تمرکز قدرت، سرکوب انتقادهای درونگروهی و محدودیتهای رسانهای در دوره حاکمیت طالبان
حساسیت رهبری طالبان نسبت به نقدهای علنی و اختلافهای داخلی: هبتالله آخوندزاده پیش از این نیز بارها مخالفت خود را با هرگونه نقد علنی نسبت به تصمیمها و فرمانهایش ابراز کرده بود. او در یک پیام صوتی در دیماه ۱۴۰۲ از نیروهای این گروه خواسته بود اجازه ندهند کسی به فرمانهای طالبان اعتراض کند و هشدار داده بود که اختلاف و مخالفت علنی به تضعیف و فروپاشی این ساختار منجر میشود. صدور فرمان جدید در حالی صورت میگیرد که طی ماههای گذشته، انتقادهای ضمنی برخی چهرههای ارشد طالبان و همچنین شخصیتهای سیاسی مقیم کابل (از جمله رهبران احزاب پیشین) از انحصار قدرت و سیاستهای آموزشی و اقتصادی قندهار افزایش یافته است.
تداوم فشارها بر رسانهها و آزادی بیان در افغانستان: از زمان بازگشت طالبان به قدرت در مرداد ۱۴۰۰، بیش از دهها دستورالعمل محدودکننده برای رسانهها و خبرنگاران صادر شده که شامل ممنوعیت پخش برنامههای سیاسی زنده بدون هماهنگی، الزام به دریافت مجوز برای مصاحبه با کارشناسان مورد تأیید حکومت طالبان و منع انتشار محتوای انتقادی علیه رهبران و سیاستهای این گروه است. نهادهای حامی خبرنگاران بارها هشدار دادهاند که جرمانگاری انتقاد از مسئولان، عملاً به خودسانسوری گسترده و تعطیلی باقیمانده رسانههای مستقل در داخل افغانستان دامن میزند.
کاربرد گسترده عنوان مجازات تعزیری در نظام قضایی طالبان: در چارچوب قوانین و اصولنامههای جزایی ابلاغشده از سوی رهبری طالبان، «مجازات تعزیری» اختیار گستردهای را به قضات و نهادهای امنیتی (از جمله وزارت امر به معروف و نهی از منکر و استخبارات) برای بازداشت، جریمه یا مجازات بدنی افراد میدهد. کارشناسان حقوقی معتقدند نبود تعریف دقیق و مرجع مستقل برای تشخیص «انتقاد واقعی» از «اتهام بیجا»، دست مقامهای محلی را برای برخورد با هرگونه صدای منتقد یا معترض باز میگذارد.





