به گزارش ایراف، استیفن رودریگز، نماینده برنامه توسعهای ملل متحد در افغانستان، در یادداشت خداحافظی خود از این کشور نوشته است که سالهای حضورش در افغانستان نگاه او را به جهان تغییر داده و ثابت کرده است که مردم این سرزمین را نمیتوان در قالب روایتهای ساده، یکبعدی و کلیشهای توصیف کرد.
او در این یادداشت با عنوان «خداحافظی با افغانستان» تأکید کرده است که هرچند نشستها، گزارشها و جزئیات اداری مأموریتش به مرور از ذهنش پاک خواهد شد، اما خاطرات انسانی و تجربههای میدانیاش در افغانستان برای همیشه در ذهن او باقی میماند.
خاطره زلزله ۲۰۲۵؛ نماد کرامت انسانی
رودریگز یکی از ماندگارترین خاطرات خود را مربوط به زلزله ویرانگر سال ۲۰۲۵ در شرق افغانستان دانسته است؛ حادثهای که خانهها را ویران کرد و خانوادهها را درگیر تلاش دوباره برای ساختن زندگی کرد.
او روایت کرده است که در یکی از خیمههای امدادی با زنی روبهرو شده که همه داراییاش را از دست داده بود، اما در همان شرایط دشوار، دختر خردسال او با یک پیاله آب از مهمانان پذیرایی کرد؛ اقدامی که رودریگز آن را «نماد عمیق مهماننوازی و کرامت انسانی مردم افغانستان» توصیف کرده است.
سفر به هرات؛ انگیزهای فراتر از پروژههای عمرانی
نماینده برنامه توسعهای ملل متحد در ادامه به نخستین سفرش به دفتر ساحوی این سازمان در هرات اشاره کرده و نوشته است که در گفتوگو با همکاران افغان درباره پروژههایی چون ساخت بندهای کوچک، سیستمهای آبیاری، انتقال انرژی خورشیدی و حمایت از کشاورزان، متوجه شده است که برای آنان «احساس خدمت به مردم پس از دههها جنگ» مهمتر از خود پروژهها بوده است.
گفتوگو در مسیر جلالآباد؛ انتخاب میان جنگ و امید
او همچنین به سفری در مسیر جلالآباد اشاره کرده و گفته است که هنگام توقف کاروان ملل متحد، با یکی از نیروهای اسکورت امنیتی درباره کریکت صحبت کرده است؛ فردی که بعدها به او گفته شد پیشتر عضو یک قطعه ویژه انتحاری بوده است.
رودریگز این تجربه را نشانهای از این دانسته که «انتخابهای زندگی جوانان افغانستان میتواند میان جنگ و فرصتهای مثبت، مانند ورزش، رقم بخورد.»
خطرات امنیتی؛ اما تصویری متفاوت از افغانستان
او در بخش دیگری از یادداشت خود به جلسات امنیتی، سفر به مناطق ناامن و حتی انفجار نزدیک دفتر سازمان ملل اشاره کرده است، اما تأکید کرده که «تصویر غالب او از افغانستان نه ترس و ناامنی، بلکه مردم، همکاران و روابط انسانی» بوده است.
قدردانی از زنان افغان؛ شجاعت در دل محدودیتها
رودریگز از همکاران افغان خود، بهویژه زنان شاغل در برنامههای ملل متحد، قدردانی کرده و نوشته است که آنان با وجود چالشهای جدی، با «شجاعت و توانمندی» کار کردهاند و نقش مهمی در پیشبرد برنامههای توسعهای داشتهاند.
جمعبندی؛ افغانستان فراتر از روایتهای ساده
او در پایان یادداشت خود تأکید کرده است که افغانستان برای او به تجربهای انسانی و عمیق تبدیل شده و نشان داده است که «روایتهای ساده درباره این کشور کافی نیست» و باید مردم افغانستان را با تمام پیچیدگیها، رنجها، امیدها و کرامت انسانیشان دید.
