانال‌های دیپلماتیک توانمند در جلوگیری از گسترش حوادث محلی به رویارویی‌های فراگیر است.»
خان در ادامه با اشاره به موضع فیصل کریم کندی، فرماندار خیبر پختونخوا، اهمیت «مالکیت سیاسی» در استانی را که بارها از تروریسم آسیب دیده، برجسته دانست و نوشت: «سیاست امنیتی زمانی کمتر مؤثر می‌شود که اختلافات سیاسی مانع همکاری شوند یا اعتماد عمومی به نهادهای دولتی را تضعیف کنند.»
وی با پذیرش اینکه اختلافات احزاب سیاسی ویژگی اجتناب‌ناپذیر حکمرانی دموکراتیک است، تأکید کرد: «حفاظت از شهروندان و دفاع از حاکمیت ملی باید حوزه‌های اشتراک نظر باقی بمانند.»
نویسنده همچنین بر تمایز میان «همبستگی» و «سیاسی‌سازی امنیت ملی» تأکید کرد و نوشت: «حمایت از نیروهای مسلح در مسئولیت قانونی‌شان نیازی به سرکوب بحث سیاسی مشروع ندارد؛ بلکه نیازمند اجماع ملی بالغی است که اهمیت نهادهای امنیتی حرفه‌ای، رهبری سیاسی مسئولانه و حکمرانی پاسخگو را به رسمیت بشناسد.»
به گفته وی، چنین اجماعی به‌ویژه در خیبرپختونخوا ضروری است، جایی که پیامدهای ناامنی مستقیماً توسط شهروندان عادی احساس می‌شود.
این تحلیلگر با اشاره به اینکه پاسخ پاکستان به تهدیدات فرامرزی باید فراتر از نیازهای فوری نظامی باشد، خاطرنشان کرد: «جوامع مرزی به فرصت‌های اقتصادی، خدمات عمومی کارآمد، آموزش، بهداشت و اداره محلی مؤثر نیاز دارند.»
خان افزود: «توسعه و امنیت یکدیگر را تقویت می‌کنند: جوامعی که به نهادهای دولتی اعتماد دارند و بهبود ملموس در زندگی خود می‌بینند، بهتر می‌توانند در برابر ارعاب و جذب شبه‌نظامیان مقاومت کنند.»
وی تأکید کرد که یک رویکرد جامع باید «بازدارندگی معتبر را با تعامل دیپلماتیک، حفاظت از غیرنظامیان و توسعه بلندمدت ترکیب کند.»
نویسنده در بخش پایانی با اشاره به اینکه قدرت پاکستان در هماهنگی نهادهایش و اراده مردمش نهفته است، نوشت: «هیچ نهاد واحدی نمی‌تواند همه ابعاد یک چالش امنیتی پیچیده را به‌تنهایی حل کند.»
به گفته وی، نیروهای مسلح می‌توانند از مرزها دفاع کنند، دیپلمات‌ها می‌توانند کاهش تنش را دنبال کنند، مقامات غیرنظامی می‌توانند حکمرانی را تقویت کنند و رهبران سیاسی می‌توانند اجماع لازم برای اقدام ملی پایدار را بسازند.
