به گزارش ایراف، بندر چابهار طی سالهای اخیر به عنوان شاهراه تنفس اقتصادی افغانستان و تنها مسیر بدیل و مطمئن برای دور زدن انحصار ترانزیتی پاکستان مطرح بوده است؛ خط نسیمی که بخش عمدهای از مبادلات تجاری افغانستان با هند و بازارهای منطقهای را پوشش میداد.
واکنش کابل؛ تأکید بر عدم قربانی شدن معیشت مردم در درگیریهای سیاسی
وزارت صنعت و تجارت افغانستان با ابراز نگرانی شدید از پیامدهای محدودسازی فعالیتهای این بندر، تداوم کارکرد چابهار را برای ثبات بازار داخلی حیاتی خواند.
محمدآصف الیاس، سخنگوی این وزارتخانه، با تاکید بر اینکه هرگونه اخلال در چابهار مستقیم بر سفره مصرفکنندگان افغانستانی اثر میگذارد، اعلام کرد: «ایجاد محدودیت در چابهار نه تنها بازرگانان، بلکه عامه مردم را متضرر میسازد. مردم افغانستان نباید قربانی سیاستها و منازعات یکجانبه بینالمللی شوند.»
از سوی دیگر، مقامات اتاق زراعت و مالداری افغانستان با اشاره به فصل برداشت محصولات کشاورزی، بندر چابهار را شریان حیاتی برای صادرات میوه تازه و اقلام تجاری به شبهقاره هند دانستند. میرویس حاجیزاده، معاون این اتاق، خواستار تداوم معافیتها، کاهش هزینههای گمرکی و توسعه زیرساختهای ریلی و جادهای متصل به چابهار شد.
فشار دهلی بر واشنگتن برای حفظ چابهار و بیم بازگشت وابستگی به اسلامآباد
در همین حال، دولت هند که سرمایهگذاریهای کلانی در اپراتوری و توسعه تجهیزات بندر چابهار انجام داده، رایزنیهای دیپلماتیک فشردهای را با واشنگتن آغاز کرده تا معافیتهای این بندر کلیدی تمدید شود. چابهار برای دهلینو نیز میانبری استراتژیک جهت دور زدن خاک پاکستان و دسترسی مستقیم به بازارهای افغانستان و آسیای مرکزی به شمار میرود.
تحلیلگران مسائل منطقهای معتقدند در صورت عملی شدن تحریمها علیه چابهار، افغانستان بار دیگر در تله انحصار ترانزیتی و فشارهای مرزی پاکستان (بهویژه گذرگاههای تورخم و اسپینبولدک) گرفتار خواهد شد؛ روندی که نه تنها هزینههای مبادلاتی افغانستان را به شدت افزایش میدهد، بلکه موازنه اقتصادی منطقه را به زیان کابل و تهران تغییر خواهد داد.
