به گزارش ایراف، خبر درگذشت وحید صابری که به گفته دوستان نزدیکش در سالهای اخیر با بیماری قلبی دستوپنجه نرم میکرد و در تاشکند بهتنهایی زندگی میکرد، موجی از واکنشها را در فضای مجازی افغانستان به دنبال داشته است. دوستان نزدیک این هنرمند افغانستانی، صبح شنبه پیکر بیجان او را در آپارتمانش در شهر تاشکند یافتند.
آوازخوانان افغانستانی در سوگ وحید صابری
فرهاد دریا، آوازخوان سرشناس افغانستان، در واکنش به درگذشت وحید صابری، با انتشار پیامی شاعرانه از اندوه خود سخن گفت. او در بخشی از این پیام نوشت: «اشکهای من همچون قطرههای باران است؛ وحید… وحید… حرفهایی تمام شدند». دریا همچنین در یک پیام ویدیویی در حالی که اشک میریزد، درباره دوستی خود با وحید صابری سخن میگوید.
از سوی دیگر، صفحه رسمی استاد صادق فطرت(ناشناس)، نیز با انتشار پیامی نوشت که خاموشی صدای هر هنرمند، تنها پایان زندگی یک انسان نیست، بلکه خاموشی بخشی از خاطرات، عواطف و تاریخ فرهنگی یک ملت است. در این پیام آمده است که وحید صابری با صدای خود در دل مردم افغانستان جای گرفت و خاطرات چندین نسل را رقم زد.
ناشناس همچنین با اشاره به درگذشت پیدرپی هنرمندان افغانستان در سالهای دوری از وطن، از خاموش شدن چراغ دیگری از موسیقی این سرزمین ابراز تأسف کرد.
در همین حال، وحید قاسمی، آهنگساز و هنرمند شناختهشده افغانستان، درگذشت صابری را ضایعهای بزرگ برای هنر و هنرمندان افغانستان دانسته است. او با یادآوری ویژگیهای اخلاقی و هنری این آوازخوان، از وی بهعنوان هنرمندی محبوب، نجیب و دوستداشتنی یاد کرده است. قاسمی همچنین با اشاره به اینکه صابری دور از خانواده، دوستان و یارانش در ازبکستان چشم از جهان فروبست، از این اتفاق ابراز تأسف کرد و درگذشت او را به خانواده و جامعه هنری افغانستان تسلیت گفت.
تواب آرش، دیگر آوازخوان افغانستان، نیز با اشاره به اخلاق گرم و صمیمی صابری گفت که او با آواز دلنشین خود در قلب دوستداران موسیقی و مردمش جایگاه ویژهای دارد. آرش افزود که اگرچه صدای این هنرمند خاموش شده، اما نغمهها و خاطرات هنری او همچنان در یاد مردم باقی خواهد ماند.
از سوی دیگر، احسان سرخوش، دیگر هنرمند افغانستان، نیز صابری را فراتر از یک آوازخوان توصیف کرد و گفت که او بخشی از خاطرات، فرهنگ و هویت هنری این سرزمین بود. به گفته سرخوش، آثار و صدای صابری در حافظه دوستداران موسیقی افغانستان زنده خواهد ماند و پایان زندگی جسمانی یک هنرمند به معنای پایان حضور فرهنگی و هنری او نیست.
تأکید عبدالرشید دوستم بر جایگاه فرهنگی صابری
در ادامه واکنشها، عبدالرشید دوستم، رهبر و بنیانگذار حزب جنبش ملی اسلامی افغانستان، با انتشار پیامی درگذشت وحید صابری را تسلیت گفته و از او بهعنوان یکی از چهرههای پرتلاش عرصه فرهنگ کشور یاد کرد.
