به گزارش ایراف، سازمان ملل متحد در تازهترین ارزیابی خود نسبت به پیامدهای کاهش بودجه برنامههای مرتبط با زنان در افغانستان هشدار داد و اعلام کرد که ادامه این روند، رنج و محرومیت در کشوری را افزایش میدهد که زنان آن هماکنون نیز در یکی از سختترین شرایط جهانی زندگی میکنند.
سوزان فرگوسن، نماینده ویژه نهاد زنان سازمان ملل در افغانستان، در نشست خبری اخیر خود تأکید کرد که با وجود تشدید محدودیتها علیه زنان پس از بازگشت طالبان به قدرت، منابع مالی نهادهای فعال در حوزه زنان بهشدت کاهش یافته است.
به گفته او، بررسیهای انجامشده در ماه آوریل نشان میدهد بیش از نیمی از ۷۴ سازمان فعال در حوزه زنان احتمالاً طی یک سال آینده فعالیت خود را متوقف خواهند کرد یا بهطور کامل تعطیل میشوند؛ آن هم در شرایطی که نیاز به خدمات این نهادها «بیش از هر زمان دیگری» احساس میشود.
صدور بیش از ۱۰۰ فرمان محدودکننده علیه زنان
فرگوسن با اشاره به اینکه طالبان طی پنج سال گذشته بیش از ۱۰۰ فرمان محدودکننده علیه زنان صادر کردهاند، گفت این تصمیمها تقریباً همه جنبههای زندگی زنان را تحت تأثیر قرار داده است؛ از آموزش و اشتغال گرفته تا آزادی رفتوآمد، خدمات بهداشتی و دسترسی به عدالت.
طبق آمار ارائهشده، دختران همچنان از تحصیل در مدارس متوسطه و دانشگاهها محروماند و بیش از نیمی از ۳۲۰۰ زن که با نهاد زنان سازمان ملل مصاحبه کردهاند، گفتهاند تنها یک یا دو بار در ماه از خانه خارج میشوند.
فرگوسن افزود که این محدودیتها به افزایش انزوای اجتماعی منجر شده و هفت زن از هر ده زن وضعیت روانی خود را «بد» یا «بسیار بد» توصیف کردهاند.
کمبود شدید بودجه؛ خطر تعطیلی گسترده نهادهای زنان
نماینده نهاد زنان سازمان ملل تأکید کرد که درخواست کمک بشردوستانه ۱.۷ میلیارد دلاری این سازمان برای افغانستان تنها ۲۵ درصد تأمین شده است.
او گفت نزدیک به سهچهارم سازمانهای مرتبط با زنان در سال ۲۰۲۵ با کاهش بودجه مواجه بودهاند و دوسوم آنها اعلام کردهاند که تنها برای شش ماه یا کمتر منابع مالی در اختیار دارند.
فرگوسن تصریح کرد: «پنج سال پس از آغاز این بحران، اکنون زمان تقویت تعهد جهانی به زنان افغان است، نه عقبنشینی از آن.»
بیانیه ۵۶ کشور علیه محدودیتهای طالبان
این اظهارات پس از آن مطرح شد که ۵۶ کشور از جمله انگلیس، فرانسه، آلمان، ژاپن، آمریکا و امارات متحده عربی، در سازمان ملل بیانیه مشترکی صادر کردند و بار دیگر از طالبان خواستند محدودیتهای اعمالشده بر زنان و دختران را لغو کنند.
در این بیانیه تأکید شده است که «سرکوب سیستماتیک زنان و دختران» به یکی از ویژگیهای اصلی نظام کنونی افغانستان تبدیل شده و این کشور همچنان تنها کشور جهان است که دختران در آن از آموزش متوسطه و عالی محروماند.
کشورهای امضاکننده طالبان را متهم کردهاند که با صدور «شبکهای روزافزون از فرمانهای تبعیضآمیز»، زنان و دختران را از حقوق، کرامت و حق تصمیمگیری محروم میکنند.
غیبت کشورهای کلیدی در فهرست امضاکنندگان
در فهرست کشورهای امضاکننده این بیانیه که توسط دنمارک هماهنگ شده بود، نام روسیه و چین دیده نمیشود.
همچنین پاکستان و ایران، پنج کشور آسیای مرکزی و هند نیز این بیانیه را امضا نکردهاند.
ترکیه و بیشتر کشورهای خاورمیانه نیز ــ بهجز لبنان و امارات متحده عربی ــ در میان امضاکنندگان نبودند؛ موضوعی که نشاندهنده اختلاف دیدگاهها میان اعضای ۱۹۳ عضوی سازمان ملل درباره نحوه تعامل با طالبان است.
