به گزارش ایراف، روزنامه هندو مینویسد که هرچند سه کشور امضاکننده پیمان دفاعی تلاش دارند در فضای پرتنش منطقه، یک چارچوب همکاری امنیتی ارائه کنند، اما اختلافات بنیادین در اولویتهای راهبردی مانع شکلگیری یک بازدارندگی واقعی میشود.
عربستان سعودی عمدتاً با تهدیدهای مستقیم ایران و حملات موشکی و پهپادی مواجه است، ترکیه در چندین جبهه از سوریه تا مدیترانه شرقی درگیر چالشهای امنیتی متنوع است و پاکستان همچنان تمرکز اصلی خود را بر رقابت با هند و تحولات افغانستان قرار داده است.
این تفاوتها باعث میشود هیچیک از طرفها حاضر نباشد برای تهدیدی که مستقیماً امنیتش را هدف نمیگیرد، هزینه سنگین نظامی بپردازد.
نبود سازوکار عملیاتی و هماهنگی نظامی
در این تحلیل تأکید شده که پیمان دفاعی سهجانبه فاقد ساختار مشخص برای هماهنگی نیروها، تبادل اطلاعات یا واکنش مشترک به تهدیدات است.
ترکیه از صنایع دفاعی پیشرفته و تجربه عملیاتی برخوردار است، عربستان منابع مالی گسترده دارد و پاکستان نیروی نظامی بزرگ و باتجربه؛ اما نبود فرماندهی مشترک و سازوکار عملیاتی، این ظرفیتها را به مجموعهای پراکنده تبدیل میکند که توان ایجاد بازدارندگی مؤثر ندارد.
بیاعتمادیهای پنهان و سابقه اختلافات
هندو یادآور میشود که روابط عربستان و ترکیه در سالهای گذشته با فراز و فرودهای جدی همراه بوده و رقابتهای ژئوپلیتیک میان دو کشور هنوز کاملاً حل نشده است.
از سوی دیگر، پاکستان تلاش میکند میان روابط با چین، آمریکا و کشورهای عربی توازن برقرار کند؛ موضوعی که میتواند تعهدات امنیتی این کشور را در یک پیمان چندجانبه محدود کند.
این بیاعتمادیهای پنهان، توان عملیاتی توافق را بیش از پیش کاهش میدهد.
توافقی بیشتر نمادین تا عملیاتی
به نوشته هندو، این پیمان دفاعی در شرایطی امضا شده که جنگهای فعال در منطقه، از جمله حملات رژیم صهیونیستی و آمریکا، فضای امنیتی را بهشدت ملتهب کرده است.
در چنین شرایطی، نبود سازوکار اجرایی و اختلافات راهبردی، این توافق را از یک ائتلاف امنیتی واقعی به یک نمایش سیاسی تبدیل میکند؛ نمایشی که به نوشته این روزنامه هدف آن بیشتر ارسال پیام سیاسی است تا ایجاد یک بازدارندگی معتبر.
