به گزارش ایراف، به نقل از بیبیسی، جانی برنل، کهنهسرباز نیروی دریایی آمریکا که در سال ۲۰۰۱ طی جنگ افغانستان ۱۱۱ روز را روی ناو «یواساس کارل وینسون» گذرانده، امروز با نگرانی شدید وضعیت ناو «یواساس آبراهام لینکلن» را دنبال میکند.
او که در آن دوران عکاس نیروی دریایی بود و امکان رفتوآمد در بخشهای مختلف کشتی را داشت، از نزدیک تغییرات روحی خدمه را مشاهده میکرد.
برنل میگوید شور و انرژی اولیه نیروها بهتدریج جای خود را به «اندوه» داد؛ اندوهی که در چهره و چشمهای ملوانان قابل مشاهده بود و اکنون در روایتهای مربوط به ناو لینکلن نیز تکرار میشود.
او تأکید میکند سختترین بخش کارش «دیدن غم هر روزه در چهره افراد» بود؛ غمی که بهگفته او امروز در میان نیروهای لینکلن با شدت بیشتری دیده میشود، زیرا مدت مأموریت این ناو بیش از دو برابر حضور او روی وینسون است.
گزارشهای نگرانکننده از داخل لینکلن
دو رسانه تخصصی نظامی آمریکا، میلیتاری تایمز و استارز اند استریپز، گزارش دادهاند که نیروهای مستقر روی لینکلن با مشکلات جدی روبهرو هستند.
کمبود ذخایر غذایی باعث شده ملوانان ماهها سهمیهبندی غذا را تجربه کنند.
خرابی سیستم لولهکشی، مشکلات بهداشتی و فرسودگی شدید جسمی و روانی نیز به این وضعیت اضافه شده است. خانوادههای ملوانان از وخامت سلامت روان عزیزانشان خبر دادهاند و برخی گفتهاند که ملوانان حتی تلاش کردهاند خود را از عرشه به دریا بیندازند.
یکی از بستگان یک ملوان گفته است عضو خانوادهاش ۲۹ کیلوگرم وزن کم کرده و بهدلیل سر و صدای مداوم و لرزش کشتی دچار فرسودگی شدید شده است.
تکذیب مقامهای نظامی و روایتهای متناقض
در مقابل، مقامهای نظامی آمریکا وجود مشکلات شدید را رد کردهاند.
استیو راجرز، فرمانده بازنشسته نیروی دریایی و مدیر انجمن نیروی دریایی آمریکا، گزارشهای رسانهای را «۹۹ درصد هیاهو» خوانده و گفته است نگرانی خانوادهها طبیعی است و نیروها برای چنین شرایطی آموزش دیدهاند.
او ادعا میکند صحبتها درباره «پریدن از کشتی» اغراقآمیز است و آن را با شوخیهای دوران خدمت خود مقایسه میکند.
با این حال، روایتهای متعدد از داخل ناو نشان میدهد وضعیت واقعی پیچیدهتر از آن چیزی است که مقامهای آمریکایی ادعا میکنند.
بازدید CNN و واکنش ترامپ
شبکه سیانان ماه گذشته سه روز روی لینکلن حضور داشت و اعلام کرد «مشکل گستردهای مشاهده نکرده است».
با این حال، برخی نیروها به این شبکه گفتهاند که طی «ماهها» مجبور به سهمیهبندی غذا بودهاند.
دونالد ترامپ نیز گزارشها درباره بحران در لینکلن را رد کرده و گفته است مدت مأموریت «هنوز به اندازه کافی طولانی نیست».
رئیس فرماندهی مرکزی آمریکا نیز اعلام کرده لینکلن «یکی از پایینترین آمارهای مشکلات سلامت روان» را در میان ۱۱ ناو فعال دارد؛ هرچند اذعان کرده «خدمت طولانیمدت در دریا برای همه مناسب نیست» و شرایط کنونی «دشوار و طاقتفرسا» است.
زندگی در اعماق کشتی؛ فشار روانی و انزوای شدید
برنل میگوید بسیاری از نیروهای لینکلن بهدلیل وظایفشان در طبقات پایین کشتی، حتی فرصت دیدن آسمان را ندارند.
او ناو وینسون را «یک زندان شناور» توصیف میکند و از تختهای کوچک موسوم به «تختهای تابوتی» میگوید؛ تختهایی که حتی امکان غلتیدن در آنها وجود نداشت.
بهگفته او، سر و صدا هیچوقت قطع نمیشد؛ هواپیماها دائماً در حال فرود و برخاست بودند و صدای شلیک سلاحها همواره شنیده میشد.
این شرایط در لینکلن نیز تکرار شده و فشار روانی ناشی از یکنواختی، انزوا و آمادهباشهای ناگهانی، خدمه را در وضعیت فرسایشی قرار داده است.
پژوهشهای رسمی درباره سلامت روان نیروهای نظامی آمریکا
دکتر هارولد کودلر، رئیس سابق سیاستگذاری سلامت روان در اداره امور کهنهسربازان آمریکا، میگوید زندگی روی ناوها بهطور طبیعی با انزوا، یکنواختی و آمادهباشهای ناگهانی همراه است؛ شرایطی که میتواند مشکلات روانی را تشدید کند.
پژوهشهای این اداره نشان میدهد نیروهای نظامی و کهنهسربازان حدود ۵۰ درصد بیشتر از جمعیت عمومی در معرض خطر خودکشی قرار دارند.
کودلر تأکید میکند که در جنگهای «پراکنده و غیرخطی» مانند وضعیت کنونی، نیروها نمیدانند خط مقدم کجاست و همین بلاتکلیفی فشار روانی را افزایش میدهد.
او میگوید پنج هزار نفر خدمه یک ناو، «یک جامعه کامل» هستند و اگر وضعیت روانی این جامعه افت کند، توان عملیاتی کشتی نیز کاهش مییابد.
ناو جایگزین در راه؛ اما با سابقهای مشابه
آمریکا ناو «یواساس جورج واشنگتن» را برای جایگزینی لینکلن اعزام کرده است؛ ناوی که خود سابقه بحرانهای روانی دارد.
در سال ۲۰۲۲ چند خودکشی در میان خدمه آن باعث آغاز تحقیقات شد و گزارش نهایی در سال ۲۰۲۳ تأیید کرد که «افت استانداردهای فرماندهی» نقش مهمی در این بحران داشته است.
این سابقه باعث شده برخی کارشناسان نسبت به توانایی این ناو در مدیریت شرایط مشابه هشدار دهند.
جامعهای تحت فشار در دل دریا
مجموع روایتها، گزارشها و اظهارنظرها نشان میدهد ناو آبراهام لینکلن در یکی از سختترین دورههای خدمت خود قرار دارد.
فشار روانی، کمبود غذا، خرابی تجهیزات و بلاتکلیفی مأموریت، خدمه را در شرایطی قرار داده که حتی مقامهای آمریکایی نیز نمیتوانند آن را کاملاً انکار کنند.
کودلر میگوید اگر گزارشهای منتشرشده درست باشد، «واقعاً جای نگرانی وجود دارد».
در مقابل، راجرز تأکید میکند افسردگی و بیحوصلگی در میان نظامیان «پدیدهای غیرعادی نیست» و میگوید روی ناوها کشیشهای نظامی و مشاوران سلامت روان حضور دارند.
با این حال، آنچه از روایتهای متعدد برمیآید این است که ناو لینکلن امروز بیش از هر زمان دیگری با بحران روحی و عملیاتی روبهروست.
