به گزارش ایراف، بر اساس این یافتهها، روند بالا آمدن مناطق قطبی تقریباً دو برابر شده و همزمان نواحی استوایی با سرعت بیشتری در حال فرونشستاند؛ تغییری که در مجموع باعث میشود زمین آرامآرام کمتر تخت و گردتر شود.
پوسته زمین چگونه بالا و پایین میرود؟
پوسته زمین در ظاهر سخت و صلب است، اما در مقیاسهای زمینشناسی رفتاری انعطافپذیر دارد.
وقتی جرم سنگینی مانند یخ روی یک منطقه قرار میگیرد، پوسته زیر آن بهتدریج پایین میرود و با ذوب شدن یخها دوباره بالا میآید.
این روند اکنون در گرینلند و جنوبگان بهوضوح دیده میشود؛ زیرا با آب شدن سریع یخها، فشار از روی پوسته برداشته شده و زمین زیر آنها بالا میآید.
در مقابل، آب حاصل از ذوب یخها وارد اقیانوسها میشود و با توزیع مجدد جرم، وزن بیشتری به بخشهای دیگر زمین وارد میکند.
افزایش سرعت بالا آمدن قطبها در دو دهه
کریستوفر کوتساکیس، زمینشناس دانشگاه ارسطو یونان، با بررسی دادههای ایستگاههای جهانی ناوبری ماهوارهای بین سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۹۴ نشان داده است که تغییرات ارتفاع سطح زمین طی این دوره قابلتوجه بوده است.
اندازهگیریها نشان میدهد بین سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۹، مناطق قطبی سالانه حدود ۰.۵ میلیمتر بالا میآمدند، اما تا سال ۱۳۹۴ این مقدار به حدود یک میلیمتر در سال رسیده است.
همزمان، زمین در اطراف خط استوا با سرعت بیشتری در حال فرونشست بوده است و همین روند باعث شده بخش سنگی زمین بهتدریج کمتر تخت شود.
تناقض ظاهری میان شکل سنگی و شکل گرانشی زمین
در حالی که بخش جامد زمین گردتر میشود، شکل گرانشی زمین روندی معکوس دارد و تختتر میشود.
دلیل این تناقض، جابهجایی آب حاصل از ذوب یخهاست. با آب شدن یخهای قطبی، زمین زیر آنها بالا میآید، اما آب به عرضهای جغرافیایی پایینتر منتقل میشود و جرم بیشتری در این مناطق جمع میشود.
از آنجا که گرانش به توزیع جرم وابسته است، این جابهجایی باعث تختتر شدن شکل گرانشی زمین میشود؛ در حالی که بخش سنگی زمین مسیر متفاوتی را طی میکند.
دانشمندان تأکید میکنند برای درک دقیق تغییرات زمین باید همزمان تغییرات بخش جامد و جابهجایی جرم و آب را بررسی کرد.
این دو روند در کنار هم تصویری تازه و پیچیده از تحول زمین ارائه میکنند؛ تصویری که نشان میدهد سیاره ما بسیار پویاتر از آن چیزی است که تصور میکردیم و شکل آن در سکوت و طی سالها در حال دگرگونی است.
