به گزارش ایراف، در آستانه پنجسالگی حاکمیت دوباره حکومت طالبان بر افغانستان، سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) با انتشار بیانیهای تازه نسبت به پیامدهای فاجعهبار ادامه ممنوعیت آموزش دختران هشدار داده است.
این سازمان تأکید میکند که افغانستان همچنان تنها کشور جهان است که در آن دختران و زنان بهطور رسمی از آموزش بالاتر از سطح ابتدایی محروماند.
بر اساس دادههای یونسکو، در سال ۲۰۲۶ حدود ۲.۴ میلیون دختر از دسترسی به آموزش متوسطه محروم ماندهاند؛ آماری که نشاندهنده عقبگرد جدی در دستاوردهای آموزشی دو دهه گذشته است.
یونسکو یادآور شده که در سال ۲۰۲۱، پیش از بازگشت طالبان، نزدیک به یک میلیون دختر در مدارس متوسطه ثبتنام بودند، اما این روند با تصمیمات حکومت طالبان متوقف شد.
یونسکو در بیانیه خود، محرومیت آموزشی زنان و دختران را «نقض جدی حق بنیادین یادگیری» توصیف کرده و هشدار داده است که ادامه این وضعیت میتواند افغانستان را با دههها از دسترفتن ظرفیت انسانی، افزایش فقر و آسیبهای غیرقابل جبران روبهرو کند.
این سازمان همچنین تأکید کرده که با توجه به زندگی نزدیک به نیمی از جمعیت افغانستان زیر خط فقر، محرومیت زنان از آموزش و اشتغال، توان خانوادهها برای تأمین معاش را بهشدت کاهش میدهد.
پیامدهای اجتماعی و آموزشی
یونسکو در بخش دیگری از بیانیه خود به پیامدهای روانی و اجتماعی این محدودیتها اشاره کرده و گفته است که محرومیت از آموزش، خطر افزایش ازدواجهای زودهنگام و آسیبهای جدی بر سلامت روانی و جسمی دختران را بالا میبرد.
همچنین تصمیم طالبان برای جلوگیری از تدریس زنان به دانشآموزان پسر، کمبود معلم را تشدید کرده و کیفیت آموزش را برای همه دانشآموزان کاهش داده است.
برنامههای جایگزین یونسکو
یونسکو اعلام کرده است که برای جلوگیری از توقف کامل روند یادگیری، برنامههای آموزشی جایگزین از جمله آموزش مبتنی بر جامعه، سوادآموزی، مهارتآموزی و حمایت روانی را در مناطق مختلف افغانستان اجرا میکند.
تاکنون نزدیک به ۷۰ هزار نفر از این برنامهها بهرهمند شدهاند که ۷۳ درصد آنان زنان هستند.
با این حال، این سازمان تأکید میکند که این برنامهها هرگز نمیتوانند جایگزین آموزش رسمی شوند و تنها فرصتی موقت برای ادامه یادگیری فراهم میکنند.
درخواست صریح یونسکو از طالبان
یونسکو در پایان بیانیه خود بار دیگر از حکومت طالبان خواسته است که بدون هیچ قیدوشرطی حق آموزش زنان و دختران را بازگرداند و مسیر تحصیل را برای نسل جدید افغانستان باز کند؛ نسلی که در صورت ادامه این محدودیتها با آیندهای تاریک و بدون فرصتهای توسعه فردی و اجتماعی روبهرو خواهد شد.