دوستم در این پیام نوشت که صابری طی سالیان متمادی خدمات ارزشمند و ماندگاری در عرصه فرهنگ افغانستان انجام داده و بهعنوان شخصیتی دوستداشتنی و مورد احترام، جایگاه ویژهای در میان مردم داشته است. او همچنین با اشاره به خاطرات شخصی خود از این هنرمند، تأکید کرد که صابری از جمله هنرمندانی بود که برای هنر و فعالیتهای فرهنگی او احترام و ارزش فراوان قائل بوده است.
دوستم، فقدان صابری را خلأیی بزرگ و جبرانناپذیر برای جامعه فرهنگی و هنری کشور دانست و افزود که حضور، تلاش و نقش این هنرمند در عرصه فرهنگ افغانستان بخشی از خاطرات ماندگار جامعه هنری خواهد بود.
عنایتالله بابر فرهمند، از چهرههای سیاسی افغانستان، نیز با انتشار پیامی نوشت که وحید صابری با صدای دلنشین و آثار ماندگار خود جایگاه ویژهای در قلب مردم افغانستان داشت و یاد و هنرش برای همیشه در حافظه فرهنگی کشور باقی خواهد ماند.
خبرنگاران و فعالان رسانهای؛ غربت، تنهایی و خاطرات یک نسل
در همین راستا، سمیع مهدی، خبرنگار، با اشاره به جایگاه موسیقایی وحید صابری و آثار شناختهشده او، نوشت که این هنرمند بخشی از جاودانهترین آهنگهای دهه ۱۳۶۰ افغانستان را اجرا کرده است. او از آهنگهایی مانند «دو موجود ز هستی»، «امروز به دامان تو یک مشت غبارم»، «ابرا اگه بباره»، «چطو باور بکنم» و «او به این چشمان» نام برد و گفت که این آثار در قلب میلیونها شنونده جای دارند.
مهدی با انتقاد از بیمهری و فراموشی هنرمندان در دوران حیاتشان افزود که هنرمندانی مانند وحید صابری تمام عمر خود را در خدمت مردم و هنر سپری کردهاند و شایسته نبود که با چنین پایان تلخی روبهرو شوند. او همچنین بر ضرورت قدرشناسی از هنرمندان پیش از درگذشت آنان تأکید کرد.
محمدطارق ثاقب، خبرنگار و از آشنایان صابری در تاشکند، در روایتی از دیدارهای خود با این هنرمند نوشت که نخستین بار او را در یک رستوران در شهر تاشکند ملاقات کرده است. به گفته ثاقب، صابری پس از آشنایی با جمع دوستان، آنان را به منزل خود دعوت کرد و محفلی صمیمی با موسیقی برگزار شد که خاطرهای ماندگار برای حاضران به جا گذاشت.
او با اشاره به دیدارهای بعدی خود با صابری، غربت را مهمترین ویژگی زندگی این هنرمند دانست و نوشت که وی تنهایی، ناسپاسی برخی افراد و ناملایمات روزگار را تجربه کرده بود، اما تلاش میکرد با لبخند و شوخطبعی این رنجها را از دیگران پنهان کند. ثاقب همچنین گفت که صابری آپارتمانی در مسکو داشت و با درآمد اجاره آن در تاشکند زندگی میکرد. او در بخشی از روایت خود نوشت: «او تنها آمد و از گروه باران تنها جدا شد و تنها از دنیا رفت.»
وحید عمر، سیاستمدار افغانستانی، نیز با اشاره به پیوند صدای صابری با زندگی نسلهایی که در کابل و دیگر شهرهای افغانستان بزرگ شدهاند، گفت که آهنگهای وی، بخشی از حافظه کودکی و نوجوانی مردم افغانستان هستند.
او افزود که صابری صدایی رسا و متمایز داشت، اما زندگی شخصی و هنریاش آنگونه که شایسته استعداد و جایگاهش بود، رونق نگرفت. عمر با یادآوری یکی از آهنگهای این هنرمند نوشت که صابری همچون شاخهای خشکیده در آغوش پاییز شکست و رفت.
