به گزارش ایراف، این دو نهاد سازمان ملل متحد با استناد به گزارش «طبقه‌بندی یکپارچه مراحل امنیت غذایی» اعلام کردند که بین ماه‌های نوامبر تا آوریل سال آینده، ۱۹ میلیون نفر در افغانستان دچار ناامنی غذایی حاد خواهند شد.
این میزان در مقایسه با آمار ۱۷.۴ میلیون نفری دوره مشابه سال گذشته، رشد چشمگیری را نشان می‌دهد. بر اساس این گزارش، ۵ میلیون نفر از این افراد در مرحله «وضعیت اضطراری گرسنگی» (مرحله چهارم) قرار دارند که این رقم نسبت به بازه زمانی آوریل تا سپتامبر ۲۰۲۶ دو برابر شده است.
بنا بر اعلام فائو و برنامه جهانی غذا، ولایت‌های بدخشان، بادغیس، دایکندی، غور، سمنگان، سرپل و مناطق روستایی غزنی در شدیدترین سطح بحران قرار دارند. همچنین آمار مبتلایان به سوءتغذیه حاد با رشدی ۱۰ درصدی نسبت به سال ۲۰۲۶ به ۴ میلیون نفر خواهد رسید که یک‌چهارم این موارد، شدید و تهدیدکننده حیات، به‌ویژه برای زنان و کودکان خواهد بود.
ریچارد ترنچارد، نماینده فائو، و جان آیلف، مسئول دفتر برنامه جهانی غذا در افغانستان، با تأکید بر شکاف عمیق میان نیازهای فزاینده و کاهش بودجه‌های بین‌المللی، خواستار تامین بودجه فوری پیش از آغاز زمستان و همچنین قبل از انسداد مسیرهای مواصلاتی شدند. آنان هشدار دادند که بدون کمک‌های فوری غذایی و حمایتی از کشاورزان محلی، معیشت جوامع آسیب‌پذیر افغانستان دچار فروپاشی کامل خواهد شد.
ریشه‌های تعمیق بحران بشری و کاهش چشمگیر کمک‌های بین‌المللی در افغانستان
تأثیر شوک‌های چندگانه بر اقتصاد و معیشت مردم: تعمیق بحران غذایی در افغانستان ناشی از برآیند چندین عامل هم‌زمان از جمله خشکسالی‌های متوالی، سیلاب‌های ویرانگر، انسدادهای مرزی، اخراج گسترده و اجباری پناهجویان افغان از کشورهای همسایه و اختلال در زنجیره تأمین کالاهای اساسی است که توان تاب‌آوری اقتصادی خانوارها را به حداقل رسانده است.
ریزش بودجه‌های بشردوستانه و چالش تعامل با حکومت طالبان: با وجود نیاز روزافزون جامعه افغانستان به کمک‌های اضطراری، بازنگری و کاهش بودجه نهادهای کمک‌رسان بین‌المللی به دلیل چالش‌های سیاسی، عدم شناسایی رسمی حکومت طالبان و محدودیت‌های اعمال‌شده بر فعالیت کارمندان زن، ارائه خدمات حمایتی و درمانی را با اختلال جدی مواجه کرده و بحران انسانی در این کشور را وارد مرحله بی‌سابقه‌ای ساخته است.
