به گزارش ایراف، بر پایه این پژوهش، راه شیری زمانی که جهان کمتر از ۱۵ درصد سن کنونیاش را داشت، یک کهکشان کوچکتر را در دل خود ادغام کرد.
اخترفیزیکدانان این برخورد را قدیمیترین ادغام شناختهشده راه شیری میدانند؛ رخدادی که نقش مهمی در شکلگیری ساختار اولیه این کهکشان داشته است.
کهکشان کوتوله «کراکن–هراکلس کمانرژی»
کهکشان بلعیدهشده یک کهکشان کوتوله بوده که پژوهشگران آن را «کراکن–هراکلس کمانرژی» نامیدهاند. جرم ستارگان این کهکشان هنگام برخورد حدود ۵۰۰ میلیون برابر جرم خورشید برآورد شده و اندازه آن تقریباً یکچهارم راه شیری در آن دوره بوده است.
بررسی خوشههای ستارهای با هابل و گایا
دانشمندان با استفاده از دادههای تلسکوپهای فضایی هابل و گایا، خوشههای ستارهای واقع در فاصله ۲۰ هزار سال نوری از مرکز راه شیری را بررسی کردند.
مطالعه سن، ترکیب شیمیایی و مسیر حرکت این خوشهها نشان داد بخشی از ستارگان آنها در اصل متعلق به همان کهکشان کوتولهای هستند که حدود ۲ میلیارد سال پس از مهبانگ با راه شیری ادغام شده است.
برخورد آرام ستارگان و موج تازه ستارهزایی
داویده ماساری، اخترفیزیکدان موسسه ملی اخترفیزیک ایتالیا و سرپرست این پژوهش، این یافته را نخستین شاهد روشن از اولین ادغام بزرگ راه شیری توصیف کرده است.
او میگوید برخورد ستارگان «آرام» بوده و ستارگان مستقیماً با یکدیگر تصادم نکردهاند؛ اما برخورد گازهای دو کهکشان بسیار پرانرژیتر بوده و موجی تازه از ستارهزایی را آغاز کرده است.
ورود گاز میانستارهای و ماده تاریک
این ادغام علاوه بر ستارگان، حجم قابل توجهی گاز میانستارهای و ماده تاریک را وارد راه شیری کرده و به رشد سریعتر آن کمک رسانده است.
به گفته پژوهشگران، بسیاری از ستارگان آن کهکشان باستانی هنوز در نواحی مرکزی راه شیری حضور دارند، اما غبار میانستارهای شناسایی آنها را دشوار میکند.
ادغامهای بعدی راه شیری
راه شیری در ادامه تاریخ خود نیز کهکشانهای دیگری را جذب کرده است؛ از جمله: – کهکشان کوتوله «گایا–سوسج–انسلادوس» حدود ۱٫۸ میلیارد سال پس از این رویداد
– کهکشان کوتوله قوس که طی حدود ۶ میلیارد سال اخیر در حال ادغام با راه شیری بوده است
این برخوردهای کهکشانی در نهایت شرایطی را فراهم کردند که میلیاردها سال بعد به شکلگیری منظومه شمسی و زمین انجامید.
