به گزارش ایراف، کتابی تازه با عنوان «ترور جهانی در جنوب آسیا» نوشته آنجو گوپتا فاش میکند که پاکستان از اواخر دهه ۱۹۸۰ ایده گسترش «جهاد به سبک افغانستان» به منطقه کشمیر را در دستور کار قرار داد و این سیاست به تدریج بخشی از راهبردهای امنیتی و منطقهای اسلامآباد شد.
بر اساس این کتاب، در سال ۱۹۸۸ و در نشستی مرتبط با القاعده در پیشاور، اسامه بنلادن کشمیر را یکی از مناطق مستعد برای تبدیل شدن به صحنه جهاد مشابه افغانستان معرفی کرد. این ایده با نگاه پاکستان به کشمیر بهعنوان «مسئلهای حلنشده» همسو بود.
پاکستان ابتدا تلاش داشت با تحریک «جهاد محلی» در کشمیر و جلب حمایت «عربهای افغان» این منطقه را به کانون جهاد جهانی تبدیل کند، اما به دلیل تفاوتهای فرهنگی و ریشههای صوفیانه جامعه کشمیر، موفقیت چندانی به دست نیاورد. در ادامه، سازمان اطلاعات نظامی پاکستان (ISI) گروههایی مانند «جبهه آزادیبخش جامو و کشمیر» (JKLF) را مسلح کرد؛ اما اختلاف نظر بر سر استقلال کامل یا الحاق به پاکستان، موجب شکلگیری گروه «حزبالمجاهدین» شد.
رقابت و درگیری میان این گروهها از اوایل دهه ۱۹۹۰ به تشدید خشونت در کشمیر انجامید. کتاب رویدادهایی مثل ربوده شدن دختر وزیر کشور هند در ۱۹۸۹ را نقطه عطفی در گسترش فعالیتهای مسلحانه معرفی میکند.
از اوایل دهه ۱۹۹۰، پاکستان به استفاده از جنگجویان داخلیِ دارای تجربه جنگ افغانستان روی آورد. به نوشته این کتاب، چهرههایی مانند حافظ سعید و مسعود اظهر در سازماندهی این نیروها نقش داشتند. در نهایت، پس از ناکامی در ایجاد «جهاد محلی»، برخی گروهها به اجرای حملات مسلحانه برای بیثباتسازی منطقه روی آوردند.
