به گزارش ایراف، بر اساس ارزیابی جدید نهاد ریچ که بین ۱۰ مه تا ۷ ژوئن و با استفاده از اطلاعات بیش از ۱۲ هزار منبع محلی در ۴۰۱ شهرستان انجام شده، وضعیت ناامنی غذایی در سراسر افغانستان بهشدت وخیم شده و افزایش چشمگیر بهای مواد غذایی، خانوادههای بیشتری را در معرض گرسنگی قرار داده است.
در این گزارش آمده است که بیشترین افزایش موارد سوءتغذیه در ولایتهای پنجشیر (۸۹ درصد)، فاریاب (۸۵ درصد) و لغمان (۸۳ درصد) ثبت شده است.
این روند نشان میدهد بحران سوءتغذیه در بخشهای مختلف افغانستان با سرعت در حال گسترش است.
همزمان، ۵۵ درصد مناطق از افزایش قابل توجه قیمت مواد غذایی در ۳۰ روز گذشته خبر دادهاند و ۶۳ درصد نیز گفتهاند قیمتها در بازارهای محلی بهطور ناگهانی بالا رفته است.
این شرایط باعث شده بسیاری از خانوادهها برای تأمین نیازهای اولیه، دامهای خود را بفروشند؛ موضوعی که در ۸۷ درصد مناطق گزارش شده و نشاندهنده از دست رفتن آخرین داراییهای مردم است.
در مجموع، ۶۵ درصد مناطق ناامنی غذایی را «مشکل جدی یا بسیار جدی» توصیف کردهاند و ۲۵ درصد گفتهاند بیشتر ساکنان در یک ماه گذشته غذای کافی نداشتهاند.
همچنین در ۶۰ درصد مناطق کودکان برای کمک به تأمین هزینههای خانواده مشغول کار هستند.
گزارش ریچ تأکید میکند که مشکلات اقتصادی همچنان مهمترین عامل بیجاشدن مردم است؛ ۸۰ درصد مناطق مشکلات مالی را دلیل اصلی ترک محل زندگی دانستهاند و ۷۹ درصد نیز بیکاری و فقر را عامل مهم عنوان کردهاند.
کمبود مواد غذایی، خشکسالی، دسترسی محدود به خدمات اساسی، درگیریها و سیلابها از دیگر عوامل بیجاشدن مردم بوده است.
این ارزیابی همچنین به ادامه بازگشت مهاجران افغان از ایران و پاکستان اشاره میکند.
نیمی از مناطق گفتهاند بازگشتکنندگان را پذیرفتهاند، اما ۵۷ درصد اعلام کردهاند این افراد پس از ورود هیچگونه کمک بشردوستانه دریافت نکردهاند.
سیلابهای اخیر نیز بر نیازهای بشردوستانه افزوده است و ۱۵ درصد مناطق از خسارت شدید به خانهها خبر دادهاند؛ بیشترین آسیبها در ولایتهای ارزگان، سمنگان و بغلان گزارش شده است.
دسترسی به خدمات درمانی نیز با چالشهای جدی روبهرو است. ۷۷ درصد مناطق کمبود دوا و تجهیزات پزشکی را بزرگترین مانع دانستهاند، ۵۹ درصد گفتهاند هزینه درمان قابل پرداخت نیست و بیش از نیمی از مناطق از کمبود کارکنان متخصص خبر دادهاند.
همچنین ۱۷ درصد مناطق اعلام کردهاند زنان به دلیل فاصله زیاد یا محدودیتهای رفتوآمد، دسترسی امن به مراکز درمانی ندارند.
در بخش کمکهای بشردوستانه نیز کاهش محسوس دیده میشود؛ تنها ۲۹ درصد مناطق گفتهاند در سه ماه گذشته کمک دریافت کردهاند، در حالی که این رقم در ماه مارچ ۳۷ درصد بود.
با وجود نیاز گسترده، ۲۲ درصد مناطق گفتهاند مردم نمیدانند چگونه باید برای دریافت کمک اقدام کنند.
این گزارش در پایان هشدار میدهد که افزایش قیمت مواد غذایی، شوکهای اقلیمی، مشکلات اقتصادی، بازگشت مهاجران و کاهش بودجه کمکهای جهانی، فشار بر خانوادههای آسیبپذیر را تشدید کرده و بدون حمایت بیشتر، ناامنی غذایی و سوءتغذیه در افغانستان احتمالاً وخیمتر خواهد شد.