شخصیتهای فرهنگی و کاربران فضای مجازی؛ صدای صابری در حافظه جمعی افغانستان
در ادامه واکنشها، کبیر حقمل، از فعالان فرهنگی افغانستان، با انتشار متنی درباره درگذشت صابری، از پیوند عمیق آهنگهای او با خاطرات مردم افغانستان نوشت. او با یادآوری آهنگهایی چون «دلتنگم که میگرید شبانه» و «ابرا اگر بباره»، گفت که آثار این هنرمند نهتنها مردم را به یاد کابل، بلکه به خاطرات روستاها، خانوادهها و روزهای کودکی میبرد.
حقمل افزود که صدای صابری برای بسیاری از مهاجران افغانستانی یادآور شهرها و خانههایی است که سالها از آنها دور ماندهاند. او با اشاره به خاطرات کودکی در یک روستای لوگر و شنیدن موسیقی از رادیوی بادی، تأکید کرد که آهنگهای صابری برای نسل او تنها قطعات موسیقی نیستند، بلکه با یاد مادران، نوروز، خانه و سرزمین پیوند خوردهاند. به گفته او، درگذشت صابری ضایعهای برای هنر افغانستان و پایان حضور یکی از چهرههای درخشان یک دوره از تاریخ موسیقی این کشور است.
همچنین، محمدرسول کریمی نیز با یادآوری خاطرات خود از شنیدن آثار هنرمندان افغانستان در دوران دانشجویی، سفرهای کابل ـ بامیان و محافل عروسی، گفت که صدای وحید صابری یکی از محبوبترین صداهای زندگی او بوده است. او افزود که با درگذشت این هنرمند، نهتنها یک آوازخوان ارزشمند، بلکه بخشی از خاطرات شیرین جوانی یک نسل نیز از دست رفته است.
از سوی دیگر، سمیرا شجاع، خبرنگار، در واکنشی انتقادی، به رفتار جامعه با هنرمندان و قدردانی از آنان پس از مرگشان پرداخت. او نوشت که بسیاری از افراد در دوران حیات از محبت، توجه و قدردانی محروم میمانند، اما پس از درگذشتشان تصاویر و خاطرات آنان در شبکههای اجتماعی منتشر میشود. شجاع با طرح این پرسش که چرا محبت و احترام را به پس از مرگ موکول میکنیم، تأکید کرد که انسانها در زمان زنده بودن به توجه و محبت نیاز دارند و باید پیش از ازدست دادنشان قدر آنان را بدانیم.
هارون معترف، فعال فرهنگی نیز با اشاره به جایگاه ویژه وحید صابری در میان هنرمندان افغانستان گفت که صدای متمایز و شناخت او از موسیقی، باعث شده بود آثارش در میان چند نسل محبوبیت داشته باشد. او افزود که مردم افغانستان خاطرات شیرین فراوانی با هنر صابری دارند و شنیدن خبر درگذشت این آوازخوان برای او بسیار اندوهبار بوده است.
یاسین صمیم، دیگر فعال فرهنگی نیز، از آشنایی خود با آثار صابری در دوران مکتب و زندگی در مهاجرت سخن گفت. او توضیح داد که در آن دوران، مجموعهای از نوارهای گروه باران در اختیار یکی از همصنفیهایش بود و دانشآموزان در فاصله درس و مشق، به آهنگهای این گروه گوش میدادند.
در همین حال، سعید اروکزی، کاربر فیسبوک نیز با تأکید بر اینکه هنر و هنرمند متعلق به تمام مردم هستند و نباید به منطقه یا طایفه خاصی محدود شوند، از وحید صابری بهعنوان دوستی دیرینه و هنرمندی یاد کرد که سالها صادقانه و عاشقانه برای مردم آواز خواند. او با اشاره به واکنش گسترده مردم پس از درگذشت صابری، این استقبال و ابراز اندوه را نشانه جایگاه فراگیر این هنرمند در میان مردم افغانستان دانست.









