به گزارش ایراف، جمع کثیری از مهاجرین افغانستانی مقیم مشهد با تجمع در میدان گلشهر، در سوگ رهبر شهید عزاداری کردند.
در میان عزاداران، حضور خانوادههای معظم شهدا و رزمندگان مدافع حرم مشهود است.
در میان جمعیت راه میروم، هر طرف که مینگرم پیر و جوان و زن و مرد مهاجر عزادار است. مردم آشکارا اشک میریزند و برخلاف دیگر مواقع که صورت خود را با دست پنهان میکنند، در سوگ رهبر شهید هیچکس ملاحظه این مسایل را ندارد و گویا مردم افغانستان رهبر خود را از دست دادهاند.
یک تن از فرزندان شهدا که گویا در گذشته به دیدار رهبر معظم انقلاب مشرف شده، همانطور که اشک میریزد، میگوید: ما دوباره یتیم شدیم، ما فرزندان شهدا با وجود رهبری احساس یتیمی نداشتیم، پشتمان به کوه بود، وقتی رهبری را داشتیم، انگار پدر داشتیم. حالا که رهبری رفته است، ما دوباره یتیم شدیم.
یکی دیگر از عزاداران که رنگ در صورت ندارد و مشخص است غم تمام وجودش را فشرده است، میگوید: از این غصه اگر جان بدهیم، باز هم کم است. خیلیها هنوز نمیدانند که چه رهبری را از دست دادهاند، هنوز داغ هستند و متوجه نیستند.
بعد همانطور که اشک میریزد، میگويد: وقتی حاج قاسم شهید شد، دلمان محکم بود که رهبری هست، وقتی شهید رئیسی به شهادت رسید، پشتمان گرم بود که رهبری را داریم، وقتی شهید نصرالله را زدند، باز هم دلمان جمع بود که رهبری هست، اما حالا که رهبری را شهید کردند، به کجا پناه ببریم؟ دیگر کسی نیست که پشتمان به او گرم باشد و با حرفهایش قلب همه را آرام کند.
میگوید: رهبری حکم پدر را برای همه ما داشت. چه در حوزه سیاست، چه برای خانوادههای شهدا و چه برای محور مقاومت، رهبر شهید مثل پدر بود. همه ما پدر از دست دادهایم. وقتی پدر یک خانواده از دست میرود، انگار ستون خانه را زدهاند، دیگر خانه، خانه نیست. فقط دعا میکنیم که خدا هرچه زودتر امام زمان ما را برساند.
گویا همه منتظر اند تا کسی چیزی بگوید، از خوبیهای رهبری بگوید، از خاطرات آن بزرگ مرد بگوید تا اشک بریزند. قلبهای همه آزرده و نازک شده و با کوچکترین یادآوری، اشکها سرازیر میشود.
یکی دیگر از فرزندان شهدای افغانستانی مدافع حرم میگوید: شعار همیشگی رزمندگان این بود که مطیع امر رهبریم، رزمندگان خط و آرمانش مشخص است، یک جریان شیعی افغانستانی پیرو ولایت فقیه، اما حالا که آقا رفته، چه بگوییم؟ ایشان بودند که ما بودیم. ایشان تکیهگاه و پشتیبان رزمندگان بودند، همه رزمندگان به عشق ایشان به جبهه میرفتند. نبود ایشان برای تک تک سربازان ولایتمدار در تمام محورهای مقاومت، از سوریه و لبنان تا عراق و افغانستان، سخت و جانسوز است.
در این روزها که تمام جهان اسلام سیاه پوش مقام معظم رهبری، قائد شهید امت، آیتالله العظمی شهید سیدعلی خامنهای است، مهاجرین افغانستانی در شهرهای ایران نیز عزادار رهبرشان هستند. فرقی ندارد از چه ملیتی باشی، همینکه در خط مقاومت و جبهه مظلومان باشی کافی است تا درد این فراق را احساس کنی.
جمعیت عظیمی از مهاجرین جمع شدهاند، انگار بار دیگر حال و هوای جنگ تحمیلی زنده شده و همه آحاد ملت کنار هم قرار گرفتهاند. در آن سالها نیز مهاجرین در کنار ملت ایران ماندند و سهم خود را با تقدیم بیش از سه هزار شهید ادا کردند، امروز نیز دوشادوش ملت شریف ایران ایستادهاند.
یک تن از رزمندگان افغانستانی که در تجمع حضور دارد، میگوید: در جبهه اسلام فرقی میان افغانستانی و ایرانی و عراقی و پاکستانی نیست. همه در یک جبهه علیه کفر و استکبار میجنگیم. ما معتقدیم که در جبهه حق و باطل، راه میانهای وجود ندارد، پس همه باید در جبهه حق و در سمت درست تاریخ بایستیم. ما همواره در جبهه حق رزمیدهایم و اگر امروز نیاز باشد، باز هم در جبهه حق علیه باطل تا پای جان میایستیم.
رفتهرفته جمعیت عظیمی در انتهای بازار گلشهر جمع میشوند. آنقدر جمعیت زیاد است که به سختی میشود در میان مردم قدم زد. مراسم شروع میشود و مهاجرین بغض فروخورده خود را به شکل شعارهای انقلابی، فریاد میزنند. باز هم همان شعار همیشگی: مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسراییل! اما اینبار محکمتر و کوبندهتر. همانطور که امام راحل فرمودند: هرچه فریاد دارید بر سر آمریکا بکشید. انگار تمام مهاجرین گلشهر یکصدا شدهاند تا فریادشان را به گوش جهانیان برسانند.
بیشتر بخوانید:
نماینده مجلس: هدف قرار دادن پایگاههای آمریکا در کشورهای همسایه حق ایران است
مسلمانان مقیم واشنگتن: حمایت بیسابقه مردم جهان از ایران، مدیون رهبری امام خامنهای است
سایه جنگ ایران بر ایرلاینهای دشمن؛ صنعت هوانوردی آمریکا در آستانه ورشکستگی است
