به گزارش ایراف، این دو کارشناس برجسته ارشد با اشاره به هزینههای هنگفت مالی و انسانی آمریکا در افغانستان تاکید کردند که ثبات نسبی و آرامش کنونی در افغانستان زیر سایه حکومت طالبان، منطق اصلی جنگ ۲۰ ساله ایالات متحده را به چالش کشیده است.
همچنین بر خلاف پیشبینیهای سال ۲۰۲۱ مبنی بر گسترش بیثباتی به آسیای مرکزی و موج تازه مهاجرت، استدلال غرب برای مبارزه با گروههای مسلح در داخل خاک افغانستان تضعیف شده است.
شکست توافق دوحه، ساختار پلیسی طالبان و آینده مبهم اقتصاد
در این گفتگو، لورل میلر توافقنامه دوحه را کاملاً به سود طالبان و عامل اصلی تضعیف حکومت پیشین خواند و تاکید کرد که واشنگتن روند خروج را به جای هماهنگی با دولت وقت، صرفاً با طالبان پیش برد.
میلر همچنین محدودیتهای شدید علیه زنان و دختران را بیسابقه دانست و هشدار داد ادامه محرومیتهای آموزشی، افغانستان را در سالهای آینده با بحران شدید کمبود متخصص و پزشک مواجه خواهد ساخت.
در همین حال، گریم اسمیت با اشاره به سقوط ۲۰ تا ۳۰ درصدی اقتصاد افغانستان پس از قطع کمکهای خارجی، ساختار فعلی تحت مدیریت طالبان را یک «نظام مبتنی بر نظارت شدید پلیسی» توصیف کرد.
با این حال، کارشناسان فارن افرز با بعید دانستن رسمیت شناختن طالبان از سوی واشنگتن، تاکید کردند که محتملترین سناریو، تداوم وضعیت موجود همراه با همکاریهای محدود و پنهانی در حوزه ضدتروریسم خواهد بود؛ وضعیتی که در آن طالبان قدرت را حفظ میکند اما افغانستان کشوری فقیر و منزوی باقی خواهد ماند.
