به گزارش ایراف، در پی افشاگری رسمی دفتر نخستوزیری رژیم صهیونیستی مبنی بر سفر محرمانه بنیامین نتانیاهو به امارات و دیدار با محمد بن زاید، رئیس این کشور در جریان جنگ با ایران (عملیات موسوم به غرش شیر)، وزارت امور خارجه امارات با دستپاچگی و انتشار بیانیهای شتابزده، این رویداد را تکذیب و استقبال از هرگونه هیئت نظامی یا سیاسی اسرائیلی در خاک خود را رد کرد.
این تکذیب در حالی صورت گرفت که اندکی بعد، رسانههای عبری و مقامات مستعفی تلآویو با انتشار جزئیات دقیق، توافق پنهان دو طرف مبنی بر مکتوم ماندن این تحرکات را فاش کردند و نوک کوه یخ مناسبات امنیتی ابوظبی و تلآویو را پیش چشم افکار عمومی منطقه قرار دادند.
افشای پشتپرده مناسبات العین؛ خنجر رسانهای تلآویو به شرکای منطقه
ابعاد این رسوایی سیاسی زمانی گسترش یافت که زیو آگمون، رئیس پیشین دفتر نتانیاهو که در این سفر محرمانه وی را همراهی میکرد، در پورتالهای رسانهای فاش کرد که نتانیاهو در شهر العین با سبک و سیاق پادشاهان مورد استقبال قرار گرفته و محمد بن زاید شخصاً وی را با خودروی خصوصی از پای پرواز به کاخ منتقل کرده است.
همزمان، کانال عبری کان و شبکه آی۲۴ پرده از سفرهای موازی و مکرر دیوید بارنیا، رئیس موساد (در ماههای مارس و آوریل) و ایال زمیر، رئیس ستاد ارتش صهیونیستی به همراه هیئتی از فرماندهان نظامی به ابوظبی برداشتند.
این افشاگریها خشم شدید حاکمان امارات را برانگیخت و سبب شد محمد آلخواجه، سفیر امارات در تلآویو، پیام اعتراض تند ابوظبی را به دلیل مصرف انتخاباتی رفقای اماراتی توسط نتانیاهو، به دفتر وی ابلاغ کند.
سایه هراس از دکترین پدافند ضربتی تهران بر حاکمان ابوظبی
بررسی لایههای زیرین این رویداد نشان میدهد که اصرار امارات بر تکذیب رسمی و بکارگیری مأمورانی چون عبدالخالق عبدالله برای دیوانه جلوه دادن نتانیاهو، ناشی از هراس ساختاری از دکترین بازدارندگی و پدافند موشکی ایران است.
مقامات ابوظبی به خوبی درک کردهاند که همسویی راهبردی آشکار با رژیم صهیونیستی، عمق استراتژیک آسیبپذیر آنها را به هدف مستقیم پدافند ضربتی ایران تبدیل خواهد کرد؛ بویژه آنکه وقوع انفجارهای مرموز در شرکت تسلیحاتی تومر در بیتشمش و هدف قرار گرفتن پیشین بندر فجیره، آسیبپذیریهای امنیتی این زنجیره را عیان ساخته است.
دست رد پایتختهای عربی به ائتلاف ضدایرانی ابوظبی
فکتهای فاش شده از سوی منابع بینالمللی نظیر بلومبرگ نشان میدهد که حاکمان امارات پیش از این تحرکات، تلاشهای گستردهای را به کار بستند تا در هماهنگی با دولت ترامپ، دیگر کشورهای حاشیه خلیجفارس از جمله عربستان سعودی و قطر را برای یک اقدام نظامی هماهنگ علیه ایران مجاب کنند.
با این حال، پایتختهای منطقه با درک فرسایش توان لجستیکی و پدافند دریایی آمریکا در شاهرگ مواصلاتی هرمز و صعود نفت برنت به کانال ۱۰۹ دلار، دست رد به سینه ابوظبی زدند.
این انزوای راهبردی ثابت کرد فرمولهای فرامنطقهای برای دوقطبیسازی ائتلافهای اجارهای با بنبست قطعی مواجه شده است.
اصطکاک درونساختاری؛ مخالفت جریانهای سنتی امارات با نفوذ صهیونیسم
از سوی دیگر، این تکذیبهای مکرر بازتابدهنده گسست و اصطکاک درونساختاری در حاکمیت امارات است.
گزارشهای غیررسمی حکایت از آن دارد که شیخ محمد بن سلطان القاسمی، والی شارجه و جریانهای سنتی این منطقه، همگرایی مطلق با صهیونستها را خیانت به اصول پایهگذاران امارات دانسته و در برابر نفوذ امنیتی تلآویو مقاومت میکنند.
اصرار بر دیپلماسی زیرزمینی در وحشت از پاسخ منطقهای
در شرایطی که مقامات اسلامآباد در سالگرد روز نکبت بر محاکمه اسرائیل تاکید کرده و وزیر کشور پاکستان برای توسعه ترتیبات امنیتی بومی سفر خود را در تهران تمدید میکند، رویکرد دوگانه امارات نشاندهنده تزلزل جدی در دکترینهای امنیتی این کشور است.
شش سال پس از پیمان ابراهیم، ابوظبی در میان وحشت از تلافی تهران و انزوای عربی، ترجیح میدهد پیوند خود با رژیم را همچنان در زیرزمینهای تاریک دیپلماسی پنهان نگه دارد.
