به گزارش ایراف، به نقل از روزنامه پاکستانی دان نیوز، درانی که پیش‌تر سفیر پاکستان در ایران و هند نیز بوده است، با ارسال یادداشتی به این رسانه، با اشاره به تحولات اخیر در سیاست خارجی روسیه نسبت به افغانستان تصریح کرد که مسکو با توصیف حکومت طالبان به عنوان «دولت رسمی» و حرکت به سمت تعامل گسترده با کابل، عملاً از رویکرد پیشین خود که بر فشار جامعه جهانی برای شکل‌گیری یک دولت فراگیر و رعایت تعهدات بین‌المللی تأکید داشت، فاصله گرفته است.
وی این تغییر لحن را نه یک امر مقطعی، بلکه نشانه‌ای از بازتعریف راهبردی مسکو در قبال تحولات افغانستان توصیف کرد.
این دیپلمات ارشد پیشین پاکستانی با اشاره به گزارش‌های سازمان ملل متحد درباره تداوم حضور و فعالیت گروه‌هایی نظیر «تحریک طالبان پاکستان» (TTP)، شاخه خراسان داعش و القاعده در خاک افغانستان، تأکید کرد که مسکو با وجود آگاهی کامل از این گزارش‌ها، تاکنون مبارزه طالبان با این گروه‌ها را به ابزاری برای اعمال فشار سیاسی در شورای امنیت سازمان ملل متحد تبدیل نکرده است.
به نوشته درانی، این در حالی است که اسلام‌آباد همواره انتظار داشته است تعامل جامعه جهانی با کابل، با فشار هماهنگ برای وادار کردن طالبان به اقدام عملی علیه گروه‌های مسلح ضدپاکستانی همراه باشد.
وی در ادامه تحلیل خود به ابعاد مهم‌تری از این معادله اشاره کرد و افزود که تغییر رویکرد روسیه باید در کنار گسترش تعاملات هند با کابل مورد ارزیابی قرار گیرد.
به گفته درانی، هرچند مسکو و دهلی‌نو در افغانستان منافع متفاوت و حتی متضادی را دنبال می‌کنند، اما افزایش همزمان تعاملات این دو قدرت با حکومت طالبان می‌تواند فضای دیپلماتیک قابل‌توجهی برای کابل ایجاد کند و به تقویت جایگاه بین‌المللی این گروه بینجامد.
وی هشدار داد که در چنین شرایطی، سران طالبان ممکن است به این نتیجه برسند که از گزینه‌های منطقه‌ای کافی برای خنثی کردن فشارهای اسلام‌آباد برخوردارند؛ وضعیتی که به باور او، انگیزه کابل برای پاسخگویی به نگرانی‌های امنیتی پاکستان را به‌طور جدی کاهش می‌دهد.
نماینده ویژه پیشین پاکستان در ادامه با اشاره به ناکامی هشتمین نشست «فرمت مسکو» در صدور بیانیه مشترک، این رویداد را نشانه‌ای آشکار از عمق اختلافات منطقه‌ای بر سر نحوه تعامل با طالبان دانست.
بر اساس گزارش‌ها، در این نشست که با حضور نمایندگان روسیه، چین، هند، ایران، پاکستان، طالبان و چند کشور آسیای مرکزی برگزار شد، هیئت پاکستانی خواستار درج عباراتی در بیانیه پایانی بود که فعالیت‌های تروریستی در خاک پاکستان را به افغانستان تحت کنترل طالبان نسبت دهد، اما با مخالفت هیئت طالبان مواجه شد و در نهایت میزبان از انتشار بیانیه نهایی خودداری کرد.
درانی این ناکامی را نشانه‌ای از کاهش توانایی اسلام‌آباد در شکل‌دهی به اجماع منطقه‌ای علیه کابل تفسیر کرد.
وی در بخش دیگری از تحلیل خود تأکید کرد که اگر همکاری منطقه‌ای برای جلوگیری از استفاده از خاک افغانستان علیه کشورهای همسایه، جای خود را به پیگیری جداگانه منافع دوجانبه کشورها با کابل بدهد، «فرمت مسکو» کارکرد اصلی خود را از دست خواهد داد و توازن دیپلماتیک منطقه در قبال افغانستان دستخوش تغییرات بنیادین خواهد شد.
درانی در پایان با تأکید بر ضرورت بازنگری در سیاست خارجی پاکستان، خاطرنشان کرد که روابط منطقه‌ای باید بر اساس واقعیت‌های امنیتی روشن و قابل ارزیابی شکل بگیرد، نه صرفاً بر انتخاب میان تعامل و تقابل؛ و در صورتی که کابل همچنان از اقدام مؤثر علیه گروه‌های فعال علیه اسلام‌آباد خودداری کند، پاکستان ناچار خواهد شد سیاست خود در قبال افغانستان را از بنیاد مورد بازبینی قرار دهد.
