به گزارش ایراف، نایارادزایی گومبونزواندا، معاون مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل، روز دوشنبه چهارم آبان در نشست سالانه «زنان، صلح و امنیت» در مقر این سازمان در نیویورک، تصویری نگران‌کننده از وضعیت زنان در مناطق جنگ‌زده ارائه کرد و گفت که افغانستان در صدر بحران‌های جهانی مرتبط با حقوق زنان قرار گرفته است.
او با اشاره به محرومیت‌های تحمیل‌شده بر زنان و دختران افغان، تأکید کرد که نسل جوان افغانستان از آموزشی محروم می‌شود که می‌تواند مسیر زندگی آنان را تغییر دهد و آینده کشور را بسازد.
این مقام سازمان ملل با بیان اینکه جنگ‌ها بیش از گذشته برای زنان و دختران «مرگ‌بار» شده‌اند، افزود که جامعه جهانی نباید در برابر افزایش تلفات غیرنظامیان و رنج زنان و دختران سکوت کند.
به گفته او، در سال گذشته بیش از ۳۷ هزار غیرنظامی در منازعات مسلحانه جان باختند که یک‌چهارم آنان زنان و دختران بودند؛ آماری که به‌گفته او نشان‌دهنده شدت‌گرفتن خشونت علیه غیرنظامیان در مناطق درگیری است.
گومبونزواندا همچنین اعلام کرد که بیش از ۷۵۰ میلیون زن و دختر در فاصله ۵۰ کیلومتری مناطق درگیر منازعات فعال زندگی می‌کنند و روزانه دست‌کم ۲۵ زن و دختر در این مناطق کشته می‌شوند.
او هشدار داد که جنگ‌ها دسترسی زنان به خدمات درمانی، مراقبت‌های دوران بارداری و زایمان را نیز با خطر جدی روبه‌رو کرده است.
این مقام سازمان ملل با اشاره به وضعیت غزه گفت که تخریب بیمارستان‌ها، مراکز زایمان و اختلال در دسترسی به نیازهای اساسی، باعث کاهش ۴۱ درصدی تولد نوزادان زنده و افزایش ۳۰۰ درصدی موارد سقط جنین شده است؛ وضعیتی که به‌گفته او نشان‌دهنده تأثیر مستقیم جنگ بر سلامت زنان است.
او در بخش دیگری از سخنانش از افزایش خشونت‌های جنسی مرتبط با منازعات ابراز نگرانی کرد و گفت که سازمان ملل در سال ۲۰۲۵، تعداد ۹ هزار و ۷۸۸ مورد از این خشونت‌ها را ثبت و تأیید کرده است.
گومبونزواندا افزود که زنان در سال ۲۰۲۵ تنها پنج درصد مذاکره‌کنندگان در ۵۷ روند صلح را تشکیل می‌دادند و هیچ‌یک از ۱۳ توافقنامه آتش‌بس، خشونت جنسی مرتبط با منازعات را به‌صراحت ممنوع نکرده است.
او تأکید کرد که مشارکت زنان در تمامی مذاکرات صلح باید در جایگاه تصمیم‌گیرندگان تضمین شود و منابع مالی لازم برای سازمان‌های زنان در مناطق جنگ‌زده تأمین گردد.
در بخش پایانی سخنان، گومبونزواندا به وضعیت افغانستان اشاره کرد و گفت که زنان و دختران افغان طی پنج سال گذشته از حق آموزش، اشتغال، مشارکت در زندگی عمومی و بسیاری از حقوق اساسی خود محروم شده‌اند و محدودیت‌های طالبان آنان را از حضور در عرصه‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی کنار زده است.
